V KO 38/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 marca 2025 r.
SSN Michał Laskowski
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 26 marca 2025 r.,
w sprawie A.M. i in.
oskarżonych o popełnienie przestępstwa z art. 79 pkt 4ustawy o rachunkowości,
inicjatywy przekazania do rozpoznania sprawy innemu sądowi równorzędnemu,
wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Zgierzu
z dnia 3 marca 2025 r., sygn. akt II K 263/23,
na podstawie art. 37 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
przekazać sprawę do rozpoznania
w Koszalinie.
Sądowi
Rejonowemu
[WB]
UZASADNIENIE
Do Sądu Rejonowego w Zgierzu w dniu 27 marca 2023 r. (data prezentaty k.
508), po rozstrzygnięciu postanowieniem Sądu Okręgowego w Łodzi z 15 marca
2023 r. sporu o właściwość pomiędzy dwoma Sądami Rejonowymi: występującym i
łódzkim, wpłynęła sprawa A.K. i A.M. oskarżonych o popełnienie czynu
zabronionego z art. 79 pkt 4 ustawy o rachunkowości.
W toku postępowania, procedujący w sprawie Sąd, postanowieniem z dnia
25 października 2023 r., dopuścił m.in. dowód z opinii biegłego ortopedy na
okoliczność zdolności udziału A.M. w rozprawie przed Sądem, z uwagi na stan
zdrowia oskarżonego. Ostatecznie 22 lutego 2024 r. uzyskano opinię lekarza
V KO 38/25
2
medycyny sądowej, z której wynikało, że dysfunkcja ruchu i schorzenia
występujące u oskarżonego nie stanowią bezwzględnego przeciwskazania do
udziału w czynnościach przed sądem, ale odległość pomiędzy K. a Z. stwarza
zagrożenie nasilenia się w transporcie istniejących dolegliwości bólowych nawet
przy wykorzystaniu przewozu dla osób niepełnosprawnych, co pomimo podjętych
trudów mogłoby ostatecznie uniemożliwić mu udział w rozprawie. W opinii zalecono
przeprowadzenie postępowania w formie zdalnej ewentualnie powtórzenie badania
za 6 miesięcy (k. 689).
Wskazane powyżej okoliczności legły u podstaw przedmiotowego
wystąpienia Sądu Rejonowego w Zgierzu w trybie art. 37 k.p.k., w którym
podniesiono, że dobro wymiaru sprawiedliwości przemawiało za przekazaniem
sprawy do Sądu Rejonowego w Koszalinie bo tylko w ten sposób stworzone
zostaną realne możliwości do przeprowadzenia i zakończenia sprawy w rozsądnym
terminie.
Przewód sądowy otwarto podczas rozprawy w dniu 25 października 2024 r.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Inicjatywa Sądu Rejonowego w Zgierzu zasługiwała na uwzględnienie.
Analiza akt sprawy wskazywała na konieczność odstąpienia od ogólnej zasady
właściwości miejscowej, gdyż przemawia za tym dobro wymiaru sprawiedliwości.
Przez ,,dobro wymiaru sprawiedliwości”, jako wyłączną, ale i konieczną
przesłankę zastosowania w danej sprawie określonej w art. 37 k.p.k. instytucji,
należy rozumieć także potrzebę skutecznego przeprowadzenia procesu w
sytuacjach, w których wydaje się to mało realne bez odstępstwa od reguły
wynikającej z art. 31 § 1 k.p.k., a więc zasady właściwości miejscowej sądu. Stąd
też, jeżeli ustalony i potwierdzony zły stan zdrowia oskarżonego w ogóle wyklucza
możliwość jego uczestnictwa w procesie przed sądem miejscowo właściwym,
odległym od miejsca zamieszkania oskarżonego, bądź ocena tego stanu zdrowia
nie jest aż tak kategoryczna, ale kondycja zdrowotna znacznie utrudnia jego
obecność na rozprawie w tym sądzie, ze względu na narażanie zdrowia i życia tego
oskarżonego na poważne niebezpieczeństwo, to wówczas ,,dobro wymiaru
sprawiedliwości” wymaga, aby sprawę przekazać do sądu miejsca zamieszkania
oskarżonego.
V KO 38/25
3
W omawianej sprawie zaistniały tego rodzaju uwarunkowania. Opinia lekarza
medycyny z 22 lutego 2024 r., przeprowadzona na wniosek Sądu Rejonowego w
Zgierzu, jednoznacznie potwierdziła, że oskarżony z uwagi na stan zdrowia nie
może brać udziału w czynnościach sądowych prowadzonych blisko 500 km od jego
miejsca zamieszkania, ponieważ transport na taką odległość będzie wiązał się z
dolegliwościami bólowymi, które mogą uniemożliwić mu uczestniczenie w rozprawie
a jednocześnie jego schorzenia nie stanowią bezwzględnego przeciwskazania do
udziału w rozprawie.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu Rejonowego, że zaniechanie
decyzji o przekazaniu sprawy Sądowi położonemu blisko miejsca zamieszkania
oskarżonego, wobec charakteru schorzeń A.M., spowodowałoby tylko dalszą
przewlekłość postępowania i pogłębiło ryzyko w ogóle jego nieprzeprowadzenia, a
stan taki nie służyłby dobru wymiaru sprawiedliwości. Przekazanie sprawy do
rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Koszalinie, z powodów podanych przez Sąd
miejscowo właściwy, da szansę na jej zakończenie w rozsądnym terminie.
Z tych powodów Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
