V CSK 220/14

Sygn. akt V CSK 220/14

POSTANOWIENIE

Dnia 18 listopada 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Grzegorz Misiurek

w sprawie z powództwa […] "H." Sp. z o.o. w W.
‎przeciwko Powiatowi […]
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 18 listopada 2014 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
‎z dnia 20 listopada 2013 r., sygn. akt V ACa […],

odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania i zasądza od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 1.800 ( tysiąc osiemset ) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

Skarżący oparł wniosek o przyjęcie skargi do rozpoznania na pierwszej i ostatniej z wymienionych przesłanek (art. 398⁹ § 1 pkt 1 i 4 k.p.c.).

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przez istotne zagadnienie prawne, o którym mowa w art. 398⁹ § 1 pkt 1 k.p.c., należy rozumieć problem o charakterze prawnym, powstały na tle konkretnego przepisu prawa, mający charakter rzeczywisty w tym znaczeniu, iż jego rozwiązanie stwarza realne i poważne trudności. Problem ten musi mieć przy tym charakter uniwersalny, przez co należy rozumieć, że jego rozwiązanie powinno służyć rozstrzyganiu innych podobnych spraw. Jednocześnie, chodzi o problem, którego wyjaśnienie byłoby konieczne dla rozstrzygnięcia danej sprawy, a więc pozostający w związku z podstawami skargi oraz z wiążącym Sąd Najwyższy, a ustalonym przez sąd drugiej instancji, stanem faktycznym sprawy (art. 398¹³ § 2 k.p.c.), i także w związku z podstawą prawną stanowiącą podstawę wydania zaskarżonego wyroku. (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 maja 2013 r., IV CSK 53/13, nie publ.).

Skarżący dopatrywał się istotnego zagadnienia prawnego w konieczności ustalenia relacji przepisów dających sądowi uprawnienie do miarkowania kary umownej do przepisów nakładających na jednostki samorządu terytorialnego obowiązek egzekwowania zastrzeżonych w umowach kar. Ujęte w ten sposób wątpliwości nie wskazują na wystąpienie istotnego zagadnienia prawnego. Przedstawiony problem pozostaje bez związku z podstawami rozstrzygnięcia w sprawie, bowiem skarżący dążył do wyegzekwowania kary umownej zgodnie z przepisami dotyczącymi dyscypliny finansów publicznych.

W odniesieniu do drugiej przesłanki, przyjęcia skargi do rozpoznania, tj. jej oczywistej zasadności, należy podkreślić, iż przez oczywistą zasadność skargi kasacyjnej rozumie się sytuację, w której zaskarżone orzeczenie sądu drugiej instancji w sposób ewidentny narusza konkretne przepisy prawa. Oczywiste  naruszenie powinno być rozumiane jako widoczna natychmiast, bez  potrzeby dokonywania pogłębionej analizy jurydycznej, sprzeczność wykładni lub stosowania prawa z brzmieniem przepisów albo powszechnie przyjętymi regułami interpretacji (por. m.in. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2012 r., III SK 11/12, nie publ.). Przytoczona przez skarżącego argumentacja nie pozwala uznać skargi za oczywiście uzasadnioną.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 398⁹ § 2 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

[aw]