IV SAB/Po 17/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz – Grochowska Asesor sądowy WSA Jacek Rejman po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 lutego 2024 r. sprawy ze skargi M. R. na bezczynność Rektora Politechniki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Rektora Politechniki do załatwienia sprawy z wniosku M. R. z dnia 17 listopada 2023 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku; 2. stwierdza, że Rektor Politechniki dopuścił się bezczynności; 3. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądza od Rektora Politechniki na rzecz skarżącego M. R. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Pismem z dnia 07.01.2024 r. M. R. (dalej jako skarżący) wywiódł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność Rektora Politechniki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji poprzez błędne zastosowanie polegające na nieudostępnieniu informacji podlegającej udostępnieniu na wniosek oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwanej dalej: u.d.i.p.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji.

Wobec powyższego skarżący wniósł o stwierdzenie przez Sąd, że organ dopuścił się bezczynności, zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji, nie później niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i zwrot kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśniono, że w dniu 17.11.2023 r. skarżący wniósł do organu za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej w postaci "liczby studentów, którym udzielono urlopu od zajęć, o którym mowa w § 29 ust. 3 pkt 3 Regulaminu studiów pierwszego i drugiego stopnia uchwalonego przez Senat Akademicki Politechniki uchwałą Nr [...] z dnia 31 maja 2021 r.: "urlopu udziela się w innych, uzasadnionych przypadkach - do dwóch semestrów" w niżej wskazanym podziale: 1) rok kalendarzowy, którego dotyczy zestawienie, 2) wydziały uczelni, 3) kategorie uzasadnionych przypadków (spraw)' rodzinne, przyczyny zdrowotne, inne - proszę wymienić jakie), dla których udzielono urlopów" za okres od 01.01.2020 r. do 15.11.2023 r.

Zdaniem skarżącego wnioskowana informacja jest informacją publiczną, a w interesie publicznym leży możliwość weryfikacji prawidłowości funkcjonowania władz publicznych poprzez ocenę, czy władza ta spełnia zasadę równego traktowania obywateli.

Dalej skarżący wyjaśnił, że składając wniosek nie złożył oświadczenia, iż rezygnuje z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej zgodnie art. 391 § 1d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej jako k.p.a.) w związku z art. 158 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 285). Tym samym wnioskowana informacja powinna zostać mu udostępniona za pośrednictwem platformy ePUAP.

Podkreślono, że termin udostępnienia przedmiotowej informacji upłynął po 14 dniach od złożenia wniosku, a pomimo tego organ nie udzielił odpowiedzi na wniosek.

Rektor Politechniki w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie względnie oddalenie.

Uzasadniając swe stanowisko Rektor wyjaśnił, że dnia 17.11.2023 r. o godzinie 17:29 skarżący złożył za pośrednictwem platformy ePUAP wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Następnie w dniu 29.11.2023 r. została opracowana odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej ([...]), a 01.12.2023 r. zeskanowana i przygotowana do wysyłki za pośrednictwem platformy ePUAP. Organ wyjaśnił, że związku z faktem, że osoby wchodzące w skład zespołu opracowującego odpowiedź na wnioski o udostępnienie informacji publicznej obarczone zostały dużą ilością dodatkowych zadań przeoczyły fakt niewysłania gotowej odpowiedzi za pośrednictwem ePUAP, zaś w dniu 07.01.2024 r. wpłynęła skarga.

Jak dalej wyjaśniono, wpłynięcie skargi spowodowało dokonanie szczegółowej analizy podniesionych zarzutów. Organ dopatrzył się, że - pomimo jej przygotowania -odpowiedź nie została wysłana poprzez system ePUAP (zgodnie z wnioskiem skarżącego). Organ pozostał w nieświadomości tego niedopatrzenia, między innymi dlatego, że wcześniej nie wpłynęło ponaglenie skarżącego. Organ podniósł, że wniesienie ponaglenia jest warunkiem dopuszczalności skargi na bezczynność.

