V KK 367/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 20 listopada 2025 r.
SSN Marek Pietruszyński
w sprawie B. D.
skazanego za przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. i inn.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 20 listopada 2025 r.
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 19 kwietnia 2024 r., sygn. II AKa 287/23
zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Łodzi z dnia 17 października 2022 r.,
sygn. IV K 55/17,
na podstawie art. 532 § 1 i 3 k.p.k.
p o s t a n o w i ł
nie uwzględnić wniosku.
UZASADNIENIE
W orzecznictwie Sądu Najwyższego prezentowany jest utrwalony pogląd, że wstrzymanie
wykonania zaskarżonego wyroku na podstawie art. 532 § 1 k.p.k., jest odstępstwem od zasady
bezzwłocznej wykonalności prawomocnych orzeczeń (art. 9 § 2 k.k.w.). Zastosowanie wspomnianej
instytucji może więc nastąpić tylko wyjątkowo. Kontrola kasacyjna dotyczy bowiem prawomocnego
wyroku sądu odwoławczego, a więc wyroku objętego domniemaniem prawidłowości ustaleń i
trafności rozstrzygnięć w nim zawartych.
Szczególne uprawnienie Sądu kasacyjnego wynikające z art. 532 k.p.k. wymaga
potwierdzenia, że w sprawie zaistniały szczególne, nadzwyczajne względy
V KK 367/25
2
nakazujące pozbawienie w tym trybie prawomocnego wyroku atrybutu
wykonalności. Powodem ku temu może być zasadność argumentacji
przedstawionej na poparcie zarzutów kasacji, stwarzająca wysokie
prawdopodobieństwo wydania orzeczenia kasatoryjnego. Okoliczność ta musi być
jednak dostrzegalna już „na pierwszy rzut oka”, skoro procedowanie w oparciu o
art. 532 k.p.k. następuje przed merytorycznym rozpoznaniem kasacji. Gdy trafność
zarzutów podniesionych w kasacji nie jest – na tym etapie – oczywista, samo
zwrócenie się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania prawomocnego wyroku nie
uzasadnia odstąpienia od wspomnianej na wstępie zasady bezzwłocznej
wykonalności prawomocnych orzeczeń (zob. m.in. post. SN z 9.02.2023 r., V KK
681/21).
W kasacji nie wskazano żadnych dodatkowych okoliczności, które miałyby
uzasadniać wstrzymanie wykonania orzeczenia. Zatem należy domniemywać, że
ten wniosek uzasadniony jest treścią, oczywiście zasadnych – w przekonaniu
wnioskodawcy - zarzutów kasacyjnych.
Wbrew wnioskowaniu obrońcy skazanego, na obecnym etapie postępowania nie
ma podstaw do twierdzenia, że wniesiona kasacja ma walor „ oczywistej
zasadności”, tzn. podniesione w niej zarzuty przekonują o trafności i skuteczności
nadzwyczajnego środka zaskarżenia, bez potrzeby prowadzenia dalszych
rozważań prawnych. Niezależnie bowiem od tego, jak zasadność kasacji ocenia
sam jej autor, rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku nie może pomijać wstępnej
analizy materiałów sprawy. Ocena tych materiałów, zapatrywań wyrażonych przez
orzekające sądy nie pozwala – przynajmniej na obecnym etapie procedowania –
na wnioskowanie o nieprawidłowości prawomocnego wyroku.
Wskazać również należało, ze prokurator w odpowiedzi na kasację ocenił ją jako
oczywiście bezzasadną i wniósł o jej oddalenie.
W sprawie nie stwierdzono okoliczności, które mogłyby wskazywać za
nieodwracalnością skutków kary w razie jej wykonania, co miałoby przemawiać za
wstrzymaniem wykonania wyroku.
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy uznał, że w sprawie niniejszej nie
zachodzą dostateczne podstawy do zastosowania nadzwyczajnej instytucji
przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k.
V KK 367/25
3
Dlatego orzeczono jak w części dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[a.ł]
