VI SA/Wa 1080/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2019 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia praw wynikających z licencji detektywa 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] września 2018 roku, 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz K. L. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z [...] marca 2018 roku nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w L. (dalej też jako "Komendant Wojewódzki", "KWP" lub "organ pierwszej instancji"), działając na podstawie art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2163 ze zm., dalej też, jako "ustawa o usługach detektywistycznych" lub "u.u.d."), zawiesił K. L. (dalej też jako "skarżący" lub "strona"), prawa wynikające z licencji detektywa. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2018 r. z Sądu Rejonowego w W. uzyskano akt oskarżenia (sygn. Akt [...]), zarzucający skarżącemu popełnienie czynu zabronionego określonego w art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych.

Od przedmiotowej decyzji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji (dalej też jako "Komendant Główny", "KGP" lub "organ odwoławczy"), zarzucając organowi I instancji naruszenie art. 8, art. 11, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a."), poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

Komendant Główny Policji decyzją z [...] maja 2018 roku nr [...] uchylił decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Z [...] marca 2018 i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu wskazał, że w toku postępowania uzupełniającego należy uzyskać od strony dokumenty dotyczące jej sytuacji finansowej (źródła utrzymania, wysokość niezbędnych wydatków i inne) oraz sytuacji faktycznej firmy prowadzonej przez stronę i dopiero na podstawie art. 7 i 77 § 1 107 § 3 k.p.a. rozstrzygnąć, czy dla ochrony interesu publicznego słusznym i celowym jest zawieszenie stronie praw wynikających z licencji detektywa.

Po przeprowadzeniu postępowania celem uzupełnienia materiału dowodowego, Komendant Wojewódzki Policji w L. decyzją z dnia [...] września 2018 r. nr [...], zawiesił skarżącemu prawa wynikające z licencji detektywa. Wskazał w uzasadnieniu, że z aktu oskarżenia o sygn. [...], wynika, iż w dniu 30 października 2015 r. w W., będąc właścicielem Biura [...] i posiadając licencję detektywa, podczas świadczenia usług detektywistycznych skarżący wykonywał czynności ustawowo zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych, polegające na założeniu urządzenia elektronicznego w postaci lokalizatora GPS w samochodzie marki opisanej a następnie uzyskiwał dane z lokalizacji ww. pojazdu, czym działał na szkodę wskazanej osoby, tj. o przestępstwo określone w art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. KWP uznał, że zarzucane skarżącemu przestępstwo ewidentnie koliduje z uprawnieniami licencjonowanego detektywa, który powinien, przy wykonywaniu czynności usług detektywistycznych polegających, m.in. na uzyskiwaniu, przetwarzaniu i przekazywaniu informacji, kierować się zasadami etyki, lojalnością wobec zlecającego usługę i szczególną starannością, aby nie naruszyć wolności i praw człowieka i obywatela, a przy tym wykonując usługi detektywistyczne nie może stosować środków technicznych oraz metod i czynności operacyjno-rozpoznawczych, zastrzeżonych dla upoważnionych organów na mocy odrębnych przepisów, lecz powinien przestrzegać prawa oraz odmówić wykonania czynności niezgodnej z prawem lub nieetycznej (art. 6, 7 i 11 ustawy o usługach detektywistycznych). Dlatego też organ I instancji nie podzielił argumentów strony, konkludując, że w ustalonym stanie faktycznym interes skarżącego w możliwości wykonywania działalności detektywistycznej musi ustąpić interesowi społecznemu.

Od decyzji organu I instancji skarżący złożył odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, tj. art. 7, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, a także dokonania dowolnej oceny dowodów. Następnie skarżący wniósł o wystąpienie przez organ odwoławczy do Sądu Rejonowego w W. o przesłanie odpisów protokołów z terminów rozprawy w sprawie o sygn. Akt [...] i przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów na okoliczność braku popełnienia przez stronę przestępstwa z art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych. Skarżący zażądał ponadto wstrzymania wykonania decyzji do czasu zakończenia postępowania karnego wskazując, że termin ostatniej rozprawy wyznaczony został na dzień 17 grudnia 2018 r., bowiem w jego ocenie zostanie uniewinniony.

Z kolei w dniu 31 grudnia 2018 r. do Komendanta Głównego Policji wpłynął wyrok Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. sygn. Akt [...] uniewinniający skarżącego od zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych.

