V KO 88/24

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2024-10-16

Dane orzeczenia

SygnaturaV KO 88/24
Data orzeczenia2024-10-16
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział V
SędziowieSSN Małgorzata Bednarek, SSN Małgorzata Bednarek (przewodniczący), SSN Małgorzata Bednarek (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

V KO 88/24

POSTANOWIENIE

Dnia 16 października 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Bednarek

w sprawie zażalenia

M. N.

na postanowienie z 6 marca 2024 r. prokuratora delegowanego do Prokuratury Krajowej, sygn. akt […]

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 16 października 2024 r.,

wniosku Sądu Rejonowego w Bydgoszczy z 25 lipca 2024 r., sygn. akt XI Kp 250/24

o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości,

na podstawie art. 37 k.p.k.,

p o s t a n o w i ł:

uwzględnić wniosek i przekazać sprawę Sądu Rejonowego w Bydgoszczy, sygn. akt XI Kp 250/24 do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Koninie

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Bydgoszczy postanowieniem z 25 lipca 2024 r. wystąpił do Sądu Najwyższego z inicjatywą przekazania sprawy o sygn. XI Kp 250/24 innemu równorzędnemu sądowi z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości. W złożonym wniosku Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wskazał, że skarżącym jest sędzia M.N. były Prezes Sądu Rejonowego w Olsztynie, który w treści swojego zawiadomienia o popełnieniu przestępstwa o czyn z art. 231 § 1 k.k. wskazał jako osoby podejrzewane funkcjonariuszy publicznych – ustalonych sędziów Sądu Rejonowego w Bydgoszczy. Dodatkowo, jak wskazał ww. sąd, w sądzie tym orzeka około 80 sędziów, którzy w większości znają sędziego M.N., nie tylko na gruncie zawodowym, ale często również towarzyskim.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek Sądu Rejonowego w Bydgoszczy o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości, zasługuje na uwzględnienie.

W orzecznictwie przyjmuje się, że do okoliczności przemawiających za przekazaniem sprawy należą okoliczności, które mogą wpływać na swobodę orzekania sądu miejscowo właściwego, czy też takie, które mogą powodować w odbiorze społecznym - nawet mylne - przekonanie o niezdolności tego sądu do obiektywnego i rzetelnego jej osądzenia (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt V KO 66/10).

Mając na uwadze, że zażalenie, które ma być przedmiotem rozpoznania dotyczy odmowy wszczęcia śledztwa, w sprawie, w której złożone zawiadomienie dotyczyło m.in. sędziów orzekających w sądzie miejscowo właściwym, dobro wymiaru sprawiedliwości, o którym mowa w art. 37 k.p.k., przemawia za przekazaniem sprawy, innemu niż miejscowo właściwy, sądowi równorzędnemu. Zapewni to możliwość przeprowadzenia postępowania w sposób wolny od podejrzeń co do braku bezstronności sędziów orzekających w sądzie właściwym miejscowo. Pozostawienie sprawy w sądzie występującym z wnioskiem w trybie art. 37 k.p.k. mogłoby wywołać w opinii publicznej pogląd co do braku obiektywizmu po stronie składu orzekającego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności orzeczono jak w części dyspozytywnej niższego postanowienia.


WB

[ms]

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)