V KO 90/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 25 marca 2026 r.
SSN Michał Laskowski (przewodniczący)
SSN Tomasz Artymiuk
SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)
w sprawie M.S.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 25 marca 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wznowienie postępowania
zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Gdańsku
z dnia 31 maja 2021 r., sygn. akt II AKa 6/20,
zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego Gdańsku
z dnia 8 kwietnia 2019 r., sygn. akt IV K 254/16,
na podstawie art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k. a contrario
postanawia:
1. oddalić wniosek o wznowienie postępowania;
2. obciążyć skazanego M.S. kosztami postępowania
wznowieniowego;
3. na podstawie art. 98 § 2 k.p.k. odroczyć sporządzenie
uzasadnienia do dnia 31 marca 2026 r.
Tomasz Artymiuk Michał Laskowski Barbara Skoczkowska
UZASADNIENIE
M.S. wyrokiem Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2019 r., sygn.
akt IV K 254/16, został skazany za popełnienie kilku czynów, w tym za popełnienie
wspólnie i w porozumieniu z K.M. zbrodni z art. 189 § 1 w zb. z 148 § 2 pkt 1 k.k. w
V KO 90/25
2
zw. z art. 11 § 2 k.k., za którą wymierzono im kary dożywotniego pozbawienia
wolności. Sąd Apelacyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 31 maja 2021 r., sygn. akt II
AKa 6/20, po rozpoznaniu apelacji obrońców skazanych, po zmianie opisu czynu
zakwalifikował go, wobec M.S. z art. 148 § 2 pkt 1 k.k., a wobec K.M. z art. 148 § 1
k.k. i wymierzył obu oskarżonym kary dożywotniego pozbawienia wolności.
Skazany M.S. nie wnosił kasacji, a kasację obrońcy skazanego K.M., Sąd
Najwyższy wyrokiem z dnia 6 lipca 2022 r., sygn. akt III KK 443/21, oddalił jako
oczywiście bezzasadną.
Z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie wystąpił obecnie
obrońca z wyboru skazanego powołując się na przepis art. 540 § 1 pkt 2 lit. a k.p.k.
W uzasadnieniu obrońca wskazał, że po uprawomocnieniu się orzeczenia w
sprawie pojawiły się nowe, nieznane wcześniej dowody, co podważa pewność
poczynionych przez sąd ustaleń i rodzi konieczność rozważenia uniewinnienia
skazanego od popełnienia przypisanego mu czynu. Obrońca wniósł o
przesłuchanie w charakterze świadków 25 osób oraz do wniosku dołączył ich
pisemne oświadczenia oraz kilkadziesiąt oświadczeń innych osób, a nadto zwrócił
uwagę na oświadczenia około 1000 osób, które znajdują się w aktach sprawy.
Dołączone do akt sprawy oświadczenia, jednolite w swej treści, zdaniem
wnioskodawcy potwierdzają, iż w dniu zabójstwa Z.O. tj. 19 sierpnia 2014 r. osoby
te miały kontakt z M.S., co wyklucza zdaniem obrońcy, aby w tym czasie skazany
dopuścił się przypisanej mu zbrodni.
Prokurator Prokuratury Regionalnej del. do Prokuratury Krajowej w piśmie z
dnia 14 sierpnia 2025 r. wniósł o oddalenie wniosku o wznowienie postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Wniosek obrońcy skazanego M.S. o wznowienie postępowania nie zasługuje
na uwzględnienie, gdyż w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki do
wznowienia postępowania określone w art. 540 § 1 pkt 2a k.p.k.
Wzruszenie wyroku w tym trybie może nastąpić jedynie wówczas, gdy
ujawnią się nowe fakty lub dowody nieznane przedtem sądowi, które mogą w
sposób zasadniczy i wiarygodny podważyć prawdziwość przyjętych w nim ustaleń
faktycznych, a obowiązek ich wskazania ciąży na składającym wniosek o
wznowienie.
V KO 90/25
3
Tymczasem w złożonym wniosku o wznowienie postępowania, obrońca
skazanego nie wskazał żadnych nowych faktów lub dowodów, a jedynie wyraził
przekonanie, że z zeznań zawnioskowanych do przesłuchania osób będzie
wynikało, że skazany znajdował się w innym miejscu i nie mógł dopuścić się
zabójstwa pokrzywdzonego. Analiza wniosku obrońcy dokonana w oparciu o
zgromadzone dowody wskazuje, że w toku procesu skazany przedstawił listę
kilkuset osób, które podpisały oświadczenia, że w dniu 19 sierpnia 2014 r. miały z
nim kontakt. M.S. w dniu 9 marca 2021 r. złożył w Sądzie Apelacyjnym wniosek o
przesłuchanie 4 osób spośród tych które złożyły oświadczenia oraz lekarza A.M. (k.
