V KK 189/26
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Wąsek-Wiaderek
Dnia 30 lipca 2026 r.
w sprawie M. K.,
skazanego za czyn z art. 258 § 1 k.k. i in.,
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 lipca 2026 r.,
wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania zaskarżonego kasacją
wyroku Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z dnia 16 lipca 2025 r., II AKa 8/25,
co do tego skazanego zmieniającego wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu
z dnia 3 kwietnia 2024 r., II K 86/22,
p o s t a n o w i ł
wniosku nie uwzględnić.
UZASADNIENIE
Na skutek kasacji obrońcy skazanego M. K. od wyroku Sądu Apelacyjnego w
Gdańsku z dnia 16 lipca 2025 r., II AKa 8/25, co do tego skazanego zmieniającego
wyrok Sądu Okręgowego w Elblągu z dnia 3 kwietnia 2024 r., II K 86/22, przed
Sądem Najwyższym zawisła sprawa tego skazanego. Za przypisane mu
przestępstwa z art. 258 § 1 k.k. oraz z art. 53 ust. 2 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o
przeciwdziałaniu narkomanii (dalej: u.p.n.) w zw. z art. 53 ust. 1 u.p.n. w zb. z art.
56 ust. 3 u.p.n. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w zw. z art. 65 § 1 k.k.
oraz z art. 58 ust. 2 u.p.n. M. K. został ostatecznie skazany m.in. na karę łączną 3
lat i 3 miesięcy pozbawienia wolności.
W kasacji obrońcy został zawarty także wniosek o wstrzymanie wykonania
zaskarżonego nią wyroku. W ocenie skarżącego zarówno charakter podniesionych
V KK 189/26
2
zarzutów kasacyjnych, względy słuszności, jak i konieczność zapobieżenia skutkom,
które w razie uwzględnienia kasacji mogłyby okazać się nieodwracalne,
przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Zarzuty przedstawione w kasacji
odnoszą się do rażących uchybień procesowych popełnionych przez Sąd
odwoławczy, dotyczących standardu rzeczywistej kontroli instancyjnej oraz
obowiązku oparcia ustaleń faktycznych na całokształcie okoliczności ujawnionych w
toku rozprawy. Skarżący podkreślił, że kasacja nie stanowi polemiki z oceną
dowodów, lecz wskazuje na wadliwość procedowania, która – w razie jej
potwierdzenia – musi prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponadto,
zdaniem skarżącego, wykonanie kary pozbawienia wolności przed rozpoznaniem
kasacji prowadziłoby do daleko idących i w praktyce nieodwracalnych konsekwencji
po stronie skazanego oraz jego najbliższych. M. K. prowadzi ustabilizowane życie
rodzinne – pozostaje w związku małżeńskim i posiada dzieci – zaś odbywanie kary
przed rozpoznaniem nadzwyczajnego środka zaskarżenia wiązałoby się z realnym
ryzykiem trwałego zakłócenia więzi rodzinnych, utraty możliwości sprawowania
bieżącej opieki i wsparcia dla rodziny oraz powstania skutków społecznych, których
ewentualne późniejsze uchylenie wyroku nie byłoby w stanie usunąć. Obrońca
podkreślił też dotychczasową niekaralność skazanego.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek jest niezasadny.
Sąd Najwyższy może wstrzymać wykonanie prawomocnego wyroku
wyłącznie w wyjątkowych przypadkach. Za podjęciem takiej decyzji muszą
przemawiać: bardzo wysokie prawdopodobieństwo uwzględnienia kasacji,
nietrafność merytoryczna wyroku oraz ustalenie, że wykonanie kary przed
rozpoznaniem kasacji spowodowałoby dla skazanego wyjątkowo dolegliwe i w
zasadzie nieodwracalne skutki. Zasadnie podkreśla się więc, że można wstrzymać
wykonanie zaskarżonego kasacją wyroku, jeżeli wyraźnie rysuje się perspektywa
uniewinnienia skazanego, względnie umorzenia wobec niego postępowania na
skutek uwzględnienia kasacji (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 15
lutego 2018 r., II KK 23/18; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 lipca 2025
r., II KK 83/25). Niezbędne jest zatem ustalenie, że postawione orzeczeniu sądu
odwoławczego zarzuty (i argumentacja zaprezentowana na ich poparcie) dają
V KK 189/26
3
asumpt do przyjęcia poglądu o niemal pewnej wadliwości zaskarżonego wyroku
sądu odwoławczego (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 3 kwietnia
2025 r., IV KK 55/25; z dnia 27 marca 2025 r., III KK 84/25). W tej sprawie nie
zachodzi przedmiotowa oczywistość i jednoznaczność uchybień sygnalizowanych
w kasacji obrońcy.
Powodu do wstrzymania wykonania wyroku nie stanowi również sytuacja
rodzinna i osobista skazanego, opisana we wniosku. Może ona bowiem być
uwzględniona w ramach instytucji dotyczących wykonywania kary pozbawienia
wolności, uregulowanych w art. 151 k.k.w. lub art. 153 k.k.w., na zasadach tam
przewidzianych.
Podsumowując, nie zachodzą w tej sprawie wystarczające podstawy do
zastosowania nadzwyczajnej instytucji przewidzianej w art. 532 § 1 k.p.k. Dodać
należy, że decyzja w tym względzie w żadnym razie nie przesądza ostatecznego
rozstrzygnięcia kwestii zasadności kasacji skarżącego od prawomocnego wyroku
Sądu Apelacyjnego w Gdańsku.
Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy orzekł jak w części
dyspozytywnej postanowienia.
[J.J.]
[r.g.]