W dniu 12 marca 2019 roku do akt sprawy włączona została notatka służbowa sporządzona przez specjalistę Wydziału Postępowań Administracyjnych, z której wynikało, że uzyskano telefoniczną informację z Sądu Rejonowego w W., iż wspomniany wyrok z [...] grudnia 2018 r. sygn. Akt [...] nie jest prawomocny, gdyż w dniu 5 marca 2019 r. Prokurator Prokuratury Rejonowej W. złożył od niego apelację.

Komendant Główny Policji decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. Z [...] września 2018 r. Organ odwoławczy podkreślił, że niewątpliwe strona stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych, a fakt ten wyczerpuje przesłankę art. 38 ust 2 tej ustawy. Jest to bowiem przestępstwo inne, niż wymienione w przepisie prawa. Ponadto niezależnie od tego, iż wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2018 r. sygn. Akt [...] skarżący został uniewinniony od zarzutu popełnienia wyżej wskazanego czynu, postępowanie karne w tej sprawie nadal się toczy, ponieważ Prokurator Prokuratury Rejonowej [...] złożył od niego apelację. KGP podniósł, że postawiony skarżącemu zarzut należy odnieść do czynności, zawartych w ustawie o usługach detektywistycznych, do których jest uprawniony detektyw, wykonując swoją działalność gospodarczą, a określonych w art. 2, 6, 7. 9 oraz art. 11 tego aktu prawnego. Przestępstwo z art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych jest powiązane z prowadzoną przez skarżącego działalnością detektywistyczną. Działanie strony miało zapewnić jej bezprawny dostęp do informacji, wykorzystywanych w prowadzonej działalności i mających na celu pomyślne załatwienie przyjętego zlecenia. Założyła bowiem lokalizator GPS w samochodzie osobowym, aby następnie uzyskiwać dane z jego lokalizacji. Tymczasem, jak podkreślił organ odwoławczy, czynność taka zastrzeżona jest dla organów i instytucji Państwowych, m.in. Policji. Powyższa okoliczność wyczerpuje przesłankę z art. 38 ust 2 tej ustawy o usługach detektywistycznych, ponieważ jest to przestępstwo inne, niż wymienione w przepisie prawa.

Odnosząc się do wniosku strony o dopuszczenie dowodu z protokołów rozprawy ze sprawy karnej dotyczącej strony, organ wyjaśnił, że w postępowaniu administracyjnym organy Policji nie mają kompetencji do podważania ustaleń postępowania karnego oraz postawionego zarzutu osobie nim objętej. W tym zakresie wypowiadać się mogą tylko organy ścigania i niezawisły sąd. Dla istoty postępowania administracyjnego ważne jest, że przeciwko stronie toczy się postępowanie karne, ponieważ okoliczność ta determinuje sposób rozstrzygnięcia jej sprawy.

W skardze na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] marca 2019 r. nr [...], wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a w szczególności poprzez brak ustalenia okoliczności przemawiających za tym, iż wskutek zawieszenia uprawnień z licencji detektywa skarżący, jego rodzina oraz współpracownicy poniosą niepowetowane i trudne do odwrócenia skutki, podczas gdy posługiwanie się lokalizatorem GPS przez detektywa nie stanowi przestępstwa, a zagrożenie interesu społecznego ma jedynie charakter hipotetyczny;

b) art. 80 k.p.a. polegające na dokonaniu dowolnej oceny dowodów, a w szczególności kwestionowaniu ustaleń Sądu Rejonowego w W. zawartych w wyroku z dnia [...] grudnia 2018 roku;

c) art. 75 i 78 k.p.a. polegające na nieuwzględnieniu żądań strony o przeprowadzenie dowodów, których przedmiotem są okoliczności mające istotne znaczenie dla sprawy,

d) art. 7 k.p.a. polegającego na niewykazaniu, że interes społeczny bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidulanych skarżącego,

2) przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; tj. art. 38 ust. 2 ustawy o usługach detektywistycznych poprzez uznanie, że powyższy przepis upoważnia Komendanta Wojewódzkiego Policji do zawieszenia praw wynikających z licencji detektywa również w przypadku powzięcia wiadomości o popełnieniu przez detektywa czynności nieetycznej bądź sprzecznej z przepisami innej gałęzi prawa, gdyż ustawodawca nie zawęża bezprawności czynu jedynie do bezprawności karnej.

