V SA/Wa 730/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dariusz Czarkowski (spr.), Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Andrzej Kania, , po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. (dalej: "organ", "DIAS"), po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez S. Z.(dalej: "Skarżący", "Strona") w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] maja 2019 r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] VIN: [...] w kwocie [...] zł odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym.

Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. określił S. Z. zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] VIN: [...] w kwocie [...] zł.

Przedmiotowa decyzja została doręczona Stronie w dniu 11 czerwca 2019 r. na podstawie art. 150 ustawy Ordynacja podatkowa.

Pismem z dnia 8 listopada 2020 r. Strona złożyła wniosek (bez dołączonego odwołania) w przedmiocie przywrócenia uchybionego terminu do wniesienia odwołania od ww. decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W.. W uzasadnieniu powyższego wniosku Strona oświadczyła, iż nie podejmowano próby doręczenia korespondencji z Polski do Belgii.

Strona wyjaśniła, że na stałe zamieszkuje w Brukseli i jako adres do doręczeń wskazywała w postępowaniu adres w Brukseli. Zdaniem Strony poprzez nieprawidłowe doręczenie decyzji została pozbawiona możliwości złożenia odwołania od niej i dochodzenia swoich praw. Strona wniosła o doręczenie decyzji na podstawie, której powadzona jest egzekucja w sprawie i przywrócenie terminu do złożenia odwołania od niej. Do wniosku nie zostało załączone odwołanie.

Ponadto Skarżący wskazał, że prowadzone jest wobec niego postępowanie egzekucyjne przez Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w S. na podstawie tytułu wykonawczego, który dotyczy ww. zobowiązania.

Organ podatkowy pierwszej instancji przy piśmie z dnia 26 listopada 2019 r. przesłał Stronie uwierzytelnioną kserokopię decyzji z dnia [...] maja 2019 r. i wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie doręczenie decyzji nastąpiło w Belgii za pośrednictwem belgijskiego operatora pocztowego, na podstawie art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej z upływem 11 czerwca 2019 r. Doręczenie miało miejsce na ten sam adres, pod którym doręczone zostało postanowienie z dnia [...] października 2018 r. o wszczęciu postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie, które zostało odebrane przez Stronę w dniu 7 listopada 2018 r.

Mając na uwadze, że do wniosku o przywrócenie terminu nie zostało załączone odwołanie DIAS pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] wezwał Skarżącego do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. z pouczeniem, że nie usunięcie braków w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia.

W dniu 31 grudnia 2019 r. do organu wpłynęło pismo Strony z dnia 20 grudnia 2019 r, przy którym przesłane zostało odwołanie datowane na 11 grudnia 2019 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] DIAS, po rozpatrzeniu wniosku złożonego przez S.Z. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] maja 2019r., określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] VIN: [...] w kwocie [...] zł, odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał na przepisy dotyczące przywrócenia terminu (art. 162 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej). Organ wyjaśnił nadto, że z akt sprawy wynika, że decyzja Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W.nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. określająca zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o nr VIN: [...], pojemność silnika 4511 cm3, rok produkcji 2004 w wysokości [...] zł, została nadana za pośrednictwem Poczty Polskiej S.A. na adres zamieszkania Strony na terenie Belgii, W dniu 18 czerwca 2019 r. przesyłka powróciła do nadawcy jako niedoręczona. W ocenie DIAS bezspornym jest, iż w sprawie mamy do czynienia ze zwrotem przesyłki zawierającej decyzję pierwszoinstancyjną przez urząd pocztowy nadawcy. Adnotacje na kopercie przesyłki poleconej nr [...] PL jednoznacznie wskazują na próbę doręczenia na terenie Belgii w dniu 28 maja 2019 r. i jej nie podjęcie o czym świadczy zapis w języku francuskim "non reclame". Następnie przesyłka była przechowywana w urzędzie pocztowym na terenie Belgii, a w dniu 13 czerwca 2019 r. podjęto decyzję o jej odesłaniu do nadawcy z powodu nieodebrania.

