V KK 170/12

Sygn. akt V KK 170/12

POSTANOWIENIE

Dnia 26 września 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Małgorzata Gierszon

w sprawie Z. M.

skazanego z art. 286 § 1 kk i innych
‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
‎w dniu 26 września 2012 r.,
‎wniosku obrońcy skazanego o wstrzymanie wykonania wyroku
‎Sądu Okręgowego
‎z dnia 21 marca 2011 r.,

zmienionego wyrokiem Sądu Apelacyjnego
‎z dnia 16 grudnia 2011 r., na podstawie art. 532 § 1 kpk a contrario

p o s t a n o w i ł:

nie uwzględnić wniosku.

UZASADNIENIE

W kasacji wywiedzionej na korzyść skazanego Z. M jego obrońca wniósł o wstrzymanie wykonania – powyżej wskazanego – wyroku „do czasu rozpoznania kasacji”, nie uzasadniając przy tym w inny sposób tego swojego żądania.

Domniemywać zatem należy, że potrzebę zastosowania wobec skazanego określonej w art. 532 § 1 k.p.k. instytucji jego obrońca wywiódł z samego faktu wniesienia na jego rzecz kasacji i podniesienia w niej zarzutu rażącej obrazy przez sąd odwoławczy przy wydaniu zaskarżonego wyroku prawa procesowego.

W tej sytuacji przywołać należy dwie kluczowe kwestie czyniące przedmiotowy wniosek nietrafnym.

Po pierwsze to, że w polskim systemie prawa karnego wykonawczego zasadą jest to, że orzeczenie staje się wykonalne z chwilą uprawomocnienia, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 9 § 2 k.k.w.). Samo wniesienie kasacji od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego zasady tej nie uchyla. Stąd też związana z nią, przewidziana w art. 532 § 1 k.p.k. instytucja wstrzymania wykonania orzeczenia, ma charakter wyjątkowy, i jej zastosowanie in concreto musi być uzasadnione szczególnymi względami. Tymczasem obrońca skazanego Zenona Michalaka takowych nawet nie wskazuje.

Po drugie to, iż skorzystanie z możliwości wstrzymania wykonania kary wchodzi na pewno w rachubę wówczas, gdy niezależnie od przyszłego rozstrzygnięcia odnośnie zasadności kasacji, już w momencie rozpatrywania wniosku w tym trybie złożonego, można przyjąć, że bardzo istotne względy mogą przemawiać za oczywistą zasadnością kasacji.

Rozpatrując – w tym kontekście – zarzuty podniesione w kasacji obrońcy skazanego Z. M. nie można uznać, że istnieje na tyle wysokie prawdopodobieństwo ich trafności, by wystarczyło to do stwierdzenia zasadności przedmiotowego wniosku.

Z tych względów postanowiono jak wyżej.