Wobec powyższych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej "p.p.s.a.") a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku, o wstrzymanie w całości wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. ze względu na prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Ponadto skarżący, wniósł o dopuszczenie, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., uzupełniającego dowodu z dokumentu w postaci uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w W. [...] Wydział Karny z dnia [...] grudnia 2018 roku o sygn. Akt [...] na okoliczność braku popełnienia przez skarżącego przestępstwa z art. 45 ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o usługach detektywistycznych, a tym samym niepowodowania zagrożenia dla interesu ogólnego.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W dniu 17 października 2019 r. do akt sprawy wpłynęło pismo skarżącego zawierające wniosek o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Sądu Rejonowego [...] o nadesłanie odpisu prawomocnego wyroku wydanego w dniu [...] października 2019 r. o sygn. [...], warunkowo umarzającego postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu.

Na rozprawie w dniu 17 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wniosek o zwrócenie się do Sądu Rejonowego [...] o nadesłanie odpisu prawomocnego wyroku wydanego w dniu [...] października 2019 r. o sygn. [...] oraz dopuścił wnioskowany w skardze dowód.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] września 2018 r. naruszają zarówno przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a także przepisy prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że podstawą prawną zaskarżonej stanowi art. 38 ust. 2 ustawy o usługach detektywistycznych. Stosownie do tego przepisu Komendant Wojewódzki Policji, w przypadku powzięcia wiadomości o wszczęciu postępowania karnego przeciwko detektywowi o przestępstwo umyślne inne niż wymienione w ust. 1 lub postępowania w sprawie o umyślne przestępstwo skarbowe, może zawiesić prawa wynikające z licencji do czasu wydania prawomocnego orzeczenia w sprawie. Z cytowanego przepisu wynika zatem, że skoro organ może zawiesić prawa wynikające z licencji (a nie ma takiego obowiązku) to, realizując uprawnienie w tym zakresie, powinien przeprowadzić postępowanie z zachowaniem zasady celowości i słuszności wyrażonej w art. 7 k.p.a. Zakres swobody organu wynikający z przepisów prawa materialnego jest ograniczony ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego w szczególności tą, o której w powołanym przepisie mowa. Tym samym więc rozstrzygnięcie wymaga uprzedniego ustalenia szeregu okoliczności pozwalających na ocenę zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia interesu społecznego i słusznego interesu obywatela. W świetle orzecznictwa NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych o wyniku sprawy załatwianej w trybie uznania administracyjnego powinien ostatecznie decydować proces zestawienia słusznego interesu strony postępowania z interesem publicznym i wyważenia tych dwóch wartości. Poza sporem jest więc, że decyzja wydana w warunkach uznania administracyjnego, nie może być decyzją dowolną, lecz musi wynikać z wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy.

Tymczasem, w niniejszej sprawie, organ odwoławczy, uchylając poprzednio w dniu [...] maja 2018 roku, decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia, wskazał, iż w toku postępowania uzupełniającego należy uzyskać od skarżącego dokumenty dotyczące jego sytuacji finansowej (źródła utrzymania, wysokość niezbędnych wydatków i inne) oraz sytuacji faktycznej firmy, w której jest zatrudniony, i dopiero, rozstrzygnąć, czy dla ochrony interesu publicznego słusznym i celowym jest zawieszenie stronie praw wynikających z licencji detektywa.

