V KK 208/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Andrzej Stępka
Dnia 2 lipca 2025 r.
po rozpoznaniu w dniu 2 lipca 2025 r. na posiedzeniu bez udziału stron
w sprawie K.K.
wniosku obrońcy
o wstrzymanie wykonania wyroku Sądu Okręgowego w Elblągu
z dnia 22 listopada 2024 r., sygn. akt VI Ka 452/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Działdowie
z dnia 7 marca 2024 r., sygn. akt II K 593/22,
na podstawie art. 532 § 1 k.p.k. a contrario,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
W kasacji od wyroku Sądu odwoławczego utrzymującego w mocy wyrok
Sądu I instancji zarzucono rażące naruszenie przepisów prawa procesowego. Po
wniesieniu tej skargi wystąpiono z wnioskiem o wstrzymanie wykonania orzeczenia.
Na uzasadnienie podniesiono, że „za jego uwzględnieniem przemawia ranga oraz
charakter zarzutów podniesionych w kasacji, które wskazują na ich oczywistą
zasadność. (…) Mając na względzie doświadczenie życiowe i czas oczekiwania na
rozpoznanie kasacji, a także wymiar orzeczonej wobec K.K. kary (…) istnieje
obawa, że w przypadku uwzględnienia kasacji, skazany odbędzie karę pozbawienia
wolności w całości, co samo w sobie spowoduje powstanie wyjątkowo dolegliwych i
nieodwracalnych skutków”.
V KK 208/25
2
Sąd Najwyższy stwierdza, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.
Instytucja wstrzymania wykonania wyroku określona w art. 532 § 1 k.p.k. ma
charakter wyjątkowy, a potrzeby jej zastosowania nie może uzasadniać sama
czynność wniesienia kasacji. Potrzeba ta aktualizuje się dopiero wówczas, gdy
niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia co do zasadności skargi kasacyjnej już
wcześniej można stwierdzić zaistnienie istotnych powodów do uznania słuszności
tej kasacji, bądź też wówczas, gdy strona wykaże odrębnie istnienie szczególnych
okoliczności powodujących, że wykonywanie lub wykonanie orzeczenia
pociągałoby za sobą wyjątkowo dolegliwe i w zasadzie nieodwracalne skutki (por.
postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 maja 2023 r., IV KK 105/23, LEX nr
3567070).
Powołanie się na treść zarzutu (czy zarzutów) przez autora kasacji podobnie
jak sam fakt wniesienia kasacji, nie może być uznane za wystarczające – nie może
bowiem automatycznie przesądzać o tym, iż zarzut jest trafny. Przedmiotem
rozważań związanych z oceną przez Sąd Najwyższy zasadności złożonego w
trybie art. 532 § 1 k.p.k. wniosku o wstrzymanie wykonania orzeczenia nie może
być całościowa ocena zasadności kasacji, gdyż ta może zostać rozstrzygnięta
dopiero w trakcie merytorycznego rozpoznawania tego nadzwyczajnego środka
zaskarżenia. Na obecnym etapie postępowania w przedmiocie złożonego wniosku
w trybie art. 532 § 1 k.p.k. nie jawi się na tyle w sposób oczywisty, by uzasadniała
wstrzymanie wykonania prawomocnego orzeczenia. Rozstrzygnięcie wniosku
złożonego w oparciu o przepis art. 532 § 1 k.p.k. nie stanowi swego rodzaju
prejudykatu w postępowaniu kasacyjnym, dlatego też w żaden sposób nie rzutuje
ono na kierunek przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie do kasacji. Nie oznacza
zatem, że procesowo niedopuszczalne jest w przyszłości uznanie zarzutów
podniesionych w kasacji za oczywiście zasadne.
Ewentualne negatywne konsekwencje jakie wykonanie wyroku mogłoby
spowodować dla sytuacji osobistej skazanego, mogą być wzięte pod uwagę w razie
skorzystania przez niego z instytucji prawa karnego wykonawczego.
Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.
[WB]
[a.ł]
V KK 208/25
3
