IV SAB/Wr 410/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 24 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. P. na bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 sierpnia 2023 r. oddala skargę w całości.

Przedmiotem skargi P. P. jest bezczynność Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 22 sierpnia 2023 r.

Jak wynikało z akt sprawy pismem z dnia 22 sierpnia 2023 r. Skarżący, powołując się na art. 2 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 6 ust. 4 lit. a i art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902, dalej: u.d.i.p.) wystąpił do organu z wnioskiem o udostępnienie dokumentów urzędowych w postaci protokołów przesłuchania świadków - siedmiu funkcjonariuszy imiennie wskazanych w treści zapytania. W piśmie Skarżący nadmieniał, że opisane we wniosku dokumenty znajdują się w aktach postępowania wyjaśniającego 1204-4/2023, prowadzonego przez KMP w Legnicy. Domagał się przesłania wymienionych dokumentów za pośrednictwem platformy ePUAP ewentualnie wysłania kopii dokumentów listem poleconym na wskazany adres.

Wniosek zawierał uzasadnianie, w którym Skarżący przekonywał, że żądane informacje w postaci protokołów przesłuchania świadka są dokumentami urzędowymi i stanowią informację publiczną, gdyż odnoszą się do funkcjonariuszy publicznych oraz zdarzeń o charakterze publicznym (przestrzegania zarządzenia nr 7 Komendanta Głównego Policji z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie regulaminu musztry w Policji). Skarżący wskazał na konstytucyjne umocowanie prawa do informacji publicznej. Odwołując się do orzecznictwa sądów administracyjnych wywodził, że akta zakończonego postępowania przygotowawczego podlegają udostępnieniu jako informacja publiczna, podobnie jak protokół zeznań świadka.

Pismem z dnia 4 września 2023 r. organ, powołując się na art. 13 ust. 2 u.d.i.p., poinformował Stronę o przedłużeniu terminu udostępnienia żądanej informacji. Kolejnym pismem z dnia 7 września 2023 r. organ poinformował, że czynności wyjaśniające I-1204-4/2023, których dokumentacja leży w zainteresowaniu Skarżącego prowadzone były przez Zespół Kontroli KMP w Legnicy zgodnie z przepisami ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2023 r., poz. 171, dalej ustawa o Policji), która określa tryb ich prowadzenia. Powołując się na art. 134i ust. 4d ww. ustawy organ wskazał, że w toku czynności wyjaśniających nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego ani czynności wymagających spisania protokołu. Oznacza to, że w aktach ww. czynności nie znajdują się dokumenty, tj. protokoły przesłuchania w charakterze świadka funkcjonariuszy KPM w Legnicy, o których udostępnienie wnioskował Skarżący. Nadto organ powołując się na orzecznictwo Sądów administracyjnych wywodził, że na podstawie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej nie można domagać się informacji we własnej sprawie nie wykazując interesu publicznego, wnioski dotyczące spraw indywidualnych nie mają waloru informacji publicznej.

Pismem z dnia 6 września 2023 r. Skarżący wniósł ponaglenie, zarzucając organowi bezczynność w realizacji jego wniosku. Podkreślał, że wydłużenie terminu udostępnienia informacji z uwagi na konieczność zasięgnięcia opinii prawnej w sprawie nie miało uzasadnienia, co dowodzi bezczynności organu, który winien orientować się w uregulowaniach prawnych w zakresie dostępu do informacji publicznej, tym bardziej, że zostały one należycie uzasadnione, w tym także poprzez wskazanie orzecznictwa sądów administracyjnych.

Pismem z dnia 11 września 2023 r. Strona wniosła skargę na bezczynność organu, zarzucała rażące naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wnioskowała o uznanie, że organ pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku Strony i ma ona charakter rażącego naruszenia prawa; o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie na swoją rzecz zadośćuczynienia w kwocie 500 zł za powstanie bezczynności i naruszenie godności.

