V CSK 501/16

Sygn. akt V CSK 501/16

POSTANOWIENIE

Dnia 24 lutego 2017 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Zbigniew Kwaśniewski

w sprawie z powództwa Gminy Miejskiej Ż.
‎przeciwko Ł. M. i J. H.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 24 lutego 2017 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony powodowej

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 4 maja 2016 r., sygn. akt V ACa (…),

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony powodowej na rzecz pozwanej J. H. kwotę 7200 zł (siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Przysługująca od prawomocnych orzeczeń skarga kasacyjna, jako nadzwyczajny środek zaskarżenia, ma na celu - w interesie publicznym - ujednolicanie orzecznictwa sądów powszechnych, rozstrzyganie spraw precedensowych oraz o istotnym znaczeniu dla orzecznictwa sądowego i rozwoju prawa. Uwzględnienie celu i charakteru skargi kasacyjnej wymaga właściwego rozumienia treści przesłanek, wymienionych w art. 398⁹ § 1 pkt 1-4 k.p.c., i właściwego ich uzasadnienia.

Chociaż skarżąca Gmina powołała się na przesłanki określone w art. 398⁹ § 1 pkt 2 i 4 k.p.c., to nie  przedstawiła argumentacji jurydycznej mogącej przekonać ani o istnieniu potrzeby dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni wskazanego przepisu, tj. art. 379 § 2 k.c., ani o tym, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania (s. 9-12) w istocie przedstawia, w odmiennym tylko ujęciu, kwestie podniesione w ramach uzasadnienia podstaw kasacyjnych. Łatwo przy tym dostrzec, że wszystkie te kwestie występują tylko na tle określonych, konkretnych okoliczności faktycznych i nie mają charakteru uniwersalnego.

Potrzeby dokonania przez Sąd Najwyższy wykładni art. 379 § 2 k.c. nie  uzasadnia argumentacja zaprezentowana na s. 10-12 skargi kasacyjnej, ponieważ dwa przytoczone orzeczenia dotyczą nieco innej materii przedmiotowej aniżeli podzielności świadczenia pieniężnego, a ponadto nie są one rozbieżne. Nie wystąpiła więc przesłanka przewidziana w art. 398⁹ § 1 pkt 2 k.p.c.

Ponieważ skarżąca Gmina twierdzi, że jej skarga jest oczywiście uzasadniona, powinna   przedstawić argumentację prawną, wyjaśniającą w czym ta oczywistość się  wyraża oraz uzasadnić to twierdzenie, przy uwzględnieniu, że „oczywistość" skargi to jej zasadność ewidentna, niewątpliwa, możliwa do stwierdzenia bez głębszej analizy (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 lipca 2005 r., III CZ 61/05, OSNC 2006, nr 4, poz. 75). Skarga kasacyjna powódki nie przedstawia na s. 9-10 w uzasadnieniu wniosku tak rozumianego uzasadnienia „oczywistości” skargi. Na tle tego uzasadnienia jest wyraźnie widoczne, że ocena zarzutów naruszenia art. 328 § 2 k.p.c. - a tym bardziej  „oczywistości” zarzuconych uchybień, mających prowadzić do oceny o „oczywistej” zasadności skargi opartej na takich zarzutach - wymagałaby szczegółowej analizy, obejmującej także zbadanie okoliczności faktycznych pod kątem ich właściwej  kwalifikacji prawnej. Skarżąca nie przekonała zatem o  spełnieniu także i wymienionej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. przesłanki.

Z tych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i art. 99 k.p.c. oraz na podstawie § 2 pkt 7 i § 10 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. 2015, poz. 1804), w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. (Dz.U. 2016, poz. 1667).

jw

l.n