Analizując decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] września 2018 r., zauważyć należy, że organ ten poczynił, co prawda, pewne działania celem uzyskania powyższych informacji, lecz poza ich opisaniem w stanie faktycznym w decyzji z dnia [...] września 2018 r., nie poddał ich żadnej analizie w zakresie wskazanym przez KGP. Stwierdził on bowiem, że skoro skarżący stoi pod zarzutem, z którego wynika, że bez postawy prawnej i faktycznej wykonywał czynności ustawowo zastrzeżone dla organów i instytucji państwowych, to dalsze wykonywanie przez niego usług detektywistycznych nie daje gwarancji, iż w taki sam sposób nie będzie nadal postępował prowadząc działalność w przedmiotowym zakresie. Również organ odwoławczy, pomimo, że uprzednio wskazywał wyraźnie na konieczność uwzględnienia sytuacji finansowej skarżącego, poprzez pryzmat jego interesu prywatnego, to utrzymując zaskarżoną decyzją w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] września 2018 roku, pominął zupełnie powyższą kwestię. Wskazał jedynie, że w ustalonym stanie faktycznym interes strony musi ustąpić interesowi społecznemu z tego względu, że zarzucony skarżącemu czyn godzi bezpośrednio w zasady zgodnego z prawem świadczenia usług detektywistycznych. Skoro organ odwoławczy, w swej uprzedniej decyzji z [...] maja 2018 roku, działając w oparciu o przepis art. 138 k.p.a., nakazał organowi pierwszej instancji uzupełnić ocenę zasadności zawieszenia stronie praw wynikających z licencji detektywa, w kontekście jej interesu prywatnego skorelowanego z potencjalnymi skutkami w sferze finansowej, to winien przy ponownym rozstrzyganiu sprawy zbadać, czy istotnie organ pierwszej instancji wziął pod uwagę powyższe okoliczności. KGP poprzestał jednakże jedynie na konstatacji, że wykonując swoje czynności, detektyw nie może stosować środków technicznych oraz metod i czynności operacyjno-rozpoznawczych, zastrzeżonych dla upoważnionych organów na mocy odrębnych przepisów, a taki rodzaj przestępstwa zarzucono skarżącemu. Ewidentnie zatem, organ odwoławczy zaniechał tutaj oceny interesu skarżącego z punktu widzenia skutków takiej decyzji dla jego interesów gospodarczych i finansowych, podczas, gdy dopiero analiza sytuacji materialnej skarżącego, uwzględniająca ewentualne niebezpieczeństwo powstania zbyt ciężkich skutków materialnych dla skarżącego i jego rodziny (chociażby w kontekście ponoszonych przez skarżącego kosztów utrzymania córki), służy wydaniu prawidłowego rozstrzygnięcia. Zważywszy na podejmowanie go w ramach uznania administracyjnego koniecznym jest, aby interes społeczny i słuszny interes obywatela (często sprzeczne) zostały należycie wyważone przy uwzględnieniu wskazanych okoliczności. W konsekwencji organ naruszył przepis art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a.

Podkreślić należy, że, wbrew stanowisku organu, nawet postawiony skarżącemu zarzut popełnienia czynu z art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych, bynajmniej takiego obowiązku nie niweluje. Tym bardziej, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z [...] grudnia 2018 r. sygn. Akt [...] został uniewinniony. Organ odwoławczy wskazuje, co prawda, w uzasadnieniu swej decyzji, że wyrok ten nie jest prawomocny, z uwagi na złożoną przez Prokuratora apelację. Komendant Główny Policji poprzestał przy tym na konstatacji, że niewątpliwe skarżący nadal stoi pod zarzutem popełnienia przestępstwa z art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych, a fakt ten wyczerpuje przesłankę art. 38 ust 2 tej ustawy. Organ wziął zatem pod uwagę jedynie okoliczności wynikające z aktu oskarżenia, pomijając zupełnie w swych rozważaniach okoliczność uniewinnienia skarżącego przez sąd pierwszej instancji. Sam fakt, że wyrok ten nie jest prawomocny nie powoduje bynajmniej, że nie jest on nową okolicznością, która winna zostać poddana ocenie organu w kontekście dokonanej przez niego oceny charakteru zarzucanego skarżącemu czynu. To bowiem ocena charakteru konkretnego czynu, którego dopuścił się detektyw, ma w ramach art. 38 ust. 2 ustawy o usługach detektywistycznych decydujące znaczenie, w kontekście zasadności zawieszenia mu praw z posiadanej licencji. Organ, uznając, że przestępstwo z art. 45 ustawy o usługach detektywistycznych zarzucone skarżącemu uzasadnia zastosowanie wspomnianej sankcji, wskazuje, że skarżący założył lokalizator GPS w samochodzie osobowym, aby następnie uzyskiwać dane z jego lokalizacji, podczas, gdy czynność taka zastrzeżona jest dla organów i instytucji Państwowych, m.in. Policji. Komendant Główny Policji nie wskazał jednakże, z jakich przepisów prawa wywiódł swój wniosek, tzn., które konkretnie przepisy zastrzegają tego typu działanie wyłącznie dla organów Państwa. Tymczasem konstrukcja przepisu art. 45 świadczy o jego blankietowym charakterze, skoro sam nie zakreśla katalogu działań zastrzeżonych dla organów i instytucji państwowych. A zatem, twierdzenie organu o wykonywaniu przez skarżącego czynności zastrzeżonych dla organów Państwa, winno zostać uzupełnione o odwołanie się do regulacji ujętych w innych przepisach, jak chociażby w ustawie o Policji. W zaskarżonej decyzji takiego rozszerzenia nie dokonano, nie jest zatem możliwym dokonanie oceny prawidłowości stanowiska Komendanta Głównego Policji w powyższym zakresie.

