Sygn. akt V KZ 90/13
POSTANOWIENIE
Dnia 22 stycznia 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Jerzy Grubba
w sprawie T. K.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 22 stycznia 2014r.,
zażalenia wnioskodawcy na zarządzenie Przewodniczący II Wydziału Karnego
Sądu Apelacyjnego w […] z dnia 21 listopada 2013r.
o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania,
na podstawie art. 437 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zażalenie wnioskodawcy nie mogło zostać uwzględnione.
W dniu lipca marca 2013r. T. K. złożył samodzielnie sporządzony wniosek o
wznowienie postępowania. Zarządzeniem z dnia 5 września 2013r.
Przewodniczący II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego wyznaczył wnioskodawcy
adwokata z urzędu. W dniu 21 października 2013r. wyznaczony adwokat złożył
oświadczenie o braku podstaw do sporządzenia wniosku. Pismem z dnia 29
sierpnia poinformowano o tym wnioskodawcę i wezwano do usunięcia braku
formalnego jego wniosku poprzez sporządzenie i podpisanie go przez adwokata.
Pismem z dnia 7 listopada 2013r. wnioskodawca wniósł o wyznaczenie mu
kolejnego obrońcy z urzędu dla celu sporządzenia wniosku o wznowienie
postępowania. W odpowiedzi na to pismo, 15 listopada 2013r. poinformowano
wnioskodawcę, że Sąd Apelacyjny nie jest kompetentny do oceny pracy
2
wyznaczonego pełnomocnika. Wnioskodawca w zakreślonym terminie braków
formalnych wniosku nie uzupełnił. Zarządzeniem z dnia 21 listopada 2013r.
Przewodniczący Wydziału odmówił przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania.
W zażaleniu na to zarządzenie wnioskodawca odwołała się do sposobu
wykonywania obowiązków adwokackich przez wyznaczonego obrońcę, a
zwłaszcza tego, że nie „podjął on czynnego uczestnictwa w sprawie”.
Brak jest podstaw do uwzględnienia zażalenia wnioskodawcy. Zgodnie z
dyspozycją art. 545§2 k.p.k. wniosek o wznowienie postępowania winien być
sporządzony i podpisany przez adwokata. Stwierdzić zatem należy, że Sąd
Apelacyjny wydając zaskarżone zarządzenie postąpił w zgodzie z normującymi
omawianą kwestię przepisami procesowymi.
Sąd Apelacyjny co prawda nie zajął dosłownie stanowiska, co do nie
uwzględnienia wniosku o wyznaczenie kolejnego obrońcy z urzędu, co niewątpliwie
jest jego błędem, jednak w piśmie z dnia 15 listopada 2013r. poinformował
wnioskodawcę, że „Sąd Apelacyjny nie jest kompetentny do oceny pracy
wyznaczonego pełnomocnika”. Stanowisko takie jest niewątpliwie słuszne.
Wyznaczony obrońca zachowuje samodzielność oceny realiów sprawy i
podejmowania decyzji w tym zakresie, co zrealizowało się w postaci wydania opinii
o braku podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Takie
stanowisko, nawet jeżeli jest różne od tego, które reprezentował wnioskodawca nie
rodzi po stronie sądu ani kompetencji do oceny pracy takiego adwokata, ani tym
bardziej do wyznaczenia w to miejsce kolejnego pełnomocnika. Wnioskodawca
skorzystał zresztą w tym zakresie z możliwości złożenia skargi do stosownych
organów adwokatury.
Powyższe powoduje, że tak sformułowane zażalenie nie zasługiwało na
uwzględnienie.
Kierując się przedstawionymi względami, Sad Najwyższy orzekł, jak na
wstępie.
