V CSK 663/13

Sygn. akt V CSK 663/13

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lipca 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z powództwa G. K. i B. M.
‎przeciwko D. W.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lipca 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 21 maja 2013 r., sygn. akt I ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Argumentacja pozwanego powołana w uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania nie prowadzi do stwierdzenia, że wystąpiła przesłanka, o której mowa w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący oczywistą zasadność skargi wywodzi z naruszenia przepisów postępowania polegającego na całkowitym zignorowaniu przez Sąd Apelacyjny twierdzeń i zarzutów pozwanego zgłoszonych na jego obronę. W uzasadnieniu wniosku nie zostały jednak wskazane przepisy, z którymi wiąże to naruszenie i brak jest argumentacji prawnej w tym zakresie. Stopień ogólności podniesionych argumentów nie pozwala na stwierdzenie oczywistego i kwalifikowanego charakteru naruszenia oraz ewentualnego wpływu na wynik sprawy. Skarżący pomija również, że w  postępowaniu kasacyjnym badaniu podlegają badaniu wyłącznie uchybienia procesowe w postępowaniu przed Sądem drugiej instancji, który jest wprawdzie sądem merytorycznym ale związanym zarzutami procesowymi zawartymi w apelacji. Wnioski dowodowe złożone były przed sądem pierwszej instancji i w zakresie objętym apelacją Sąd drugiej instancji do kwestii ich dopuszczenia się ustosunkował. Podniesienie na obecnym etapie części zarzutów dotyczących postępowania przed sądem pierwszej instancji, w niedopuszczalnym powiązaniu z  art. 233 § 1 k.p.c., nie będących przedmiotem rozpoznania w postępowaniu apelacyjnym, nie może więc podlegać kontroli.

Mając na uwadze uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi do rozpoznania na tle motywów zaskarżonego wyroku, brak jest podstaw do stwierdzenia oczywistości naruszenia przepisów prawa procesowego, a w konsekwencji uznania, że prima facie zachodzi oczywistość zasadności skargi kasacyjnej.

Z przytoczonych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania art. 398⁹ § 2 k.p.c.

aw