V CNP 27/15

Sygn. akt V CNP 27/15

POSTANOWIENIE

Dnia 29 października 2015 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Teresa Bielska-Sobkowicz

w sprawie ze skargi M. W.
‎o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku

Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 września 2013 r.,

sygn. akt II Ca […]
‎w sprawie z powództwa M. W.
‎przeciwko Narodowemu Funduszowi Zdrowia w W. oraz Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Opieki Zdrowotnej w Ś.
‎o zapłatę,
‎na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 października 2015 r.,

odmawia przyjęcia skargi do rozpoznania.

UZASADNIENIE

W związku ze skargą powoda M. W. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w W. z dnia 20 września 2013 r. Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sprawa rozpatrywana jest z uwzględnieniem przepisów dotyczących skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Skarga ta jest szczególnym środkiem prawnym, służącym kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia w związku z możliwością ubiegania się o przyznanie od Państwa odszkodowania za szkodę wyrządzoną wydaniem prawomocnego orzeczenia (art. 417¹ § 2 k.c.).

Istnieją pewne analogie między tą skargą a skargą kasacyjną, obie skargi są bowiem instrumentem kontroli legalności orzeczeń, jednakże nie są tożsame. Skarga, o której mowa w art. 424¹ k.p.c., wymaga oceny, że kwestionowane orzeczenie jest niezgodne z prawem. Natomiast skarga kasacyjna może wynikać tylko z zarzutu naruszenia prawa. Orzeczenie niezgodne z prawem - w rozumieniu art. 424¹ k.p.c. w związku z art. 417¹ § 2 k.c. - to orzeczenie nie tylko naruszające prawo, ale takie, które jest sprzeczne z zasadniczymi i niepodlegającymi różnej wykładni przepisami i z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, albo zostało wydane w wyniku szczególnie rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania prawa, które jest oczywiste i nie wymaga głębszej analizy prawniczej. Nie można uznać za niezgodne z prawem w rozumieniu art. 424¹ § 1 k.p.c. orzeczenia wydanego na podstawie jednej z możliwych do przyjęcia wykładni przepisu prawa.

Zgodnie z art. 424⁹ k.p.c., Sąd Najwyższy odmawia przyjęcia do rozpoznania skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, jeżeli  skarga jest oczywiście bezzasadna. Taka właśnie sytuacja zachodzi w  sprawie. Wbrew zarzutom skarżącego nie można uznać, by Sąd drugiej instancji naruszył, i to w sposób oczywisty, rażący, przytoczone w skardze przepisy prawa  materialnego. Problem finansowania terapii niestandardowej nie był dotychczas w orzecznictwie szerzej rozważany, nie można więc zasadnie twierdzić, że wykształciła się w tym zakresie taka wykładnia prawa, która jest jednolita i powszechnie obowiązująca i której sprzeniewierzył się Sąd Okręgowy w zaskarżonym wyroku. Ocena sposobu wykonania zobowiązania pozostaje w  gestii sądu meriti. Ocena ta została dokonana na podstawie poczynionych ustaleń faktycznych i nie można zarzucić Sądowi Okręgowemu popełnienia zasadniczych uchybień w tym zakresie. W świetle dokonanych ustaleń faktycznych nie można uznać zasadności twierdzenia o rażącym, kwalifikowanym naruszeniu przytoczonych w skardze przepisów prawa materialnego, skutkującym odpowiedzialnością odszkodowawczą Skarbu Państwa.

Wobec oczywistej bezzasadności skargi orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 424⁹ k.p.c.

aw