Wyraźnie zaznaczyć należy, że sam fakt postawienia zarzutu skarżącemu bynajmniej nie niweczy obowiązku organów szczegółowego rozważenia nie tylko abstrakcyjnie rozumianego zarzucanego skarżącemu rodzaju przestępstwa, lecz także oceny tego czynu w całokształcie konkretnych okoliczności wyłaniających się ze stanu faktycznego. Ocena taka winna przy tym uwzględniać także wyrok sądu karnego pierwszej instancji i ujęte w nim rozważania. Oczywiście organ administracji publicznej, nie jest uprawniony do dokonywania własnych ustaleń na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu karnym, celem rozstrzygania o zasadności, bądź nie, postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia czynu z art. 45 u.u.d., jak słusznie zauważył Komendant Główny w skarżonej decyzji. Czym innym jest jednakże pominięcie, jako dowodu w sprawie, zapadłego już, chociażby nieprawomocnego, wyroku w sprawie karnej, w ramach którego właściwy Sąd ustalił, w oparciu o przeprowadzone postępowanie dowodowe, stan faktyczny a następnie dokonał oceny zasadności zarzucanego skarżącemu czynu. Brak odniesienia się organu do wspomnianego dowodu powoduje, że rozstrzygając kwestię zawieszenia skarżącemu praw wynikających z licencji detektywa, naruszył przepis art. 38 ust. 2 u.u.d. w związku z art. 7, 77, 80 i 107 § 3 k.p.a., ograniczając się wyłącznie do skutków postanowienia zarzutu przestępstwa typizowanego w art. 45 u.u.d. w świetle dyspozycji art. 38 ust. 2 u.u.d., rozumianego w sposób rodzajowy, bez odniesienia się do okoliczności tej konkretnej sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy zawieszenia skarżącemu praw z licencji detektywa, organy Policji uwzględnią wyrażone powyżej poglądy prawne i w ramach uznania administracyjnego jeszcze raz rozważą, czy istotnie interes społeczny w rozpoznawanej sprawie przeważa nad słusznym interesem skarżącego, w szczególności poprzez pryzmat jego sytuacji osobistej i finansowej a także poddadzą pogłębionej analizie kwestię charakteru zarzutów przedstawionych skarżącemu w sprawie karnej z uwzględnieniem wyroku Sądu Rejonowego w W. z [...] grudnia 2018 r. sygn. Akt [...].

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a., Sąd zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 680 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, i kwotę 480 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.).

Finalnie wspomnieć należy, że niedopuszczalny, w świetle przepisów p.p.s.a., jest wniosek skarżącego o zwrócenie się przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie do Sądu Rejonowego [...] o nadesłanie odpisu prawomocnego wyroku, wydanego w dniu [...] października 2019 r. w sprawie o sygn. [...], warunkowo umarzającego postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu. Przed sądem administracyjnym nie jest bowiem możliwe prowadzenie postępowania dowodowego, gdyż kontrolę legalności sąd ten opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.) z wyjątkiem, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. Na marginesie, niezrozumiałe jest, w realiach przedmiotowej sprawy, żądanie przez skarżącego uzyskania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, wyroku Sądu Rejonowego [...] o sygn. [...], skoro podstawą zawieszenia skarżącemu praw wynikających z licencji detektywa było postawienie mu zarzutu w sprawie karnej, zakończonej w pierwszej instancji wyrokiem Sądu Rejonowego [...] w W. z [...] grudnia 2018 r. o sygn. Akt [...].