Sygn. akt V KO 11/13
POSTANOWIENIE
Dnia 21 lutego 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)
SSN Przemysław Kalinowski
SSN Barbara Skoczkowska (sprawozdawca)
w sprawie M. D. i R. D., oskarżonych z art. 286 § 1 k.k. i innych,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu bez udziału stron,
w dniu 21 lutego 2013 r.,
wniosku Sądu Okręgowego w L. o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu
sądowi równorzędnemu
na podstawie art. 37 k.p.k.
postanawia:
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 25 stycznia 2013 r., Sąd Okręgowy w L. zwrócił się
do Sądu Najwyższego o przekazanie w trybie art. 37 k.p.k. sprawy o sygn. akt III K
… do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu z uwagi na dobro wymiaru
sprawiedliwości. Z uzasadnienia wystąpienia wynika, że M. D. i R. D. oskarżeni są
o popełnienie szeregu przestępstw i w odniesieniu do jednego przestępstwa, jedną
z osób pokrzywdzonych wskazanych przez oskarżyciela publicznego jest Sąd
Okręgowy w L. Zaistniała sytuacja, zdaniem występującego sądu stwarza
uzasadnione przekonanie o braku warunków obiektywnego rozpoznania sprawy
przez Sąd Okręgowy w L. będącym jednocześnie jednostką pokrzywdzoną. Nie
można również wykluczyć tego, że Sąd ten wstąpi w prawa oskarżyciela
posiłkowego, zgodnie z art. 53 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
2
Wniosek Sądu Okręgowego w L. nie zasługuje na uwzględnienie.
Z akt sprawy wynika, że prokurator Prokuratury Rejonowej wniósł do Sądu
Okręgowego w L. akt oskarżenia, w którym oskarżył M. D. o popełnienie 34
przestępstw, a R. D. o popełnienie 30 przestępstw, z tym że wspólnie i w
porozumieniu mieli oni dokonać 29 przestępstw. Jedno z nich, kwalifikowane z art.
300 § 2 k.k. miało polegać na tym, że w celu udaremnienia wykonania orzeczeń
sądowych M. D. udaremniła zaspokojenie swoich wierzycieli poprzez zbycie działek
po zaniżonej cenie (zarzut XXXIII a/o). R. D. zarzucono natomiast na mocy art. 18
§ 3 k.k. w zw. z art. 300 § 2 k.k. pomocnictwo do popełnienia tego czynu (zarzut
XXXV). Zauważyć należy, że oprócz Sądu Okręgowego w L., wskazano w akcie
oskarżenia jeszcze ponad 40 pokrzywdzonych tym przestępstwem. Jednakże samo
wskazanie w akcie oskarżenia, że Sąd Okręgowy w L. jest pokrzywdzonym jednym
z przestępstw zarzucanych oskarżonym, nie może jeszcze stanowić o zasadności
wystąpienia. Z treści natomiast zarzutów oraz uzasadnienia aktu oskarżenia nie
wynika jakiego rodzaju okoliczności spowodowały, że Sąd Okręgowy w L. stał się
wierzycielem M. D. Tym bardziej zaskakujące wydaje się być stanowisko Sądu
Okręgowego w L., który również nie wskazując na takie okoliczności, wyciąga
wnioski tak daleko idące, że jego zdaniem konieczna jest zmiana właściwości w
trybie art. 37 k.p.k.
Z akt sprawy natomiast wynika, że M. D. jest dłużniczką Sądu Okręgowego
w L., gdyż nie uiściła nałożonej na nią postanowieniem Sądu Okręgowego w L. I
Wydział Cywilny z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. I C … kary grzywny w kwocie 500
zł za nieusprawiedliwione niestawiennictwo w charakterze świadka na rozprawie w
dniu 9 grudnia 2010 r. Wobec nieuiszczenia grzywny zostało skierowane do
Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w L. zlecenie egzekucyjne, który
prowadził sprawę pod sygn. akt KMS … - (k. 222, 265, 266). Wskazuje to więc
jednoznacznie, że wierzytelność Sądu Okręgowego wobec oskarżonej wynika nie
ze sporu istniejącego pomiędzy tymi stronami, a z prawomocnej decyzji Sądu
stosującego karę porządkową w celu wymuszenia od świadka wykonania jego
procesowego obowiązku. Tego rodzaju okoliczność, zdaniem Sądu Najwyższego,
nie może w najmniejszym stopniu stwarzać przekonania stron, czy też postronnych
osób, o braku warunków obiektywnego rozpoznania sprawy przez Sąd Okręgowy w
L.
3
W sytuacji, gdyby Sąd Okręgowy w L. ustalił, że M. D. posiada jeszcze inne
zaległości wobec Sądu Okręgowego w L . i Sąd ten jest wierzycielem oskarżonej z
innego jeszcze tytułu, niż to wykazał Sąd Najwyższy, to będzie możliwe ponowne
wystąpienie w trybie art. 37 k.p.k., jednakże po rozważeniu możliwości wyłączenia
tych dwóch zarzutów stawianych oskarżonym do odrębnego rozpoznania. Próba
przekazania innemu sądowi tak stosunkowo obszernej sprawy z dużą liczbą
zarzutów nie mających jakiegokolwiek związku z zarzutami, co do których
ewentualnie zachodziłaby potrzeba rozpoznania przez inny sąd, nie będzie służyła
dobru wymiaru sprawiedliwości, na które powołuje się we wniosku Sąd Okręgowy w
L.
W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z sytuacji uzasadniających
odstąpienie od właściwości miejscowej sądu pierwotnie ustalonej na podstawie
obowiązujących przepisów.
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak na wstępie.
