V KO 128/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 19 sierpnia 2026 r.
SSN Michał Laskowski
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu bez udziału stron
w dniu 19 sierpnia 2026 r.,
w sprawie X. Y.,
oskarżonej o popełnienie czynu z art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. i in.,
inicjatywy przekazania sprawy innemu sądowi równorzędnemu,
wyrażonej w postanowieniu Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim
z dnia 8 lipca 2026 r., sygn. akt II K 610/26,
na podstawie art. 37 k.p.k.
[WB]
p o s t a n o w i ł:
odmówić przekazania sprawy.
UZASADNIENIE
Do Sądu Rejonowego w Ostrowie Wielkopolskim, w dniu 25 czerwca 2026 r.
(k. 1767 tom IX), wpłynął akt oskarżenia przeciwko sędzi w stanie spoczynku X. Y.
o popełnienie dziewięciu czynów zabronionych z art. 286 § 1 k.k., z czego cztery
miały zostać popełnione w warunkach czynu ciągłego (art. 12 § 1 k.k.) oraz pięciu
czynów zabronionych z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. Wcześniej uchwałą
z 16 września 2025 r. Sąd Najwyższy – Izba Odpowiedzialności Zawodowej wyraził
zgodę na pociągnięcie jej do odpowiedzialności karnej.
V KO 128/26
2
Postanowieniem z dnia 8 lipca 2026 r. Sąd właściwy miejscowo zwrócił się
do Sądu Najwyższego o przekazanie sprawy innemu sądowi równorzędnemu w
trybie art. 37 k.p.k. W uzasadnieniu wskazał, że procedowanie w sprawie X. Y.
przez Sąd Rejonowy Ostrowie Wielkopolskim byłoby sprzeczne ze standardami
niezależności i niezawisłości sędziowskiej oraz mogłoby wzbudzić subiektywne
wątpliwości co do obiektywizmu tego Sądu, gdyż oskarżona była sędzią Sądu
miejscowo właściwego do rozpoznawania jej sprawy.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Inicjatywa Sądu terytorialnie właściwego nie zasługiwała na uwzględnienie.
Sąd Rejonowy w Ostrowie Wielkopolskim nie wykazał w sposób
wystarczający, że zachodziły realne przesłanki do zastosowania wyjątku z art. 37
k.p.k. Nie można było zgodzić się z koncepcją przedstawioną w postulacie, że w
niniejszej sprawie zaistniały uwarunkowania o tak wysokiej randze, że
upoważniałyby do racjonalnego twierdzenia, iż rozpatrywanie sprawy przez Sąd
występujący będzie wiązało się z zagrożeniem jego obiektywizmu.
Przede wszystkim należało stwierdzić, że delegacja na podstawie art. 37
k.p.k. oparta na fakcie istnienia relacji służbowych oraz koleżeńskich sędziego
stojącego pod zarzutem popełnienia czynów zabronionych, z innymi sędziami
nasuwałaby niesłuszny wniosek, że w każdym wypadku, gdy sprawa w jakikolwiek
sposób dotyczy sędziego bądź sędziów pracujących w danym sądzie, to pozostali
sędziowie orzekający w tej jednostce organizacyjnej sądownictwa powszechnego
nie są w stanie w sposób niezależny i niezawisły rozpoznać sprawy. Należało
zauważyć, że do dnia dzisiejszego został złożony wyłącznie jeden wniosek o
wyłączenie sędziego od orzekania w sprawie II K 610/26, co w żadnym wypadku
nie przesądza z góry, że w Sądzie występującym, w którym funkcjonują cztery
wydziały i orzeka trzynastu sędziów oraz pięciu asesorów, pozostali sędziowie nie
mają odpowiednich warunków do osądzenia przedmiotowej sprawy, nie ulegając
presji stron procesowych i opinii publicznej ani nie popadając w zwątpienie co do
własnych kompetencji w zakresie prowadzenia rzetelnego procesu, w którym
oskarżoną jest sędzia w stanie spoczynku od 2020 roku.
Argumentacja zastosowana w wystąpieniu o braku zdolności do
bezstronnego rozpoznania sprawy, w której oskarżonym jest inny sędzia, okazała
V KO 128/26
3
się dowolnym i gołosłownym twierdzeniem i jako taka nie mogła się ostać. Tym
bardziej nie można było podzielić stanowiska Sądu Rejonowego, że na obiektywizm
i bezstronność jurysdykcyjną miałaby wpłynąć okoliczność, iż czyn popełniła
sędzia, która od sześciu lat nie orzeka już w ostrowskim Sądzie.
Uwzględniając całokształt przeprowadzonych wyżej rozważań, Sąd
Najwyższy postanowił jak na wstępie.
[WB]
[r.g.]