Uzasadniając skargę zarzucał, że do dnia jej wniesienia (sześć dni po terminie na udostępnienie informacji publicznej), organ pozostaje w rażącej bezczynności w przedmiocie zgłoszonego wniosku, poprzez niewydanie decyzji, dokumentów, bądź udzielenia informacji w przedmiocie przedłużenia terminu w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Tym samym organ dopuścił się naruszenia godności Skarżącego i zasad konstytucyjnych w związku bezczynnością, co w świetle orzecznictwa sądowego może naruszać godność człowieka i zasady konstytucyjne. Powyższe uzasadnia wniosek o wymierzenie organowi grzywny i zadośćuczynienia na rzecz Skarżącego, co będzie służyło wyeliminowaniu takich zachowań w przyszłości, a Skarżącemu zrekompensuje niepotrzebną utratę czasu na sporządzenie skargi. Skarżący podkreślał, że jest to jego druga skarga na przewlekłość organu, co świadczy o rażącym naruszeniu prawa w dostępie do informacji publicznej i uzasadnia żądanie wymierzenia organowi grzywny.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Po przywołaniu okoliczności faktycznych sprawy wyjaśnił, że udzielił Stronie odpowiedzi, co uchyla zarzut bezczynności.

W dniu 17 listopada 2023 r. Skarżący wniósł replikę do pisma organu oceniając podniesione tam argumenty za nietrafne i bezzasadne. Wytknął błędne wskazanie organu (Komendant Powiatowy Policji w Legnicy zamiast Komendant Miejski Policji w Legnicy). Zarzucał, że składał wiele wniosków w przedmiocie informacji publicznej, nie sposób zatem uznać, czy pismo z dnia 4 września 2023 r. przedłużające termin rozpoznania wniosku dotyczyło spornej sprawy. W opinii Strony można podejrzewać, że organ posłużył się pismem dotyczącym innej sprawy tworząc pozór poinformowania Strony o przedłużeniu terminu. Hipotetycznie przyjmując, że ww. pismo dotyczy tej sprawy, to potwierdza ono, że żądane przez Stronę informacje stanowią informację publiczną, gdyż do takiej kategorii odnoszą się przepisy art. 13 u.d.i.p.

Odnosząc się do odpowiedzi organu na wniosek z dnia 22 sierpnia 2023 r. Skarżący dostrzegał, że organ stosuje wybieg prawny polegający na celowym nieudostępnieniu informacji publicznej, gdyż być może faktycznie protokoły przesłuchania świadka nie zostały sporządzone w sprawie o sygn. akt I-1204-4/2023, i Policjanci do przedmiotowej sprawy nie byli przesłuchiwani "na tzw. "protokół", to byli rozpytywani przez funkcjonariusza Zespołu Kontroli KMP w Legnicy" który na tą okoliczność sporządził notatkę służbową dokumentującą słowa Policjantów, a z pewnością na końcowym etapie sporządził sprawozdanie z czynności w sprawie o sygn. akt I-1204-4/2023, w którym również były zapisane słowa i przebieg zdarzenia opisywanego przez Policjantów. Zaznaczał, że obywatel wnioskujący o udostępnienie informacji publicznej nie może być do końca świadomy jakie czynności poczynił organ i jakie dokumenty sporządził. Wnioskodawca może jedynie zarysować ogólny charakter informacji publicznej, a obowiązkiem organu jest prawidłowe zaklasyfikowanie wniosku i powiązanie z żądaniem. Skarżący wskazując, że żąda udostępnienia informacji postaci protokołów przesłuchania świadka, niejako wskazał, że zależy mu na pozyskaniu słów, przebiegu sprawy opisanej przez funkcjonariuszy Policji, zatem jeśli w powołanej sprawie nie ma protokołów, to organ winien udostępnić informacje w innej formie czyniąc zadość żądaniu Strony. Konkludując Skarżący wskazał, że organ faktycznie posiada żądane informacje, o które wnioskował, tyle, że nie we wskazanej przez niego formie, a zaniechanie przekazania ich Skarżącemu stanowi o bezczynności organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Na wstępie przypomnienia wymaga, że kontrola działalności administracji publicznej dokonywana przez sądy administracyjne, a wyznaczona przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.), obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku ocenie nie podlega określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Rozważenia zatem wymaga, czy w realiach rozpoznawanego sporu istniał obowiązek organu, którego nie dopełnił on w wymaganej prawem formie i w zakreślonym prawem terminie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Sposoby udostępnienia informacji określa art. 7 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z jego brzmieniem udostępnianie informacji publicznych następuje w drodze: 1) ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art. 8; 2) udostępniania, o którym mowa w art. 10 i 11; 3) wstępu na posiedzenia organów, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 3, i udostępniania materiałów, w tym audiowizualnych i teleinformatycznych, dokumentujących te posiedzenia; 4) udostępniania w portalu danych, o którym mowa w ustawie z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. poz. 1641), zwanym dalej "portalem danych".

