V CSK 197/16

Sygn. akt V CSK 197/16

POSTANOWIENIE

Dnia 27 października 2016 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa J. J. i R. J.
‎przeciwko A. C.
‎o zaniechanie,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2016 r.,
‎na skutek skargi kasacyjnej powodów

od wyroku Sądu Apelacyjnego w (…)
‎z dnia 24 listopada 2015 r., sygn. akt V ACa (…),

1. odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania;

2. zasądza od powodów na rzecz pozwanego kwotę 540

(pięćset czterdzieści) złotych tytułem kosztów postępowania

kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. W niniejszej sprawie powodowie wystąpili ze skargą kasacyjną, a jako uzasadnienie wniosku o  przyjęcie jej do rozpoznania podnieśli oczywistą zasadność skargi oraz występowanie na jej tle istotnych zagadnień prawnych. Oczywista zasadność skargi ma wynikać z wadliwych ustaleń faktycznych i oceny dowodów, a w szczególności powodowie podnoszą, że Sąd II instancji przypisał im stanowisko, którego nie zajmowali: co do wysokości płotu, jaki ma zbudować pozwany oraz co do korzystania przez niego ze spalinowego wózka widłowego. Stwierdzić jednak trzeba, że postępowanie przed Sądem Najwyższym nie jest III instancją sądową, a  w konsekwencji miejscem do kontynuowania postępowania dowodowego, dlatego ustawodawca a limine wyłączył dopuszczalność kwestionowania ustaleń faktycznych i oceny dowodów. Skoro nie może to być nawet podstawą skargi kasacyjnej i świadczyć o jej zasadności, to tym bardziej nie może przemawiać o jej oczywistej zasadności mającej powodować przyjęcie skargi do rozpoznania. Natomiast sformułowane w skardze istotne zagadnienie prawne dotyczy tego, w  jakim zakresie, orzekając o immisjach, sąd jest związany treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kwestia ta wątpliwości nie budzi, a na tle tej sprawy nie wymaga wyjaśnienia. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a więc powszechnie obowiązującym źródłem prawa, a więc wiąże też sąd. W tym przypadku nie ma to jednak znaczenia – plan uchwalono już w trakcie prowadzenia działalności przez dany podmiot i z jego treści wynika, że zakazy, na które powołują się powodowie (prowadzenia działalności kamieniarskiej), dotyczą wyłącznie nowych inwestycji w  tym terenie, a nie już istniejących. Naruszeniem praw słusznie nabytych zresztą byłoby przyjęcie interpretacji sugerowanej przez skarżącego, zgodnie z którą wraz z wejściem w życie nowych planów zagospodarowania przestrzennego należałoby zlikwidować długo prowadzoną działalność, która byłaby z nimi sprzeczna.

W skardze kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie nie została wykazana żadna z okoliczności wskazanych w art. 398⁹ § 1 k.p.c., dlatego Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi do rozpoznania.

db