V KK 174/25
POSTANOWIENIE
Sąd Najwyższy w składzie:
Dnia 26 czerwca 2025 r.
SSN Anna Dziergawka
w sprawie M. T.
skazanego za czyn z art. 56 ust. 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku
o przeciwdziałaniu narkomanii
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
w dniu 26 czerwca 2025 r.,
kasacji wniesionej przez obrońcę skazanego
od wyroku Sądu Okręgowego w Bydgoszczy
z dnia 23 grudnia 2024 r., sygn. akt IV Ka 267/24,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Bydgoszczy
z dnia 17 stycznia 2024 r., sygn. akt III K 109/23
postanowił:
1. oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania
kasacyjnego.
[PŁ]
UZASADNIENIE
M.T. został oskarżony o to, że w okresie do 12 stycznia 2016 roku w B.
działając wbrew przepisom ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w celu
V KK 174/25
2
osiągnięcia korzyści majątkowej uczestniczył w obrocie znacznymi ilościami
substancji psychotropowych w postaci tabletek extasy w ten sposób, że sprzedał
A.B. celem dalszej odsprzedaży 400 tabletek extasy za łączna sumę 3200 złotych,
tj. o czyn z art. 56 ust. 1 i 3 Ustawy z dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu
narkomanii.
Sąd Rejonowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 17 stycznia 2024 r., w
sprawie o sygn. akt III K109/23 oskarżonego M.T. uznał za winnego popełnienia
zarzucanego mu czynu z tym odmiennym ustaleniem, że popełnił go w
nieustalonym miejscu, to jest za winnego przestępstwa z art. 56 ust. 3 Ustawy z
dnia 29 lipca 2005 roku o przeciwdziałaniu narkomanii i za to na podstawie tegoż
artykułu wymierzył mu karę 2 (dwóch) lat pozbawienia wolności oraz karę
grzywny w rozmiarze 150 (stu pięćdziesięciu) stawek dziennych, ustalając rozmiar
jednej stawki na kwotę 10 (dziesięciu) złotych (pkt 1 wyroku). Na podstawie art. 45
§ 1 k.k. sąd orzekł przepadek równowartości korzyści majątkowej osiągniętej przez
oskarżonego z popełnionego przestępstwa w kwocie 2950 (dwa tysiące dziewięćset
pięćdziesiąt) złotych (pkt 2 wyroku). Ponadto sąd na podstawie art. 63 § 1 k.k.
zaliczył oskarżonemu na poczet orzeczonej kary pozbawienia wolności okres
zatrzymania (pkt 3 wyroku) oraz orzekł o kosztach sądowych (pkt 4 wyroku).
Apelację od powyższego wyroku wniósł obrońca oskarżonego.
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 23 grudnia 2023 r., w sprawie
o sygn. akt IV Ka 267/24 utrzymał w mocy zaskarżony wyrok oraz orzekł o kosztach
sądowych w postępowaniu odwoławczym.
Kasację od powyższego wyroku wniósł obrońca skazanego zaskarżonemu
wyrokowi zarzucając rażące naruszenie przepisów prawa procesowego mającej
istotny wpływ na treść orzeczenia, a polegające na naruszeniu art. 170 § 2 k.p.k.,
art. 6 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k., art. 458 § 1 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 7
k.p.k. i art. 424 k.p.k. poprzez rażące naruszenie przepisów prawa procesowego,
które miało istotny wpływ na treść orzeczenia, tj. art. 170 § 2 k.p.k., art. 6 k.p.k., art.
433 § 2 k.p.k., art. 458 § 1 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. i art. 424
k.p.k. poprzez oddalenie wniosku dowodowego z opinii porównawczej głosu
oskarżonego M.T. z głosem zarejestrowanym na odtworzonych podczas rozpraw
przed sądem I i II instancji zapisach rozmów telefonicznych, poprzez przyjęcie
V KK 174/25
3
przez sąd odwoławczy, że inne dowody zebrane w sprawie wykazały
przeciwieństwo tego, że wnioskowany dowód z opinii biegłych miał wykazać, że na
odtworzonych nagraniach nie zarejestrowano głosu oskarżonego, co doprowadziło
do błędnych ustaleń sądu odwoławczego, że osobą uczestniczącą w transakcji
narkotykowej był M.T..
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do
ponownego rozpoznania.
W odpowiedzi na wniesioną kasację Prokurator Prokuratury Okręgowej w
Bydgoszczy wniósł o oddalenie kasacji jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja wniesiona przez obrońcę skazanego jest oczywiście bezzasadna,
co uprawniało do jej oddalenia na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 k.p.k.
W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 523 § 1
k.p.k. kasacja może być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art.
439 k.p.k. lub innego rażącego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny
wpływ na treść orzeczenia. Zatem możliwość wniesienia skutecznej kasacji jest
istotnie ograniczona. Podzielając utrwalone w tym zakresie orzecznictwo Sądu
Najwyższego, stwierdzić trzeba, że postępowanie kasacyjne nie jest z pewnością
postępowaniem, które ponawiać ma zwykłą kontrolę odwoławczą. W toku zaś tego
postępowania z założenia nie dokonuje się kontroli poprawności oceny
poszczególnych dowodów, nie weryfikuje zasadności ustaleń faktycznych i nie
bada współmierności orzeczonej kary (zob. postanowienie SN z dnia 15 marca
2023 r., IV KK 549/22; postanowienie SN z dnia 10 lipca 2019 r., II KK 210/19;
postanowienie SN z dnia 21 września 2017 r., IV KK 276/17).
