Minister Zdrowia postanowieniem z [...] grudnia 2020 r. nr [...] na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.), stwierdził uchybienie terminu do wniesienia przez [...] w O. (dalej jako Skarżący, Strona, [...] w O.) odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z [...] października 2020 r. znak: [...] polecającej Stronie realizację świadczeń opieki zdrowotnej w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.
Pismem z 12 stycznia 2021 r. [...] w O. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie Ministra Zdrowia wnosząc o jego uchylenie i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Minister Zdrowia wniósł o umorzenie postępowania, wskazując, że postanowieniem z [...] lutego 2021 r. znak: [...] uwzględnił w całości skargę [...] w O. na postanowienie z [...] grudnia 2020 r. nr [...] i uchylił zaskarżone postanowienie, a także stwierdził, że działanie organu nie nastąpiło bez podstawy prawnej, ani z rażącym naruszeniem prawa. Stwierdził, że organ nie dysponował dokumentami przedstawionymi przez Skarżącego tj. dowodem na wniesienie w terminie odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej jako: "p.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu powyższego przepisu mamy do czynienia wówczas, gdy kontrola zaskarżonego aktu lub czynności stała się zbędna, przy czym zdarzenie skutkujące bezprzedmiotowością postępowania zaistniało dopiero w toku postępowania. Taka sytuacja zachodzi zwłaszcza wtedy, gdy przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia, a więc zaskarżona decyzja zostanie pozbawiona bytu prawnego w rezultacie skorzystania przez organ, którego decyzja została zaskarżona, z uprawnień autokontrolnych, przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. i uchylenia decyzji, czy też wygaśnięcia decyzji obarczonej terminem ustawowym lub ustalonym w decyzji (tak m.in. wyrok NSA z 25 października 2005 r., II OSK 85/05, Lex nr 188791; postanowienie NSA z 14 lutego 2014 r., II GSK 177/14, Lex nr 1450679, wyrok WSA w Olsztynie z 22 maja 2014 r., I SA/Ol 313/14, Lex nr 1473638).
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Wojewody Dolnośląskiego z [...] października 2020 r. Po wniesieniu skargi do Sądu, organ w ramach autokontroli, na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., uwzględnił skargę w całości uchylając postanowieniem z [...] lutego 2021 r. znak: [...] zaskarżone postanowienie z [...] grudnia 2020 r.
Wskazać należy, że art. 54 § 3 p.p.s.a. stanowi samoistną podstawę prawną do dokonania autokontroli przez organ administracji, pod warunkiem uwzględnienia skargi w całości.
Reasumując, skoro w toku postępowania wydano postanowienie z [...] lutego 2021 r., eliminujące w całości z obrotu prawnego zakwestionowane w skardze postanowienie z [...] grudnia 2020 r., zachodzi konieczność umorzenia niniejszego postępowania sądowego z uwagi na jego bezprzedmiotowość, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.
Wobec braku wniosku strony skarżącej o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania od organu, o kosztach tych nie orzeczono. Sąd zwrócił jedynie uiszczony wpis sądowy od skargi na podstawie art. 225 p.p.s.a.