W rozpoznawanej sprawie Skarżący domagał się realizacji prawa do informacji w trybie art. 10 u.d.i.p. Stanowi on, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek (ust.1). Informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (ust. 2). Jednocześnie zgodnie z art. 13 ww. ustawy udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Stosownie zaś do art. 14 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (ust.1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (ust. 2).

Z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy istotne są jeszcze zapisy art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p. Pierwszy z nich określa podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej, zaś drugi, którego regulacja ma szczególne znaczenie stwierdza, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Dokonując analizy przywołanych regulacji trzeba dostrzec, że udostępnienie informacji na wniosek winno zasadniczo nastąpić w terminie 14 dni od wystąpienia z taką inicjatywą, chyba, że organ skorzysta z możliwości przedłużenia terminu rozpoznania wniosku, nie dłużej jednak niż dwa miesiące od daty wnioskowania. W tym terminie organ obowiązany jest do udostępnienia żądanych danych, jeśli stanowią one informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., wskazania, że nie jest w posiadaniu takich informacji, odmowy ich udostępnienia w okolicznościach wskazanych w ustawie lub też umorzenia postępowania wszczętego wnioskiem, także w okolicznościach wskazanych ustawowo. Brak właściwej reakcji organu w zakreślonych ustawowo terminach będzie stanowił o jego bezczynności. Co więcej, szczególny tryb postępowania w sprawie informacji publicznej w tej kategorii będzie mieścił także sytuację, w której organ udostępni informację jednak jej forma, zakres lub treść nie odpowiada wymogom wynikającym z przepisów prawa, słowem, gdy podjęte przez organ działania nie są właściwe w danym stanie faktycznym i prawnym. Celem skargi na bezczynność jest bowiem zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Przy czym dla zasadności skargi nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane.

Podsumowując, z przedstawionych rozważań wyłania się wniosek, że w sprawie dotyczącej bezczynności organu w zakresie udostępnienia informacji publicznej należy ocenić, czy istniał obowiązek tego organu do rozpoznania wniosku strony w zakreślonym terminie oraz czy podjął on prawem przewidziane działania.

Przenosząc te uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy, zachowując opisaną kolejność rozważanych zagadnień odnotowania wymaga, co nie jest z resztą między stronami sporne, że adresat wniosku jest podmiotem wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., na którym ciąży obowiązek udostępnienia informacji publicznej. Omyłka organu co do określenia właściwego podmiotu w odpowiedzi na skargę, wytknięta słusznie przez Skarżącego, faktu tego nie zmienia, gdyż informacja pochodzi od Komendanta Miejskiego Policji w Legnicy, on też jest stroną postępowania sądowego.

Spór między stronami dotyczy natomiast charakteru żądanych informacji oraz ich zupełności i kompletności, jak też zachowania prawem przewidzianego terminu do rozpoznania wniosku Strony o udostępnienie informacji publicznej.

W opinii Skarżącego organ, jeśli nie posiadał żądanych przez Stronę dokumentów urzędowych w postaci protokołów przesłuchania imiennie wskazanych świadków, obligowany był do ustalenia istoty jego żądania ujętego w treści wniosku z dnia 22 sierpnia 2023 r. i przedstawienia informacji, które stanowiły wyjaśnienia wskazanych we wniosku funkcjonariuszy, pozyskane w toku postępowania o wskazanym numerze, dotyczące opisywanych w nich okoliczności bez względu na formę w jakiej zostały one przedstawione. Brak właściwej reakcji organu, zdaniem Skarżącego, skutkuje jego bezczynnością, Nadto Strona zarzucała posłużenie się pismem przedłużającym termin udzielenia odpowiedzi pochodzącym z innego postępowania, celem wykazania zachowania przez organ terminu wynikającego z art. 13 u.d.i.p.

W opinii organu realizacja żądania Strony była niemożliwa, gdyż w postępowaniu wyjaśniającym, na które powołuje się Skarżący we wniosku, nie sporządza się protokołów, a tego dotyczyło żądanie. Nadto wywodził, że informacje, o które wnosi Skarżący dotyczą jego indywidualnej sprawy, nie stanowią zatem informacji publicznej.

