V KK 568/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 14 stycznia 2026 r.
SSN Andrzej Stępka
po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2026 r. na posiedzeniu bez udziału stron
w sprawie K.M
wniosków obrońcy skazanego oraz Prokuratora Okręgowego w Słupsku o
wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Słupsku
z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt VI Ka 366/21,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Słupsku
z dnia 10 września 2020 r., sygn. akt II K 333/17,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
wstrzymać wobec skazanego K.M., syna W. i C. zd. K.,
urodzonego […] r. w S. - wykonanie wyroku Sądu Okręgowego w
Słupsku z dnia 11 czerwca 2024 r., sygn. akt VI Ka 366/21,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 10
września 2020 r., sygn. akt II K 333/17.
UZASADNIENIE
Kasacje od powyższego wyroku Sądu odwoławczego wnieśli jego obrońca
oraz na niekorzyść K.M. Prokurator Okręgowy w Słupsku. Niezależnie od innych
zarzutów, obaj skarżący zarzucili rażące naruszenie przez Sąd odwoławczy art.
434 § 1 k.p.k. poprzez uchylenie rozstrzygnięcia Sądu I instancji zawartego w pkt. V
wyroku, tj. dotyczącego warunkowego zawieszenia wykonania kary i nieorzeczenie
ponownie o warunkowym zawieszeniu wykonania kary jednostkowej pozbawienia
V KK 568/25
2
wolności w sytuacji, gdy wyrok Sądu I instancji nie został zaskarżony na niekorzyść
oskarżonego. W konkluzji obydwie skargi wnosiły o wstrzymanie wobec skazanego
wykonania w/w orzeczenia.
Sąd Najwyższy stwierdził, że wnioski zasługiwały na uwzględnienie.
Nie ulega wątpliwości, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Słupsku z dnia 10
września 2020 r., sygn. akt II K 333/17, K.M. został skazany na łączną karę
pozbawienia wolności w rozmiarze roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, której
wykonanie zawieszono warunkowo na okres próby wynoszący 4 lata (pkt III i V
wyroku). Apelacje od tego wyroku wnieśli tylko obrońca oskarżonego oraz
osobiście oskarżony. Skarga na jego niekorzyść nie została wywiedziona. Po
rozpoznaniu wniesionych apelacji Sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok
między innymi w ten sposób, że uchylił pkt V tego wyroku, a zatem rozstrzygnięcie
o warunkowym zawieszeniu wykonania w/w kary. W tej sytuacji na skutek omyłki
(co przyznaje Sąd II instancji), do wykonania wobec skazanego pozostałaby
bezwzględna jednostkowa kara pozbawienia wolności w rozmiarze roku [wobec
utrzymania w mocy rozstrzygnięcia z pkt II wyroku Sądu Rejonowego w Słupsku],
co – jak trafnie podnoszą obaj autorzy kasacji – rażąco narusza zakaz reformationis
in peius określony w art. 434 § 1 k.p.k. Zgodnie z treścią tego przepisu sąd
odwoławczy może orzec na niekorzyść oskarżonego tylko wtedy, gdy wniesiono na
jego niekorzyść środek odwoławczy. Zakazem tym objęte są zmiany na niekorzyść
oskarżonego w jakimkolwiek zakresie, w relacji do wyroku wydanego wobec niego
w pierwszej instancji. Tym bardziej zakaz ten nie zezwala na orzeczenie surowszej
kary w stosunku do orzeczonej w sądzie pierwszej instancji w przypadku braku
środka odwoławczego wniesionego na niekorzyść oskarżonego.
Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji postanowienia.
[WB]
[a.ł]
Andrzej Stępka
V KK 568/25
3