Organ zaakcentował, iż Poczta Polska S.A., która przyjęła pismo, zobowiązując się do jego doręczenia, a następnie na podstawie międzynarodowych procedur pocztowych, przekazała pismo operatorowi pocztowemu państwa, w którym adresat pisma mieszka, w celu jego doręczenia - to takie dostarczenie pisma należy traktować jako doręczenie zrealizowane przez Pocztę Polska S.A. (por. wyrok WSA z dnia 27 kwietnia 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 68/17, wyroki NSA z dnia 28 września 2016 r., sygn. akt II FSK 2500/14, z dnia 12 września 2017 r. II FSK 2152/15 ).

DIAS podkreślił, że dla oceny doręczenia przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2019r. kierowanej do Strony na jej adres zamieszkania w Belgii konieczne jest odwołanie się do Regulaminu Poczty Listowej Światowego Związku Pocztowego sporządzonego w dniu 28 stycznia 2005 r. (Dz. U. z 2007 r. Nr 108, poz. 744). I tak na podstawie art. RL 137 ust. 3 pkt 3.1 Regulaminu poczty, potwierdzenie odbioru powinno zostać podpisane w pierwszej kolejności przez adresata, a gdy to nie jest możliwe przez inną osobę do tego upoważnioną na mocy przepisów kraju przeznaczenia. Ponadto z art. RL 147 wynika, że: 1. Administracje pocztowe zapewniają zwrot przesyłek, które nie mogły zostać z jakiegokolwiek powodu doręczone adresatom. 2. Termin przechowywania przesyłek podany jest w poniższych ustępach. (...) Zgodnie z art. RL 147 ust. 5 pkt 5.1 Z zastrzeżeniem przepisów kraju przeznaczenia, przesyłki niedoręczalne zwraca się do administracji pocztowej kraju nadania, której znaki opłaty znajdują się na przesyłce. Dalej zgodnie z ust. 8 pkt 8.1 przed zwróceniem do administracji kraju nadania przesyłek niedoręczonych z jakiegokolwiek powodu, urząd przeznaczenia powinien podać, po francusku, przyczynę niedoręczenia. Wyraźną i zwięzłą informację o przyczynie umieszcza się, o ile to możliwe, na przedniej stronie przesyłki, w następującej formie: "inconnu" ("nieznany"), "refuse" ("odmówił przyjęcia"), "demenage" ("wyprowadził się"), "non reclame" ("nie podjął"), "adresse insuffisante" ("niewystarczający adres") itp. Na kartkach pocztowych i drukach w kształcie kartek przyczynę niedoręczenia podaje się w prawej części przedniej strony. Informację tę podaje się za pomocą odcisku stempelka lub przyklejonej, właściwie wypełnionej nalepki CN 15. Każda administracja ma prawo dodać w jej własnym języku tłumaczenie przyczyny niedoręczenia i inne przydatne informacje. W obrocie między administracjami, które wyraziły na to zgodę, informacje te można podawać w jednym wybranym języku. Tak samo odręczne adnotacje o niedoręczeniu odnotowane przez pracowników poczty lub przez urzędy pocztowe można, w takim przypadku, uznać za wystarczające (ust. 8 pkt 8.2.).

Dodatkowo organ wskazał, że w dniu [...] stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] maja 2019 r.

Przechodząc do analizy zaistnienia przesłanki braku winy Strony DIAS wskazał, że Skarżący miał pełną świadomość, że w stosunku do niego toczy się postępowanie w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego marki [...] o nr VIN: [...], pojemność silnika 4511 cm3, rok produkcji 2004. O powyższym świadczy fakt, że Strona osobiście w dniu 7 listopada 2018 r. odebrała postanowienie organu podatkowego I instancji z dnia [...] października 2018 r., o wszczęciu tego postępowania. Ponadto w toku ww. postępowania Strona odebrała również postanowienie z dnia [...] grudnia 2018 r. o wyznaczeniu na podstawie art. 140 § 1 Ordynacji podatkowej nowego terminu zakończenia sprawy w dniu 5 kwietnia 2019 r. Dwa ww. postanowienia organu podatkowego I instancji zostały wysłane na ten sam adres, na który skierowano sporną decyzję. Po podjęciu ww. przesyłek Strona nie podjęła już co prawda żadnej korespondencji w tym postępowaniu, tj. czterech kolejnych przesyłek. Należy jednak mieć na uwadze, że w odebranym postanowieniu o wszczęciu postępowania podatkowego znajdowało się pouczenie o treści art. 146 Ordynacji i podatkowej. Strona nie informowała również o zmianie adresu. Z akt sprawy wynika, że w toku całego postępowania Strona nie składała żadnych wniosków i nie kontaktowała się z organem podatkowym prowadzącym postępowanie.

