V KK 41/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 2 kwietnia 2026 r.
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
w sprawie D. T. ,
skazanego za czyn z art. 258 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej,
na posiedzeniu w dniu 2 kwietnia 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi
z dnia 5 czerwca 2025 r., II AKa 316/24,
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Płocku
z dnia 11 kwietnia 2024 r., II K 88/22,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanego D. T. od wyroku Sądu Apelacyjnego
w Łodzi z dnia 5 czerwca 2025 r., II AKa 316/24, zmieniającego wyrok Sądu
Okręgowego w Płocku z dnia 11 kwietnia 2024 r., II K 88/22, przed Sądem
Najwyższym zawisła sprawa m.in. tego skazanego. Za przypisane mu przestępstwa
został on skazany na karę łączną 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.
W kasacji obrońcy skazanego został zawarty także wniosek o wstrzymanie
wykonania zaskarżonego nią wyroku. Wniosek ten nie został szerzej uzasadniony.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek okazał się niezasadny.
V KK 41/26
2
W orzecznictwie słusznie przyjmuje się, że Sąd Najwyższy może wstrzymać
wykonanie prawomocnego wyroku wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za
podjęciem takiej decyzji muszą przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo
uwzględnienia kasacji, nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że
wykonanie kary przed rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego
wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się
więc, że można wstrzymać wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli
wyraźnie rysuje się perspektywa uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia
wobec niego postępowania na skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie
Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu
Najwyższego z dnia 21 lipca 2025 r., II KK 83/25). Niezbędne jest więc ustalenie,
że postawione orzeczeniu sądu odwoławczego zarzuty (i argumentacja
zaprezentowana na ich poparcie) dają asumpt do przyjęcia poglądu o niemal
pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku sądu odwoławczego (por. postanowienia
Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia 2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r.,
III KK 84/25).
W tej sprawie nie zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność
uchybień sygnalizowanych w kasacji obrońcy.
Sąd Najwyższy dostrzega z urzędu, że obrońca innego skazanego w tej
sprawie podniósł zarzuty wskazujące na zaistnienie uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2
k.p.k., związane z orzekaniem w tej sprawie przez sądy powszechne, w składach
których zasiadali sędziowie powołani na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa
ukształtowanej w trybie określonym przepisami ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o
zmianie ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa oraz niektórych innych ustaw (Dz.
U. z 2018 r. poz. 3). Jednakże sam fakt powołania do pełnienia urzędu sędziego
sądu powszechnego w procedurze, o której mowa powyżej, nie jest wystarczający
do uznania, że w sprawie zaistniała bezwzględna przyczyna odwoławcza (por.
uchwała składu połączonych Izb Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia 2020 r.,
BSA I-4110-1/20, OSNK 2020, z. 2, poz. 7; uchwała składu siedmiu sędziów Sądu
Najwyższego z dnia 2 czerwca 2022 r., sygn. akt I KZP 2/22, OSNK 2022, z. 6, poz.
22). Natomiast kwestia zaistnienia podstawy uchylenia wyroku z art. 439 § 1 pkt 2
k.p.k., z uwzględnieniem okoliczności tej konkretnej sprawy, a także okoliczności
V KK 41/26
3
związanych z nominacją konkretnych sędziów, będzie przedmiotem rozważań w
ramach merytorycznego rozpoznania kasacji (por. postanowienia Sądu
Najwyższego: z dnia 7 lipca 2022 r., III KK 117/22; z dnia 25 lutego 2022 r., V KK
54/22).
Mając na uwadze powyższe, Sąd Najwyższy doszedł do przekonania, że nie
zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do zastosowania nadzwyczajnej
instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać należy, że decyzja w tym
względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii
zasadności kasacji skarżącej od prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w
Łodzi.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
Małgorzata Wąsek-Wiaderek
