V CSK 190/18

Sygn. akt V CSK 190/18

POSTANOWIENIE

Dnia 18 października 2018 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Strzelczyk

w sprawie z powództwa Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S. A. w W.
‎przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości położonej w W. przy ul. S.
‎o zapłatę,
‎po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 18 października 2018 r.,
‎skargi kasacyjnej strony pozwanej od wyroku Sądu Okręgowego w W.
‎z dnia 13 października 2017 r., sygn. akt II Ca (…),

1) odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,

2) zasądza od pozwanej na rzecz powoda kwotę 2700 (dwa tysiące siedemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Zgodnie z art. 398⁹ § 1 k.p.c. Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do rozpoznania, jeżeli w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona.

W sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek uzasadniających przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania. Skarżąca opiera wniosek o jej przyjęcie do rozpoznania na potrzebie wykładni wskazanych w skardze przepisów ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, uznając za potrzebne jednoznaczne ustalenie granic przestrzennych przyłącza wodociągowego. Ponadto strona skarżąca powołuje się na występowanie w sprawie istotnego zagadnienia prawnego dotyczącego oceny, czy możliwe jest w ramach swobody umów dokonywanie rozliczeń na podstawie odczytów wodomierza głównego, który znajduje się u innego odbiorcy.

Stanowiska tego nie sposób jednak podzielić. Kwestia granic przestrzennych przyłącza wodociągowego została już precyzyjnie wyjaśniona w uchwale siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 22 czerwca 2017 r., III SZP 2/16, OSNP 2018/1/10, gdzie przyjęto, że przyłączem wodociągowym w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (jednolity tekst: Dz.U. z 2017 r., poz. 328) jest przewód łączący sieć wodociągową z wewnętrzną instalacją wodociągową w nieruchomości odbiorcy usług na całej swojej długości. Sąd Okręgowy uznał w zaskarżonym orzeczeniu, iż możliwe jest dostarczanie wody i rozliczanie się z odbiorcami za pomocą jednego przyłącza wodociągowego, na którym znajduje się jeden wodomierz główny. Nie można zatem przyjąć, że zachodzi potrzeba wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów.

Nie może być też mowy o występowaniu w sprawie zagadnienia prawnego. Wynika to z założenia wyrażonego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że to strona skarżąca zawarła porozumienie, na podstawie którego zgodziła się rozliczać dostawy wody na podstawie wskazań wodomierza głównego znajdującego się na innej nieruchomości, choć w ramach jednego przyłącza. Porozumienie to zostało zawarte z inną wspólnotą mieszkaniową, a następnie za zgodą skarżącej wpisane do umowy ze stroną powodową. Próba podważenia tego zobowiązania przez powołanie się na ograniczenia w zasadzie swobody umów, w sytuacji gdy skarżąca nie regulowała dokonywanych względem niej i zgodnych z zawartym porozumieniem naliczeń musi budzić wątpliwości. Przedstawione zagadnienie prawne jest także bezprzedmiotowe wobec określonej w wyżej cytowanej uchwale Sądu Najwyższego definicji przyłącza wodociągowego.

Z tych względów należało odmówić przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania (art. 398⁹ § 1 k.p.c. a contrario).

O kosztach postępowania kasacyjnego Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1 i art. 398²¹ k.p.c.

aj