W dniu 15.01.2024 r. za pomocą platformy ePUAP została wysłana do skarżącego odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej o numerze [...] i tym samym - w przekonaniu organu - wypełniono wobec skarżącego ustawowy obowiązek odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Podsumowując organ wskazał, że w niniejszej sprawie nie można dopatrzyć się naruszenia prawa przez Politechnikę, a złożona skarga jest przedwczesna i jako taka niedopuszczalna na obecnym etapie postępowania.

W wykonaniu zarządzenia z 19.02.2024 r. wezwano organ do wskazania, czy skarżący ustosunkował się do odpowiedzi na wniosek wystosowanej przez organ.

W odpowiedzi organ przesłał do tut. Sądu pismo tego organu z 29.11.2023 r. skierowane do skarżącego, w którym wskazano, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną, wobec czego skarżącemu przysługuje prawo do wykazania istnienia szczególnego interesu społecznego w terminie 14 dni od dnia powiadomienia.

Organ przesłał również odpowiedź skarżącego z 08.01.2023 r. (mylnie oznaczona data – uwaga Sądu), w której wyjaśniano, że ww. pismo organu datowane na dzień 29.11.2023 r. organ przesłał skarżącemu dopiero w dniu 08.01.2024 r., a zatem dopiero po 52 dniach od złożenia wniosku. W ocenie skarżącego organ pozostaje w bezczynności, ponieważ nie rozpatrzył wniosku merytorycznie. Ponadto skarżący podniósł, że organ błędnie klasyfikuje informację prostą jako informację przetworzoną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 oraz art. 120 p.p.s.a.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Dalej wskazać należy, że zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie zaś z § 2 omawianego przepis sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Przepis ten stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów.

Wyjaśnienia wymaga, że do skarg na bezczynność nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., I OSK 716/11; z 26.05.2011 r., I OSK 857/11, CBOSA). W konsekwencji skarga bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10; wyrok WSA w Poznaniu z 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/11 – CBOSA).

Bezczynność określona jest w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. jako sytuacja, gdy nie załatwiono sprawy w terminie wskazanym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, co wynika z tego, że w ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako u.d.i.p.) nie zostały wskazane jakiekolwiek wymagania formalne dotyczące samego wniosku, czy też sposobu jego złożenia. Stąd też za równorzędne złożeniu wniosku pisemnego będzie przesłanie zapytania drogą elektroniczną. Z samej istoty prawa dostępu do informacji publicznej wynika także, że wnioskodawca nie jest zobowiązany do wskazywania w jakim celu chce uzyskać wnioskowaną informację.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym bezsporne jest, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie wymaga jej poprzedzania żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Ponaglenie jest środkiem zaskarżenia wymaganym w przypadku zamiaru zaskarżania bezczynności lub przewlekłości postępowania jurysdykcyjnego, a więc postępowania, o którym mowa w art. 1 pkt 1 k.p.a., tj. postępowania prowadzonego w sprawie indywidualnej rozstrzyganego w drodze decyzji administracyjnej. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła do stosowania przepisów k.p.a. wyłącznie w odniesieniu do decyzji o odmowie udostępnienia informacji, co oznacza, że przepisy k.p.a. mają ograniczone zastosowanie w sprawach o udostępnienie informacji publicznej. Sama ustawa o dostępie do informacji publicznej środka zaskarżenia w postaci ponaglenia w przypadku nieudzielenia informacji w terminie nie przewiduje (wyrok NSA z 10.03.2023 r., sygn. akt: III OSK 2464/21, CBOSA). Skarga była więc dopuszczalna.