Przedmiotem kasacji jest wyrok sądu odwoławczego kończący postępowanie,
stąd zarzuty w niej podnoszone powinny dotyczyć tego orzeczenia. Można
wyjątkowo w kasacji wytykać uchybienia wyrokowi sądu I instancji, ale wtedy
warunkiem skuteczności takich zarzutów jest wykazanie, że te uchybienia
przeniknęły do wyroku sądu odwoławczego, będącego przedmiotem zaskarżenia
kasacji. Uczynić to należy poprzez wskazanie tych przepisów, które sąd
odwoławczy naruszył dopuszczając do owego „przeniesienia" tego uchybienia do
swojego orzeczenia, jak i poprzez stosowną argumentację (zob. postanowienie SN
V KK 174/25
4
z dnia 24 czerwca 2021 r., IV KK 217/21; postanowienie SN z dnia 30 marca 2017
r., V KK 35/17).
Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać
należy, że podniesiony w kasacji obrońcy skazanego zarzut naruszenia przepisów
prawa procesowego tj. art. 170 § 2 k.p.k., art. 6 k.p.k., art. 433 § 2 k.p.k., art. 458 §
1 k.p.k., art. 437 § 1 i 2 k.p.k. oraz art. 7 k.p.k. i art. 424 k.p.k. został sformułowany
instrumentalnie celem ponowienia zwykłej kontroli odwoławczej dokonanej przez
Sąd Okręgowy w Bydgoszczy w zakresie sprawstwa skazanego.
Skarżący w wywiedzionym środku odwoławczym wskazuje na
nieprawidłowość rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji w zakresie oddalenia
wniosku dowodowego obrońcy o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego specjalisty
ds. badań porównawczych głosu ludzkiego na okoliczność ustalenia czy na
odsłuchanych rozmowach, a jeśli tak to na których znajduje się zarejestrowany głos
oskarżonego M.T. Stawiany w tym zakresie zarzut uznać należy za chybiony. Sąd
odwoławczy oddalając wniosek dowodowych nie dopuścił się obrazy wskazanych w
kasacji przepisów prawa procesowego, zaś przywołane w kasacji argumenty nie
zasługują na aprobatę. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy złożony na etapie
postępowania odwoławczego wniosek dowodowy obrońcy skazanego rozpoznał i
postanowieniem z dnia 23 grudnia 2024 r. (k. 4672) orzekł o jego oddaleniu,
wskazując, że przeprowadzenie wnioskowanego dowodu byłoby nieprzydatne dla
stwierdzenia wskazywanych okoliczności, skoro czynienie ustaleń w tym zakresie
nie wymaga odwołania do wiadomości specjalnych. Podnieść należy, że przepis art.
193 § 1 k.p.k. obliguje sąd do zasięgnięcia opinii biegłego lub biegłych, jeżeli
stwierdzenie okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy
wymaga wiadomości specjalnych. Opinia biegłego winna zatem dotyczyć kwestii,
których poznanie bezpośrednio przez sąd ze względu na konieczność posiadania
wiadomości specjalnych albo w ogóle nie byłoby możliwe albo byłoby znacznie
utrudnione. Sąd odwoławczy tego rodzaju okoliczności w niniejszej sprawie nie
dostrzegł. Ponadto sąd ten również kwestię identyfikacji rozmówców konwersacji
telefonicznej w sposób szczegółowy wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku,
odnosząc się do dowodów potwierdzających, że to głos M.T. został zarejestrowany
na nagraniach (k. 6-7). Przedstawiona zaś w kasacji argumentacja obrońcy
V KK 174/25
5
skazanego stanowi nieuprawnioną polemikę z prawidłowo poczynionymi w sprawie
ustaleniami faktycznymi. Podkreślić jednocześnie należy, że wbrew twierdzeniom
autora kasacji, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy działając jako sąd odwoławczy,
dokonał w sposób prawidłowy instancyjnej kontroli zaskarżonego wyroku, co w
sposób jednoznaczny wynika z treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Sąd
Okręgowy bowiem w sposób właściwy i rzetelny odniósł się do wszystkich zarzutów
apelacyjnych, a zatem w sposób prawidłowy zrealizował obowiązki wynikające z
przepisów art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k. Przeprowadzona w ten sposób
kontrola odwoławcza doprowadziła do utrzymania w mocy zaskarżonego wyroku.
Reasumując, skarżący zmierza do przedstawienia własnej i odmiennej oceny
przeprowadzonych dowodów oraz dokonanych na ich podstawie ustaleń stanu
faktycznego. Skarżący formułując w ten sposób kasację, będącą nadzwyczajnym
środkiem zaskarżenia, środek ten potraktował jako kolejny instancyjny środek
odwoławczy, co jest niedopuszczalne. Kasacja nie służy bowiem do ponawiania
kontroli instancyjnej już dokonanej przez sąd odwoławczy, stąd też postępowanie
kasacyjne nie może być traktowane jako trzecia instancja (zob. postanowienie SN z
dnia 9 stycznia 2019 r., IV KK 694/18; postanowienie SN z dnia 11 października
2022 r., V KK 332/22; postanowienie SN z dnia 10 kwietnia 2025 r., IV KK 95/25).
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł jak w postanowieniu, obciążając
skazanego kosztami postępowania kasacyjnego w myśl art. 637a k.p.k. w zw. z art.
636 § 1 k.p.k.
[WB]
[a.ł]
