Sygn. akt V KK 362/12
POSTANOWIENIE
Dnia 15 stycznia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Piotr Hofmański
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 15 stycznia 2013r.
sprawy S. W. W.
skazany z art. 156 § 3 k.k.
z powodu kasacji obrońcy skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 5 czerwca 2012 r.,
utrzymującego częściowo w mocy wyrok Sądu Okręgowego w L.
z dnia 1 marca 2012 r.,
p o s t a n o w i ł:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną,
2. zwolnić skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
Kasację obrońcy skazanego należało uznać za bezzasadną w stopniu
oczywistym. Pierwszy zarzut podniesiony w kasacji dotyczy naruszenia zasady
swobodnej oceny dowodów i zasady in dubio pro reo. Drugi zarzut dotyczy błędnej
kwalifikacji prawnej, tj. przyjęcia przestępstwa z art. 156 § 3 k.k. zamiast z art. 155
k.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja okazała się bezzasadna w stopniu oczywistym. Zacząć trzeba od
spostrzeżenia, że zarzuty dotyczące naruszenia prawa procesowego w istocie
zmierzają do weryfikacji dokonanych w sprawie ustaleń faktycznych. Ustalenia te
były przedmiotem apelacji i zostały przez Sąd odwoławczy wyczerpująco i
2
przekonująco rozpoznane (zob. s. 5 i n. uzasadnienia wyroku II instancji). W ocenie
Sądu Najwyższego kontrola instancyjna była w niniejszej sprawie przeprowadzona
z zachowaniem wszelkich jej standardów. Kasacja zmierza więc jedynie do
powtórzenia kontroli instancyjnej, co kłóci się z istotą postępowania kasacyjnego.
Co do drugiego zarzutu, zauważyć trzeba, że zarzut przyjęcia błędnej
kwalifikacji prawnej może być stawiany sensownie tylko wówczas, gdy skarżący nie
kwestionuje ustaleń faktycznych. W kasacji (podobnie jak i w apelacji) połączono te
zarzuty. Co więcej, zarzut ten sprowadza się w istocie do zakwestionowania
przyjętego umyślno-nieumyślnego charakteru czynu skazanego, a więc zmierza do
podważenia przyjętych w tym zakresie ustaleń faktycznych. Sąd Najwyższy uznał,
że Sąd odwoławczy nie tylko poprawnie zaaprobował kwalifikację przyjętą przez
Sąd I instancji, ale i należycie to stanowisko uzasadnił (rozważania w tym zakresie
zawarte są na s. 8-9 uzasadnienia wyroku Sądu odwoławczego), co czyni zarzut
kasacyjny niezasadnym w stopniu oczywistym.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji
