V CSK 240/14

Sygn. akt V CSK 240/14

POSTANOWIENIE

Dnia 21 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z wniosku S. W.
‎przy uczestnictwie X. W.
‎o stwierdzenie nabycia spadku po I. W. i M. W.,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 listopada 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy od postanowienia

Sądu Okręgowego w L.
‎z dnia 8 stycznia 2014 r., sygn. akt II Ca […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na przesłance oczywistej zasadności. Zgodnie z art. 398⁹ § 1 pkt 4 k.p.c. o oczywistej zasadności skargi stanowią łatwo dostrzegalne, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uchybienia przepisom prawa. Według utrwalonej linii orzecznictwa Sądu Najwyższego, skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona tylko wtedy, gdy wskazana w niej wadliwość zaskarżonego orzeczenia jest dostrzegalna prima facie, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy (zob. np. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 28 lutego 2011 r., I PK 237/10, z dnia 23 listopada 2011 r., III PK 44/11, z dnia 24 lutego 2012 r., VCSK 225/11 - nie publ.). Ponadto celem sformułowania powyższej przesłanki przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania nie jest oczywiste naruszenie konkretnego przepisu prawa materialnego lub procesowego, lecz sytuacja, w której naruszenie to spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 listopada 2012 r., III SK 16/12, nie publ.).

Skarżący zarzucił, że oczywista zasadność skargi polega na nieuwzględnieniu w sprawie ogólnych przepisów Kodeksu cywilnego dotyczących nieważności umowy niepodpisanej przez jedną ze stron. Pominął jednak okoliczność, że na gruncie ustalonego stanu faktycznego zastosowanie znajduje przepis szczególny, tj. art. 44 ustawy z dnia 27 października 1977 r. o zaopatrzeniu emerytalnym oraz o innych świadczeniach dla rolników i ich rodzin, zgodnie z którym przekazanie następcy gospodarstwa rolnego objętego wspólnością ustawową nie wymaga zgody współmałżonka, który ma prawo do emerytury lub renty inwalidzkiej na podstawie tej ustawy lub innych przepisów.

Z powyższych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 2 k.p.c.).

aw