Odnosząc się do tak nakreślonego sporu należy przyznać rację Skarżącemu, że co do zasady protokoły przesłuchania świadków mieszczą się w pojęciu informacji publicznej, gdyż dotyczą spraw opisanych w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Rozwinięcie zwartej w tym przepisie definicji zawiera art. 6 ww. ustawy określający kategorię spraw kwalifikowanych jako informacje publiczne, przy czym nie jest to katalog zupełny. Z treści tych norm wynika, że określając pojęcie informacji publicznej ustawodawca odwołał się do kategorii sprawy publicznej. Wykładnia tych przepisów ugruntowana w poglądach orzecznictwa, stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W świetle opisanych uwag protokoły zeznań świadków należy uznać za informację publiczną. Jakkolwiek nie zostały bezpośrednio wymienione w art. 6 u.d.i.p. to są to dokumenty wytworzone w toku sformalizowanego postępowania prowadzonego w imieniu Państwa. Ich forma i treść są szczegółowo określone przez przepisy. Zasadniczo podpisuje je także funkcjonariusz publiczny odbierający przesłuchanie, co oznacza, że potwierdza on dokonanie tej czynności procesowej oraz jej przebieg. Można zatem przyjąć, że protokół zeznań świadka odpowiada definicji dokumentu, o którym mowa w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., ponieważ jest on dokumentem urzędowym sporządzonym w przewidzianej dla tej czynności formie i zawiera oświadczenie funkcjonariusza publicznego, który podpisując protokół oświadcza, że czynność została faktycznie dokonana i jaki był jej przebieg.

Nadto protokół zeznań świadka zawiera informację publiczną. Z tego bowiem dokumentu wynika jakie czynności zostały dokonane przez właściwy organ, jaki był ich przebieg i co ma szczególne znaczenie dla społecznej kontroli organów władzy publicznej - jakie wnioski wyciągnął właściwy organ z takiej czynności procesowej i jak one się mają do dalszych działań tego organu. Protokół zeznań świadka pozwala zatem ocenić zarówno sam sposób wykonywania swoich czynności przez organ (np. czy do czynności przesłuchania organ był przygotowany, czy też czynność była przeprowadzona niechlujnie) oraz sposób dalszego postępowania organu prowadzącego dane postępowanie (np. czy wziął pod uwagę treść zeznania, czy też je pominął, a jeżeli tak to, dlaczego). Są to zatem informacje o sprawach publicznych dotyczących funkcjonowania władzy publicznej, czyli sposobu prowadzenia przez nią postępowania (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 6634/21, orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sadów Administracyjnych, dalej: CBOSA).

Okoliczność, że żądane przez Skarżącego informacje stanowią informację publiczną nie oznacza, że organ był obligowany do jej udostępnienia. Jak wynika z powołanego już przepisu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Zestawiając ww. przepis z formami działania organu opisanymi w ustawie o dostępie do informacji publicznej należy stwierdzić, że jeśli adresat wniosku nie posiada żądanych informacji winien powiadomić o tym wnioskodawcę. Przekazana stronie informacja w tym zakresie uwalnia od zarzutu bezczynności, co nie jest jednak bezwarunkowe. Oświadczenie adresata składane wnioskodawcy winno być bowiem jednoznaczne i uzasadnione. Taki pogląd wyrażany jest w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym stwierdzono, że adresat wniosku musi więc wprost i w jednoznaczny sposób wypowiedzieć się, że nie posiada żadnej z wnioskowanych informacji. Stanowisko podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej musi więc zawierać takie informacje, które pozwolą na ocenę rzetelności twierdzenia o nieposiadaniu wnioskowanych dokumentów. Przedstawione informacje winny być na takim poziomie szczegółowości, który pozwoli sądowi dokonać oceny, czy prawdopodobne jest, że podmiot zobowiązany rzeczywiście nie posiada żądanej informacji publicznej, mimo iż powinien taką informację posiadać. Tylko bowiem przy zachowaniu powyższych zasad możliwe jest zapewnienie wnioskodawcy realnej ochrony sądowej przed arbitralnymi działaniami podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznych, który z różnych przyczyn może dążyć do niewykonania spoczywających na nim ustawowych obowiązków. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 2598/19, dostępny w CBOSA)