Stosownie do treści art. 2 ust. 1 u.d.i.p., prawo dostępu do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który wprowadza w tym zakresie pewne ograniczenia związane z ochroną informacji niejawnych oraz innych tajemnic ustawowo chronionych, a także ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej określa tryb jej udzielania, w tym obowiązki podmiotu, do którego został skierowany wniosek w przedmiotowym zakresie, wskazując w szczególności w jaki sposób zainicjowane takim wnioskiem postępowanie powinno zostać zakończone. Podmiot, do którego złożono wniosek powinien albo udostępnić informację w formie czynności materialno-technicznej w zakreślonym ustawą terminie (art. 10 w zw. z art. 13 i 14 u.d.i.p.) albo - w drodze decyzji - odmówić jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Naruszenie powyższych zasad skutkuje zarzutem bezczynności podmiotu zobowiązanego. Na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu obowiązanego do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej ma miejsce także wówczas gdy podmiot nie informuje wnioskodawcy, że w danej sprawie przysługuje inny tryb dostępu do wnioskowanej informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też, że wnioskowana informacja nie posiada waloru informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Przyjmuje się bowiem, że stwierdzenie przez podmiot zobowiązany, że żądana informacja nie jest informacją publiczną zobowiązuje go do poinformowania wnioskodawcy w zakreślonym terminie o powyższej okoliczności.

Wskazać ponadto należy, że zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Ponadto zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p., jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W aktach sprawy znajduje się pismo organu z dnia 15.01.2024 r., w którym organ wyjaśnia, dlaczego – jego zdaniem – żądana przez skarżącego informacja stanowi informację przetworzoną. Organ poddaje też w wątpliwość, czy żądania informacja stanowi informację publiczną, nie wskazując jednak żadnej argumentacji w tym zakresie. Przechodząc do oceny charakteru żądanych przez skarżącego informacji wyjaśnić należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. Stosownie do pierwszego z tych przepisów, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Z kolei przepis art. 6 u.d.i.p. zawiera przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie z ugruntowanymi już poglądami orzecznictwa, wypracowanymi na tle analizy art. 1 ust. 1, jak i precyzującego go art. 6 u.d.i.p., pod pojęciem informacji publicznej należy rozumieć wszelkie fakty dotyczące spraw publicznych, rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności organów, przy czym oceny tej należy dokonywać każdorazowo na gruncie konkretnej sprawy (por. wyroki NSA: z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt II SA 4059/02, Lex nr 78063; z dnia 11 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 1846/18, Lex nr 2865097). Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane. Na kanwie niniejszej sprawy skarżący żądał udostepnienia informacji w postaci "liczby studentów, którym udzielono urlopu od zajęć, o którym mowa w § 29 ust. 3 pkt 3 Regulaminu studiów pierwszego i drugiego stopnia uchwalonego przez Senat Akademicki Politechniki uchwałą Nr [...] z dnia 31 maja 2021 r.: ,,urlopu udziela się w innych, uzasadnionych przypadkach - do dwóch semestrów" w niżej wskazanym podziale: 1) rok kalendarzowy, którego dotyczy zestawienie, 2) wydziały uczelni, 3) kategorie uzasadnionych przypadków (spraw)' rodzinne, przyczyny zdrowotne, inne - proszę wymienić jakie), dla których udzielono urlopów" za okres od 01.01.2020 r. do 15.11.2023 r.