Oceniając kolejną przesłankę przywrócenia terminu organ wskazał, że wniosek Strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nadany został w placówce operatora pocztowego w dniu 12 listopada 2019 r. Natomiast w dniu 28 października 2019 r. doręczone zostało Stronie zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia 17 października 2019 r. wystawione przez organ egzekucyjny w ramach postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2019 r. Nadto w dniu 17 października 2019 r. doszło do skutecznego zajęcia rachunku bankowego Strony. Powyższa okoliczność ustalona została w oparciu o zapisy na potwierdzeniu odbioru jak i treści dokumentów przekazanych przez organ egzekucyjny znajdujących się w aktach sprawy. Fakt ten potwierdza również Strona w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że otrzymała informację, że toczy się wobec niej postępowanie egzekucyjne.

Organ zwrócił zatem uwagę, iż podanie o przywrócenie terminu nie zostało złożone w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, bowiem termin ten liczony od dnia doręczenia zawiadomienia w postępowaniu egzekucyjnym, tj. od dnia [...] października 2019 r. upływał z dniem 4 listopada 2019 r. Natomiast podanie Strony z dnia 8 listopada 2019 r. o przywrócenie terminu zostało nadane za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero w dniu 12 listopada 2019 r.

Na powyższe postanowienie Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Strona, zarzucając naruszenie:

1) art. 122, art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 w związku z art. 219 Ordynacji podatkowej poprzez brak wszechstronnego rozważenia wszystkich okoliczności sprawy w kontekście oceny występowania w rozpoznawanym przypadku przesłanek warunkujących prawidłowe, a zatem i skuteczne doręczenie decyzji Stronie oraz przesłanek warunkujących przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, o których mowa w art 162 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w tym nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania Skarżącego na okoliczność doręczenia Skarżącemu decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2019r., wskutek czego błędnie ustalono, że decyzja została doręczona skutecznie Stronie oraz, że nie zachodzą podstawy do przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania;

2) art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej poprzez odmowę przywrócenia terminu do wniesienia odwołania pomimo, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy Skarżącego oraz że Strona uchybiła terminowi 7 dni do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sytuacji, gdy Strona uprawdopodobniła, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy i dodatkowo dopełniła obowiązku złożenia wniosku o przywrócenie terminu wraz z dopełnieniem czynności, dla której był określony przywracany termin, tj. wniesienie odwołania od decyzji, co w konsekwencji prowadzi do przywrócenia Skarżącemu terminu do wniesienia odwołania;

3) art. 162 § 1 Ordynacji podatkowej polegające na mylnym przyjęciu, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przywrócenia terminu, albowiem Strona nie uprawdopodobniła braku winy w niedochowaniu terminu do wniesienia odwołania;

4) art 210 § 4 w związku z art 219 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie motywów podjętego rozstrzygnięcia, co uniemożliwia dokonanie oceny legalności zaskarżonej decyzji;

5) art 217 § 2, art. 210 § 4 w związku z art 219 oraz art 121 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej przez brak wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonego postanowienia, w tym brak odniesienia się do wniosku pozwanego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz wszelkich okoliczności wskazanych w tym wniosku przez Skarżącego, brak wskazania dowodów, którym organ dał wiarę oraz przytoczenia stosownych przepisów prawa, co skutkowało naruszeniem zasady informowania oraz zaufania obywateli do organów Państwa;

6) art 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej przez stwierdzenie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, podczas gdy uchybienie terminowi nastąpiło bez winy Skarżącego, podanie o przywrócenie terminu zostało wniesione w ustawowym terminie (w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi) i jednocześnie z wniesieniem podania Skarżący dopełnił czynności, dla której termin był określany, tj. wniósł odwołanie, zatem Organ powinien był przywrócić termin do wniesienia odwołania.

Przy tak sformułowanych zarzutach Skarżący wniósł o

1) uchylenie postanowienia odmawiającego przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] VIN: [...] w kwocie [...] zł,

2) przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego.

