V KK 433/24
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka
Dnia 4 marca 2025 r.
po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron
w sprawie K. C.
wniosku obrońcy skazanego
o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Łodzi
z dnia 8 marca 2024 r., sygn. akt V Ka 802/23,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego dla Łodzi - Widzewa w Łodzi
z dnia 9 marca 2023 r., III K 902/22,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego utrzymującego w mocy wyrok
Sądu I instancji, którym skazano K. C. na karę 6 lat pozbawienia wolności,
podniesiono zarzut wystąpienia bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k. w postaci nienależytej obsady Sądu II instancji, a także zarzuty
naruszenia przepisów postępowania. W konkluzji zawarto wniosek o wstrzymanie
wykonania orzeczenia. Wniosek ten został rozstrzygnięty przez Sąd Najwyższy
odmownie postanowieniem z dnia 3 grudnia 2024 r.
W toku dalszego postępowania kasacyjnego, gdy rozpoznawane były kwestie
incydentalne, obrońca złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania w/w wyroku,
V KK 433/24
2
załączając pisemne oświadczenie pokrzywdzonego, z którego miałoby wynikać, że
w toku postępowania karnego fałszywie pomówił K. C. o popełnienie przestępstwa
na jego szkodę.
Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Wstrzymanie wykonania orzeczenia w związku z wniesieniem kasacji wchodzi
w grę wyjątkowo, w razie zaistnienia szczególnych okolicznościach, a to z tego
względu, że kontrola kasacyjna dotyczy prawomocnego wyroku sądu
odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem trafności zawartych w nim
rozstrzygnięć, które podlegają bezzwłocznemu wykonaniu (art. 9 § 1 k.k.w.).
Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania orzeczenia winno być
uzasadnione szczególnymi i jednoznacznymi w swej wymowie okolicznościami
prowadzącymi do wniosku, że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia, przed
rozpoznaniem skargi kasacyjnej spowodowałoby dla osoby skazanej wyjątkowo
dolegliwe skutki. Do owych szczególnych okoliczności należy zaliczyć rangę i
charakter postawionych zarzutów kasacyjnych i ich widoczną już prima facie
zasadność oraz w związku z tym wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia
wniesionej skargi, gdyż w takiej sytuacji wykonanie orzeczenia przed rozpoznaniem
kasacji, zwłaszcza w zakresie kary, spowodowałoby dla skazanego poważne i
nieodwracalne następstwa (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 24
stycznia 2023 r., III KK 645/22, LEX nr 3477323; z dnia 25 maja 2023 r., IV KK
105/23, LEX nr 3567070; z dnia 8 lutego 2022 r., II KO 111/21, LEX nr 3305890).
Rozstrzygnięcie wniosku złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie
stanowi swego rodzaju prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w
żaden sposób nie rzutuje ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do
kasacji. Nie oznacza zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości
uznanie zarzutów podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne. Sam fakt
podniesienia zarzutu odnoszącego się do wystąpienia kwalifikowanej wady prawnej
nie oznacza jeszcze sam w sobie podstawy do wstrzymania wykonania
zaskarżonego wyroku.
W odniesieniu do zarzutu podnoszącego wystąpienie uchybienia z art. 439 § 1
pkt 2 k.p.k. trzeba wskazać, że dla uwzględnienia wniosku o wstrzymanie
wykonania prawomocnego wyroku prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji
V KK 433/24
3
(konkretnego zarzutu) musiałoby mieć charakter oczywistości. W niniejszej sprawie
kwestia ewentualnego wystąpienia bezwzględnej podstawy odwoławczej z art. 439
§ 1 k.p.k. wymaga przeprowadzenia gruntownej analizy nie tylko akt sprawy, ale
także pogłębionych rozważań prawnych i faktycznych w zakresie zarzucanej
niewłaściwej obsady Sądu odwoławczego.
Tym bardziej gruntownej analizy akt sprawy w kontekście dalszych zarzutów
kasacyjnych, wymaga również kwestia zasygnalizowana przez obrońcę poprzez
złożenie oświadczenia pokrzywdzonego.
Wszystkie te kwestie mogą być właściwie rozpoznane i ocenione dopiero w
toku merytorycznego rozpoznania wniesionej kasacji.
Nie przesądzając zatem ostatecznego efektu wniesienia kasacji, Sąd
Najwyższy uznał, że w chwili obecnej nie zachodzą wystarczające podstawy do
zastosowania nadzwyczajnej instytucji z art. 532 § 1 k.p.k.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[J.J.]
[r.g.]
