V CSK 369/15

Sygn. akt V CSK 369/15

POSTANOWIENIE

Dnia 18 grudnia 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Karol Weitz

w sprawie z powództwa Syndyka masy upadłości D. sp. z o.o.

w upadłości likwidacyjnej w K.
‎przeciwko K. S.A. w K.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 grudnia 2015 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej

od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu
‎z dnia 19 maja 2015 r., sygn. akt I ACa 314/15,

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. oddala wniosek powoda o zasądzenie od strony pozwanej kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być wobec tego osiągnięty tylko przez powołanie i uzasadnienie istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym, które będą mogły stanowić podstawę oceny skargi kasacyjnej pod kątem przyjęcia jej do rozpoznania. Na tych jedynie przesłankach Sąd Najwyższy może oprzeć rozstrzygnięcie w kwestii przyjęcia bądź odmowy przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z dnia 19 maja 2015 r. W uzasadnieniu wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania skarżący wskazał na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego oraz na oczywistą zasadność wniesionej skargi.

Po pierwsze, jak wyjaśniono w judykaturze Sądu Najwyższego, oczywista zasadność skargi kasacyjnej oznacza, że dla przeciętnego prawnika podstawy wskazane w skardze prima facie zasługują na uwzględnienie. Sytuacja taka w szczególności istnieje wtedy, gdy bez wątpienia wystąpiły uchybienia, na które  powołuje się skarżący, lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść  zaskarżonego orzeczenia albo podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesiony środek zaskarżenia. Pamiętać przy tym trzeba, że oczywiste jest to, co  jest widoczne bez potrzeby głębszej analizy, czy przeprowadzenia dłuższych   badań lub dociekań. Skarżący musi zatem wykazać, że wyrok zapadł z  oczywistym, rażącym naruszeniem przepisów prawa lub podstawowych zasad  obowiązujących w praworządnym państwie, widocznym na pierwszy rzut  oka, bez  konieczności  przeprowadzenia bardziej szczegółowej analizy (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 18 czerwca 2008 r., III CSK 110/08, nie publ.). Bliższa analiza uzasadnienia wniosku nie pozwala na stwierdzenie, że  skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest - w powyższym rozumieniu - oczywiście uzasadniona.

Po drugie, zgodnie z utrwalonym poglądem orzecznictwa przedstawienie okoliczności uzasadniających rozpoznanie skargi kasacyjnej ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie prawne polega na sformułowaniu tego zagadnienia i wskazaniu argumentów, które prowadzą do rozbieżnych ocen. Musi  przy tym chodzić o zagadnienie nowe, dotychczas nierozpatrywane w  judykaturze, które zarazem ma znaczenie dla rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej (por. postanowienia z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01, OSNC 2002, nr 1, poz. 11 i z dnia 11 stycznia 2002 r., III CKN 570/01, OSNC 2002, nr 12, poz. 151).

Wskazane przez skarżącego problemy statusu prawnego szczególnych typów wierzytelności w postępowaniu upadłościowym nie odpowiadają pojęciu istotnego zagadnienia prawnego w opisanym wyżej rozumieniu. Jak zauważono w skardze kasacyjnej, kwestie te nie stanowiły dotąd przedmiotu wypowiedzi Sądu Najwyższego - fakt ten nie przesądza jednak z góry o konieczności przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania na tej podstawie. W treści art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c. nieprzypadkowo wskazano, że zagadnienie prawne musi mieć charakter „istotny” - a zatem posiadać doniosłe znaczenie dla systemu prawa. Kwestie wskazywane przez skarżącego odnoszą się do specyficznych i wąsko zdefiniowanych kategorii wierzytelności, powiązanych z konkretnymi okolicznościami faktycznymi sprawy. Jak wynika z uzasadnienia wyroku Sądu Apelacyjnego, określenie ich kwalifikacji z perspektywy przepisów prawa upadłościowego nie wzbudziło jakichkolwiek zasadniczych niejasności. Równocześnie nie można stwierdzić, by - przy braku wyraźnych wątpliwości tego rodzaju – każdy, kazuistycznie ujęty wypadek mogący wystąpić na gruncie przepisów prawa upadłościowego wymagał kwalifikacji w osobnej wypowiedzi Sądu Najwyższego.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

Oddalając zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosek o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy miał na względzie fakt, że powód nie dostrzegł tego, iż skarga kasacyjna dotknięta jest wadą powodującą odmowę przyjęcia jej do rozpoznania, lecz wnioskował o jej oddalenie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 sierpnia 2014 r., II CSK 77/14, nie publ.).