12001). Z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku jednoznacznie
wynika, że zarówno A.M. jak i pozostałe 4 osoby, to jest M.S., M.D., A.S. i J.S.
zostali przesłuchani, a ich zeznania ocenione. W uzasadnieniu wyroku podkreślono,
że oskarżony był faktycznie pacjentem św. A.M., ale jego zeznania nie mogą
stanowić potwierdzenia linii obrony M.S.
Z protokołów rozprawy z dnia 7 kwietnia 2021 r. wynika natomiast, że Sąd
odwoławczy oddalił wniosek M.S. o przesłuchanie w charakterze świadka A.S.,
albowiem zmierzał on do przedłużenia postępowania, gdyż zdaniem Sądu
oskarżony miał kilka lat, aby złożyć umowę zawartą 19 sierpnia 2014 r. i wnieść o
przesłuchanie osoby w niej wskazanej. Wynika z tego jednoznacznie, że sądom
znane były okoliczności związane z umowami pożyczek szczególnie, iż obrońca
podkreśla, że w aktach sprawy się one znajdują, tylko sądy je pominęły.
Co do A.K. zauważyć trzeba, że stawił się on na wezwanie Sądu
Apelacyjnego na rozprawę w dniu 23 lutego 2021 r., ale oskarżony M.S. cofnął
wniosek o jego przesłuchanie i Sąd odstąpił od tej czynności.
Obrońca skazanego całkowicie pomija wskazane okoliczności, które dotyczą
7 spośród 25 osób zawnioskowanych do przesłuchania, co może wskazywać na
brak wnikliwego zapoznania się z aktami sprawy. Obrońca nie wskazuje także na
jakie okoliczności miałyby pozostałe osoby zeznawać, gdyż ogólne wskazanie, że
na okoliczności braku możliwości popełnienia przez skazanego zbrodni zabójstwa
jest niewystarczające, szczególnie w sytuacji, gdy tą okoliczność miałoby
potwierdzić około 1000 osób wskazanych przez skazanego w postępowaniu
sądowym. Podkreślić należy, że skoro skazany wiedział o tych osobach, to nie stało
V KO 90/25
4
nic na przeszkodzie, aby zawnioskować w trakcie postępowania sądowego również
o ich przesłuchanie.
Zdaniem Sądu Najwyższego, w przedmiotowej sprawie nie zachodzą
przesłanki do wznowienia postępowania określone w art. 540 § 1 pkt 2 a k.p.k.
Wniosek obrońcy, jak słusznie wskazuje prokurator w swoim piśmie, w świetle
materiału dowodnego zgromadzonego w trakcie postępowania sądowego, jest
niczym innym aniżeli próbą przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej
prawomocnego wyroku skazującego. Obrońca nie przedstawił natomiast żadnego
nowego faktu ani dowodu, w świetle którego można by uznać, że prawomocne
orzeczenie jest niesłuszne. Przypomnieć natomiast należy, że Sąd wypowiadający
się w przedmiocie wznowienia postępowania nie dokonuje, powtórnie i na nowo
oceny zebranych w toku procesu dowodów i nie bada poprawności przyjętych w
oparciu o nie ustaleń faktycznych. Nie kontroluje także poprawności i prawidłowości
wydanych w sprawie rozstrzygnięć. Obowiązkiem Sądu badającego podstawy
wznowienia jest ustalenie czy okoliczności ujawnione przez wnioskodawcę są
faktami dającymi się potwierdzić dowodami spełniającymi wymogi procesowe i czy
istotnie są one w stanie podważyć prawomocne rozstrzygnięcie. W żadnym jednak
wypadku w gestii Sądu nie leży dociekanie, czy przywołane we wniosku hipotezy i
sugestie, są rzeczywiste i polegające na prawdzie, co więcej świadczą o
potwierdzeniu określonych faktów.
Wydaje się również konieczne zauważenie, że okoliczności dotyczące
składu orzekającego w Sądzie Okręgowym w Gdańsku, o czym wspomina
wnioskujący w uzasadnieniu, a co nie stanowi w istocie przedmiotu wniosku o
wznowienie, były już analizowane przez Sąd Najwyższy w dniu 30 stycznia 2025 r.,
sygn. V KO 95/24.
Z tych względów i wobec braku podstaw do uwzględnienia wniosku o
wznowienie postępowania, Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu.
[WB]
[r.g.]
V KO 90/25
5