W odpowiedzi na skargę DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, zwana dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 powołanej wyżej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia przez Sąd przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Mając na uwadze ww. kryteria kontroli sądowej stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zarządzeniem z dnia 21 sierpnia 2020 r. niniejsza sprawa została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana do rozpoznania w trybie uproszczonym. Stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Zgodnie z art. 120 p.p.s.a. w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Odnosząc się do ram prawnych należy wskazać, że w świetle art. 162 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r.- Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r.; poz. 900 ze zm.), dalej zwana "O.p.", w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy. Podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi. Jednocześnie z wniesieniem podania należy dopełnić czynności, dla której był określony termin (art. 162 § 2 O.p.). Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd, zgodnie z którym w świetle treści art. 162 § 1-3 Ordynacji podatkowej, dopiero uznanie, że wniesienie podania o przywrócenie terminu nastąpiło w przewidzianym w ustawie siedmiodniowym terminie, czyniło aktualnymi prowadzenie dalszych rozważań i ustaleń co do uprawdopodobnienia braku winy, natomiast przyjęcie stanowiska przeciwnego, a więc, że termin ów nie został dochowany, czyniło te rozważania bezprzedmiotowymi (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 maja 2020r., wydany w sprawie o sygn. akt II FSK 4/20). Wyrokiem z dnia 25 czerwca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, w sprawie o sygn. akt I SA/Po 168/20 orzekł, iż "W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jak i piśmiennictwie, dominuje pogląd, że wymogi logiki i ekonomiki procesowej nakazują przyjąć, iż rozpatrzenie sprawy z wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w trybie art. 162 Ordynacji podatkowej jest na osi czasu etapem następującym po wydaniu postanowienia stwierdzającego uchybienie temu terminowi na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 ww. ustawy, niezależnie od tego, kiedy ów wniosek został złożony (po wniesieniu odwołania czy jednocześnie z nim). Skoro bowiem punktem wyjścia do złożenia wniosku o przywrócenie terminu jest jego niedotrzymanie, to właśnie stwierdzenie tegoż uchybienia powinno być tym, co w pierwszej kolejności następuje. Przepisy art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej nie pozostawiają wątpliwości co do tego, że aby złożyć wniosek o przywrócenie terminu, termin musi być uchybiony. Wniosek w tym zakresie, złożony mimo braku uchybienia terminowi, jest niedopuszczalny. Z tej perspektywy pierwszeństwo powinno mieć zatem rozstrzygnięcie w postaci postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Tego rodzaju postanowienie otwiera bowiem drogę do rozpatrzenia wniosku o przywrócenie terminu jako w ogóle mogącego osiągnąć cel, dla którego ten rodzaj wniosku został przewidziany. Umożliwia zajęcie się badaniem jego zasadności, w szczególności oceną przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu. Ocena taka jest możliwa tylko i wyłącznie wtedy, gdy termin odwoławczy został przekroczony. Wówczas nie ma już racji bytu badanie okoliczności przekroczenia terminu jako "załatwionej" postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminowi. Takie postanowienie nie stoi też w żaden sposób na przeszkodzie załatwieniu wniosku o przywrócenie terminu, także w sposób pozytywny (zob. wyroki NSA: z 5 maja 2015 r., I FSK 322/14, LEX nr 1772741; z 8 sierpnia 2012 r.: I FSK 1445/11, LEX nr 1219194; I FSK 1443/11, LEX nr 1219192; I FSK 1444/11, LEX nr 1219193, oraz I FSK 1446/11, LEX nr 1219195) (zob. Etel Leonard (red.), Ordynacja podatkowa. Komentarz aktualizowany LEX/el. 2020 - komentarz, autor fragmentu - Pietrasz Piotr)."

Przenosząc powyższe wywody na grunt niniejszej sprawy z zebranego materiału dowodowego bezspornie wynika, że w dniu [...] stycznia 2020 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. postanowieniem nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. nr [...] z dnia [...] maja 2019r. Tym samym ocena skutecznego doręczenia powyższej decyzji miała miejsce w postępowaniu zakończonym postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania. Nie dochodzi zatem w postępowaniu w zakresie przywrócenia wniosku do złożenia odwołania ponowne badanie okoliczności, czy decyzja, od której złożono odwołanie, została doręczona w sposób skuteczny. Tym samym w powyższym postępowaniu organ jedynie bada zasadność wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu, w szczególności dokonuje oceny przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu.

