V KO 94/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 13 sierpnia 2025 r.
SSN Włodzimierz Wróbel
w sprawie B.D.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 sierpnia 2025 r.
kwestii wznowienia z urzędu postępowania zakończonego postanowieniem Sądu
Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 31 października 2024 r. (sygn. akt II AKzw
2047/24),
nie stwierdza podstaw do wznowienia postępowania z urzędu.
[WB]
UZASADNIENIE
Dnia 31 października 2024 roku Sąd Apelacyjny w Gdańsku rozpoznał
zażalenie B.D., a także jego obrońcy, na postanowienie Sądu Okręgowego w
Bydgoszczy z dnia 10 września 2024 roku. Postanowienie to dotyczyło odmowy
udzielenia przerwy w wykonaniu kary pozbawienia wolności. Sąd Apelacyjny w
Gdańsku, działając na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2
k.k.w., postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.
Sąd Apelacyjny w pełni podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji,
uznając, że w sprawie B.D. nie zachodzą przesłanki uzasadniające udzielenie
przerwy w odbywaniu kary pozbawienia wolności. Dotyczy to zarówno
okoliczności natury zdrowotnej, jak i osobistej, które były podstawą wniosku
skazanego i jego obrońcy.
V KO 94/25
2
Na to postanowienie zażalenie wniósł skazany, zarzucając wadliwe
powołane sędziego rozpoznającego sprawę (SSA X. Y.).
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne.
Analiza akt sprawy nie pozwala na wysnucie wniosku, jakoby zachodziła
bezwzględna przyczyna odwoławcza z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Zgodnie z uchwałą
Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r. (I KZP 2/22, OSNK 2022, nr 6, poz. 22)
brak podstaw do przyjęcia a priori, że każdy sędzia sądu powszechnego, który
uzyskał nominację w następstwie brania udziału w konkursie przed Krajową Radą
Sądownictwa po 17 stycznia 2018 r., nie spełnia minimalnego standardu
bezstronności i każdorazowo sąd z jego udziałem jest nienależycie obsadzony w
rozumieniu art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. Oznacza to, że należy wykazać in concreto, że
z uwagi na dające się zidentyfikować okoliczności związane z powołaniem danego
sędziego do sądu, istnieją tego rodzaju wątpliwości, iż sąd w składzie którego
zasiada taki sędzia jest sądem nienależycie obsadzonym. Jak wynika z akt sprawy
ani z uzasadnienia kasacji, kwestia powołania sędziego orzekającego w sprawie
nie wskazuje na zaistnienia takich wad, które powodowałyby konieczność uznania,
że w istocie w tej konkretnej sprawie zachodzi bezwzględna przyczyna odwoławcza
opisana w art. 439 § 1 pkt. 2 k.p.k. Zwłaszcza, że w tym zakresie poszerzonej
argumentacji nie przedstawił sam skarżący, pozostając na bardzo ogólnych
twierdzeniach. Nie wskazał żadnych okoliczności, które in concreto prowadziłyby do
potwierdzenie się sygnalizowanych przez niego obaw w odniesieniu do
niezawisłości członka składu sądu w niniejszej sprawie. W orzecznictwie Trybunału
Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz Europejskiego Trybunału Praw Człowieka
konsekwentnie podkreśla się, że ocena niezawisłości i bezstronności sędziego
musi być przeprowadzona w konkretnych okolicznościach danej sprawy (tzw. "test
niezawisłości").
Wobec powyższego należało orzec jak w sentencji.
[WB]
[r.g.]
V KO 94/25
3