Niespornie odpowiedź organu z dnia 7 września 2023 r. spełnia ww. wymogi. W jej treści poza stwierdzeniem, że organ nie dysponuje żądanymi przez Stronę informacjami, wskazano przyczynę tego stanu rzeczy. Nadto organ przywołał przepisy ustawy o Policji, potwierdzające stanowisko organu, że w toku czynności wyjaśniających nie przeprowadza się czynności wymagających spisania protokołu (art. 134i ust. 4d ustawy o Policji). Zgodnie z brzmieniem ww. zapisu w toku czynności wyjaśniających nie przeprowadza się dowodu z opinii biegłego ani czynności wymagających spisania protokołu. Zatem stanowisko organu jest w pełni uzasadnione.

Tym samym jego obowiązkiem było powiadomienie o tym fakcie Skarżącego, co uczyniono powołanym pismem z dnia 7 września 2023 r., wobec czego organ uwolnił się do zarzutu bezczynności, co nakazywało oddalenie skargi w całości.

Jako nieuzasadnione ocenić trzeba zarzuty Skarżącego podnoszone w toku postępowania sądowego, a dotyczące posłużenia się przez organ pismem z innego postępowania, na mocy którego przedłużono termin rozpoznania wniosku Skarżącego w celu zachowania tego terminu. Pretensje Skarżącego nie są wsparte żadnymi dowodami, opierają się wyłącznie na przypuszczeniach. Analiza treści obu pism wskazuje zaś, że wydane zostały w tym samym postępowaniu, potwierdza to tożsamość oznaczenia sprawy w obu pismach (OIN-0151-278/23). Nie ulega zatem wątpliwości, że organ dochował terminów ustawowych na rozpoznanie wniosku Skarżącego. Natomiast sposób ukształtowania tych terminów dowodzi, że zostały one zastrzeżone na rzecz organów, co oznacza, że mogą one skorzystać z wydłużenia terminu rozpoznania wniosku, także wówczas gdy jego ocena wymaga dodatkowej analizy, istotne aby powiadomić o tym wnioskodawcę, co w sprawie wystąpiło.

Odnosząc się do uwag Skarżącego co do nieprawidłowości w odczytaniu jego wniosku, a co eksponował w piśmie z dnia 17 listopada 2023 r., trzeba stwierdzić, że postępowania prowadzone w trybie dostępu do informacji publicznej jest postępowaniem wnioskowym, co oznacza, że organ jest związany zakresem żądania. Nie może z urzędu modyfikować treści sformułowanych przez wnioskodawcę, stąd stawiane przez Skarżącego pod adresem organu zarzuty nie mogą odnieść skutku. Organ nie może się domyślać intencji wnioskodawcy, jego zadaniem jest realizacja wniosku, zwłaszcza jeśli jego treść nie nasuwa wątpliwości. W rozpoznawanej sprawie cechy takie posiadał wniosek Strony z dnia 22 sierpnia 2023 r. wyraźnie wskazywał na konkretne dokumenty, określając je jako dokumenty urzędowe. Działanie organu nie stanowi nadmiernego formalizmu ale realizuje nałożone prawem obowiązki. Wspomnieć w tym miejscu trzeba, że prowadzonym postępowaniu wyczerpującą podstawę działania stanowiły wyłącznie przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, kodeks postępowania administracyjnego ma zastosowanie wyłącznie w przypadku określonym w art. 16 i art. 17 u.d.i.p., a więc w odniesieniu do decyzji.

Końcowo uwagi wymaga pogląd organu zawarty w piśmie z dnia 7 września 2023 r. stwierdzający działanie Skarżącego w interesie własnym, nie publicznym. Teza ta nie została wsparta żadną argumentacją faktyczną, a zatem nie może się ostać ani podlegać dalszej ocenie. Mając jednak na uwadze wskazane przez organ przyczyny braku udostępnienia Stronie żądnych informacji uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy.

Uznając, że w okolicznościach tej konkretnej sprawy zobowiązany ustawowo organ odpowiedział terminowo na wniosek Strony z dnia 22 sierpnia 2023 r. zasadne stało się oddalenie skargi, co ma umocowanie w treści art. 151 p.p.s.a.