V KO 40/16

Sygn. akt V KO 40/16

POSTANOWIENIE

Dnia 24 maja 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Andrzej Ryński

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron

w dniu 24 maja 2016 r.,

w sprawie D. J.
‎wniosku skazanego o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w […]

z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II AKa […],

utrzymującym w mocy wyrok Sądu Okręgowego w Ś.

z dnia 20 czerwca 2007 r., sygn. akt III K […],

na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.,

p o s t a n o w i ł:

odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek D. J. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w [...] z dnia 29 listopada 2007 r., sygn. akt II AKa […] wraz z wnioskiem o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu sporządzenia i podpisania wniosku.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Na wstępie wskazać trzeba, że wniosek o wznowienie postępowania należy do tzw. nadzwyczajnych środków zaskarżenia przewidzianych w Kodeksie postępowania karnego. Dotyczy on prawomocnych orzeczeń i może doprowadzić do ich uchylenia i ponownego rozpoznania sprawy, na podstawie ściśle określonych w ustawie podstaw o wyjątkowym charakterze (zob. art. 540,k.p.k., art. 540a k.p.k., art. 540b k.p.k. i art. 542 § 3 k.p.k.). We wniosku należy powołać się na ewentualną podstawę wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem.

Zaznaczyć bowiem należy, że ustawą nowelizującą z dnia 27 września 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2013 r., poz. 1247) wprowadzono do Kodeksu postępowania karnego w art. 545 § 3 k.p.k. wstępną kontrolę wniosku o wznowienie, chcąc wyeliminować konieczność przeprowadzania różnego rodzaju czynności procesowych związanych z wnioskiem, który w stopniu oczywistym nie może doprowadzić do wznowienia postępowania. Przepis art. 545 § 3 k.p.k. przewiduje możliwość odmowy przyjęcia wniosku i to bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych o ile jest on oczywiście bezzasadny. Ustawodawca wskazał w treści tego przepisu okoliczności, które mogą wskazywać na oczywistą bezzasadności wniosku, ale wskazanie to nie jest wyczerpujące, o czym świadczy użyte w ustawie wyrażenie „w szczególności”. Chodzi zwłaszcza o odwoływanie się do tych okoliczności, które były już rozpoznawane na skutek wniosku o wznowienie postępowania lub z urzędu. W toku postępowania przewidzianego w art. 545 § 3 k.p.k. nie dochodzi zatem do merytorycznego rozpoznania wniosku, ani do badania jego zasadności pod kątem ewentualnych podstaw wznowienia, ale do kontroli tego wniosku mającej charakter quasi formalny, wstępny, choć pod kątem hipotetycznej możliwości wznowienia. Dopiero po tym badaniu i stwierdzeniu braku podstaw do uznania wniosku za oczywiście bezzasadny przechodzi się do dalszych czynności prowadzących do merytorycznego rozpoznania wniosku (zob. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 września 2015 r., sygn. akt II KO 49/15, LEX nr 1812335).

W przywołanym powyżej orzeczeniu Sąd Najwyższy wskazał, że przy ocenie oczywistej bezzasadności wniosku o wznowienie postępowania, niepochodzącego od obrońcy lub pełnomocnika, decydująca jest sama jego treść. Wspomniana oczywista bezzasadność wniosku może wynikać z tego, że wskazano na podstawy wznowienia, które nie są przewidziane w ustawie albo z tego, że w ogóle nie powołano żadnych podstaw wznowienia, ograniczając się do postulowania przeprowadzenia kolejnej kontroli odwoławczej prawomocnego wyroku objętego tym wnioskiem.

W odniesieniu do wniosku skazanego złożonego w sprawie niniejszej należy zwrócić uwagę że okoliczności, na które powołuje się D. J. były już przez niego podnoszone we wniosku złożonym w Sądzie Najwyższym w 2013 r. w sprawie o sygn. akt V KO 54/13. Na wniosek skazanego przyznano mu wówczas obrońcę z urzędu, który nie stwierdził podstaw do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (k. 48,55-56, akt V KO 54/13).

Ponawiając swój wniosek w przedmiotowej sprawie, skazany nie powołuje się na żadną z przyczyn mogących stanowić podstawy wznowieniowe, o których mowa w przepisach art. 540 k.p.k. czy art. 542 § 3 k.p.k. Analiza tego pisma, jak też kolejnych kierowanych do Sądu Najwyższego w tej sprawie łącznie z pismem, które wpłynęło w dniu 20 maja 2016 r., wskazuje, że D. J. podnosi okoliczności związane z poczynionymi w sprawami ustaleniami faktycznymi i podważa prawidłowość oceny dowodów, co rzecz jasna nie może stanowić przyczyn wznowienia postępowania, o których mowa w powołanych wyżej przepisach. Skazany, któremu finalnie przypisano zabójstwo M. K. z zamiarem ewentualnym, zarówno w obecnej sprawie, jak też w poprzednim postępowaniu – sygn. akt V KO 54/13, niezmiennie nawiązuje do dokonanej przez Sądy obu instancji oceny zeznań A. P. i W. P., która wykluczyła ich udział w pobiciu pokrzywdzonego.

Mając na uwadze wszystkie te okoliczności Sąd Najwyższy orzekł jak w części wstępnej postanowienia.