Zgodnie z wyżej wskazanym orzeczeniem dopiero uznanie, że wniesienie podania o przywrócenie terminu nastąpiło w przewidzianym w ustawie siedmiodniowym terminie, czyni aktualnym prowadzenie dalszych rozważań i ustaleń co do uprawdopodobnienia braku winy, natomiast przyjęcie stanowiska przeciwnego, a więc, że termin ów nie został dochowany, czyni te rozważania bezprzedmiotowymi.

W niniejszej sprawie organ słusznie zauważył, iż wniosek Strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nadany został w placówce operatora pocztowego w dniu 12 listopada 2019 r. Natomiast w dniu 28 października 2019 r. doręczone zostało Skarżącemu zawiadomienie o zajęciu wierzytelności z dnia 17 października 2019 r. wystawione przez organ egzekucyjny w ramach postępowania egzekucyjnego mającego na celu wykonanie decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego W. z dnia [...] maja 2019 r. Nadto w dniu 17 października 2019 r. doszło do skutecznego zajęcia rachunku bankowego Strony. Fakt ten potwierdziła również Strona w uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania wskazując, że otrzymała informację, że toczy się wobec niej postępowanie egzekucyjne.

Organ prawidłowo zatem uznał, iż podanie o przywrócenie terminu nie zostało złożone w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminowi do wniesienia odwołania, bowiem termin ten liczony od dnia doręczenia zawiadomienia w postępowaniu egzekucyjnym, tj. od dnia 28 października 2019 r. upływał z dniem 4 listopada 2019 r. Natomiast podanie Strony z dnia 8 listopada 2019 r. o przywrócenie terminu zostało nadane za pośrednictwem operatora pocztowego dopiero w dniu 12 listopada 2019 r. Z akt sprawy wynika, że Stronie doręczono zawiadomienie o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego w dniu 28 października 2020 r. (k. 184 akt administracyjnych- rewers oraz k. 183 akt administracyjnych- rewers). W piśmie z dnia 8 listopada 2019 r. Strona potwierdza, że znana jest jej okoliczność wszczęcia postępowania egzekucyjnego w oparciu o tytuł wykonawczy. Tym samym, w ocenie Sądu, doszło do uchybienia siedmiodniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Sąd w składzie niniejszym podziela bowiem pogląd zawarty w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2010 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II FSK 1090/09, zgodnie z którym gdy uchybienie terminu do złożenia środka odwoławczego nie było wynikiem braku wiedzy strony co do faktu wydania decyzji (aktu administracyjnego), od którego przysługuje ten środek, dzień ustania przyczyny uchybienia terminowi, od którego liczy się 7-dniowy termin, w którym należy wnieść podanie o przywrócenie terminu w rozumieniu art. 162 § 2 o.p. należy liczyć od dnia powzięcia informacji o wydaniu aktu. Skoro w doręczonym podatnikowi tytule wykonawczym wskazano decyzję wymiarową będącą podstawą prawną egzekwowanego obowiązku, to 7-dniowy termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tej decyzji należy liczyć od dnia doręczenia tytułu wykonawczego.

Powyższe jest wystarczającą okolicznością do oddalenia niniejszej skargi. Tym samym ocena zaistnienia przesłanki w zakresie ewentualnego braku winy Strony w uchybieniu terminowi jest bezprzedmiotowa.

W odniesieniu do zarzutów sformułowanych w skardze Sąd nie dostrzega wskazanych przez Stronę naruszeń prawa. Ponownie należy bowiem wskazać, że organ prawidłowo ustalił stan faktyczny nie naruszając art. 122, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 219 O.p. Sąd jeszcze raz podkreśla, iż w zakresie oceny dopuszczalności złożenia wniosku o przywrócenie terminu nie mają znaczenia okoliczności doręczenia spornej decyzji, skoro ocena ta została przeprowadzona w ramach wydania postanowienia o stwierdzeniu uchybienia terminu do złożenia odwołania. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia, w ocenie Sądu, zawiera wszelkie wymagane prawem jego elementy i tym samym Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 210 § 4 O.p. w zw. z art. 219 O.p.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.