V CSK 509/16

Sygn. akt V CSK 509/16

POSTANOWIENIE

Dnia 28 lutego 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Agnieszka Piotrowska

w sprawie z powództwa W.P.
‎przeciwko R.W.
‎o ochronę dóbr osobistych i zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 lutego 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powoda

od wyroku Sądu Apelacyjnego w [...]
‎z dnia 7 kwietnia 2016 r., sygn. akt I ACa [...],

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej powoda

do rozpoznania

2) nie obciąża powoda kosztami postępowania kasacyjnego

na rzecz pozwanego.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą kasacyjną powoda W.P. od wyroku Sądu Apelacyjnego w […] należy podnieść, co następuje:

Skarga kasacyjna jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia przysługującym od prawomocnych orzeczeń sądu drugiej instancji silnie nacechowanym pierwiastkiem publicznoprawnym, a jej rolą nie jest korygowanie wszelkich orzeczeń sądowych zawierających ewentualne uchybienia, ponieważ tę funkcję realizują zwyczajne środki zaskarżenia i skarga o wznowienie postępowania. Skarga kasacyjna służy ochronie interesu publicznego przez zapewnienie jednolitości wykładni i stosowania prawa, wkład Sądu Najwyższego w rozwój jurysprudencji i prawa pozytywnego oraz eliminowanie z obrotu prawnego orzeczeń wydanych w postępowaniu nieważnym lub orzeczeń oczywiście niezgodnych z prawem. Taka konstrukcja i rola skargi kasacyjnej powoduje konieczność poddania jej kontroli wstępnej pod kątem spełniania kryteriów kwalifikujących do przedstawienia skargi Sądowi Najwyższemu w celu merytorycznego rozpoznania.

Stosownie do 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania w razie wykazania przez stronę, że w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych, budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Oparcie wniosku na tej przesłance oczywistej zasadności skargi kasacyjnej wymaga wykazania przez skarżącego niewątpliwej, widocznej na pierwszy rzut oka (prima facie), bez konieczności pogłębionej analizy, sprzeczności wykładni lub zastosowania prawa materialnego lub procesowego z brzmieniem przepisów lub powszechnie przyjętymi regułami ich interpretacji, odnoszonej do przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia ustaleń faktycznych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 22 stycznia 2008 r., I UK 218/07, z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, z dnia 9 maja 2008 r., II PK 11/08, z dnia 21 maja 2008 r., I UK 11/08, z dnia 9 czerwca 2008 r., II UK 38/08, nie publ.).

Skarżący tak rozumianej oczywistej wadliwości zaskarżonego orzeczenia nie wykazał. Powołał się na naruszenie art. 24 § 1 k.c. przez orzeczenie przez Sąd Apelacyjny środka usunięcia skutków naruszenia dóbr osobistych powoda, ocenionego przez skarżącego jako nieadekwatny do sposobu, w jaki naruszenie to nastąpiło. W orzecznictwie Sądu Najwyższego istotnie utrwalony jest pogląd o konieczności dostosowania przyjętego przez Sąd środka ochrony dobra osobistego pokrzywdzonego do postaci i sposobu jego naruszenia, jednakże z ustaleń Sądu drugiej instancji, wiążących Sąd Najwyższy przy badaniu skargi kasacyjnej (art. 398¹³ § 2 k.p.c.),wynika, że wypowiedź pozwanego dotarła do wąskiego kręgu osób uczestniczących w konferencji, zaś powód nie wykazał, aby druga część konferencji pozwanego w dniu 21 lipca 2014 r., w trakcie której wymienił on imię i nazwisko powoda, była na żywo transmitowana w środkach masowego przekazu, co miało znaczenia dla zastosowanej przez ten Sąd w zaskarżonym wyroku formy przeproszenia powoda oraz rozstrzygnięcia dotyczącego wysokości zadośćuczynienia. Nie są dopuszczalne zarzuty skargi kasacyjnej kwestionujące ocenę dowodów i ustalenia faktyczne Sądu drugiej instancji (art. 398³ § 3 k.p.c.), stąd orzeczono jak w sentencji, odstępując na podstawie art. 102 k.p.c. od obciążania powoda kosztami postępowania kasacyjnego.

aj