V CSK 264/14

Sygn. akt V CSK 264/14

POSTANOWIENIE

Dnia 26 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Maria Szulc

w sprawie z wniosku Gminy T.
‎przy uczestnictwie […] Spółdzielni […] w likwidacji w T.
‎o zasiedzenie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 listopada 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej uczestniczki

od postanowienia Sądu Okręgowego w G.
‎z dnia 16 października 2013 r., sygn. akt III Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Skarga kasacyjna jest szczególnym środkiem odwoławczym, którego wymogi określa art. 398⁴ k.p.c. wskazując na cechy konstrukcyjne skargi i  nakładając na skarżącego obowiązek zawarcia w skardze wniosku o przyjęcie do rozpoznania oraz jego uzasadnienia (art. 398⁴ § 2 k.p.c.).

Sąd Najwyższy w ramach przedsądu bada tylko wskazane w skardze kasacyjnej okoliczności uzasadniające jej przyjęcie do rozpoznania, a nie podstawy kasacyjne i ich uzasadnienie, zaś cel wymagania przewidzianego w art. 398⁴ § 2 k.p.c. może być osiągnięty jedynie przez powołanie i uzasadnienie przez skarżącego istnienia przesłanek o charakterze publicznoprawnym. Dla skutecznego powołania w skardze przesłanki określonej w art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. konieczne jest wykazanie przez skarżącego kwalifikowanej postaci naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego mającej charakter oczywisty, widoczny prima facie przy wykorzystaniu podstawowej wiedzy prawniczej. Skarga jest oczywiście uzasadniona, jeżeli bez wątpliwości nastąpiły podnoszone w niej uchybienia lub gdy jest pewne, że miały one wpływ na treść zaskarżonego orzeczenia lub też podniesione zarzuty oczywiście uzasadniają wniesioną skargę.

Skarżąca powołując się na oczywistą zasadność skargi w świetle wymienionych w skardze przepisów prawa materialnego odwołuje się przede wszystkim do przerwania biegu zasiedzenia (art. 172 i 175 w zw. z art. 123 k.c.) wskutek trzykrotnego złożenia wniosku o wpis prawa własności, jednakże pomija ustalone stanowisko doktryny i judykatury, że bieg ten ulega przerwaniu tylko wskutek akcji zaczepnej skierowanej przez właściciela nieruchomości przeciwko posiadaczowi samoistnemu. Takiego charakteru nie nosi zdarzenie w postaci złożenia wniosku o wpis, o zmianę wpisu albo o założenie księgi wieczystej, posiadacz samoistny nie jest bowiem uczestnikiem postępowania wieczystoksięgowego. Nie nosi również cechy oczywistości skargi, wynikającej z  samej jej treści, wskazywane uchybienie polegające na stwierdzeniu zasiedzenia mimo upływu jego terminu w toku postępowania, skoro sąd z urzędu stwierdza upływ zasiedzenia – również w toku postępowania, a skarżąca poza argumentem przedwczesności wniosku nie wskazuje na inne okoliczności, które mogłyby wskazywać na widoczne prima facie, kwalifikowane uchybienia w zakresie stosowania prawa w tym zakresie.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do  rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.).

[aw]