W świetle powyższego Sąd doszedł do przekonania, że żądana informacja o liczbie udzielonych urlopów od zajęć, w wyżej określonym zakresie, stanowi informację publiczną.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego. Orzecznictwo sądowoadministracyjne wypracowało pogląd, zgodnie z którym za informację przetworzoną uznaje się zatem wyodrębnienie (wyselekcjonowanie po analizie posiadanych zbiorów) informacji prostych ze zbiorów informacji znajdujących się w posiadaniu zobowiązanego i przygotowanie ich do udostępnienia, jeżeli wymagają podjęcia działań twórczych i analitycznych, opracowania zestawień, list lub wykazów czy odpowiedniego zredagowania, których efektem końcowym jest jakościowo nowa informacja (dotychczas samoistnie nieistniejąca), a nawet sporządzenie wielu kserokopii dokumentów wymagających podjęcia działań organizacyjnych oraz zaangażowania środków i osób (por. M. Jabłoński, Udostępnianie przetworzonej informacji publicznej, Wrocław 2015 r., s. 114, 126, 133 i n. oraz wyroki NSA z dnia: 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/10; 12 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 2721/13 i 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 89/13, dostępne CBOSA). Innymi słowy, informacja przetworzona jest to informacja przygotowana "specjalnie" dla wnioskodawcy, gdy podmiot zobowiązany do udzielenia informacji nie dysponuje na dzień złożenia wniosku gotową informacją (por. wyrok NSA z dnia 28 lipca 2017 r., sygn. akt I OSK 1898/15, CBOSA). W ocenie Sądu żądana przez skarżącego informacja stanowi informację przetworzoną, wymaga ona bowiem podjęcia przez organ pewnych czynności w celu usystematyzowania będących w posiadaniu organu informacji, tak aby odpowiadały one zakresowi wskazanemu przez skarżącego. Zestawienie tak zebranych informacji niewątpliwie stanowić będzie nowy zbiór informacji, dotychczas niewystępujący w takiej formie. Racjonalne są w tym zakresie argumenty przedstawione przez organ.

W razie kwalifikacji żądanej informacji jako przetworzonej, rozpatrzenie wniosku każdorazowo wymaga uprzedniej weryfikacji istnienia po stronie wnioskodawcy szczególnego interesu publicznego, jako określonego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunku uzyskania dostępu do tego rodzaju informacji publicznej. W ramach tej weryfikacji organ zobowiązany jest wezwać wnioskodawcę do wykazania szczególnego interesu publicznego, albowiem ten - składając wniosek - może nie mieć świadomości, że żąda informacji przetworzonej. Dopiero zaś po dokonaniu weryfikacji spełnienia przesłanki szczególnego interesu publicznego, w zależności od jej wyniku adresat wniosku zobowiązany jest udostępnić żądaną informację publiczną po jej uprzednim przetworzeniu, bądź odmówić jej udostępnienia w drodze decyzji wydanej na zasadzie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. (wyrok NSA z 22.11.2023 r., sygn. akt: III OSK 2820/21, CBOSA).

W ocenie Sądu na kanwie niniejszej sprawy niewątpliwie można stwierdzić, że organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego. Sąd pozostawił organowi rozstrzygnięcie, czy w sprawie została spełniona przesłanka szczególnego interesu publicznego - niezależnie bowiem od oceny organu w tym zakresie, nie budzi wątpliwości, że sprawa nie została załatwiona w ustawowym terminie. Wskazać przy tym należy, że zasadą jest, że w przypadku zakwalifikowania żądanej informacji jako informacji przetworzonej organ o swojej ocenie powinien powiadomić stronę wnioskującą, tak aby miała możliwość wykazania w zakreślonym przez podmiot zobowiązany terminie, że zachodzi przewidziana w tym przepisie przesłanka warunkująca uzyskanie informacji, a mianowicie, że jej żądanie będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Choć w niniejszej sprawie organ taki krok poczynił, to jednak zrobił to już po upływie ustawowego terminu na załatwienie sprawy. Ponadto – o czym organ zdaje się nie wiedzieć - po upływie wyznaczonego terminu, nawet w sytuacji milczenia strony, organ, dla zrealizowania obowiązków wynikających z u.d.i.p., powinien albo udostępnić wnioskowaną informację albo wydać decyzję odmowną, wykazując w niej brak przesłanki przewidzianej w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. (wyrok WSA w Olsztynie z 17.10.2023 r., II SAB/Ol 106/23, LEX nr 3621929.). W przekonaniu Sądu nie można bowiem zakwalifikować jako kończącego sprawę pisma organu skierowanego do skarżącego w dniu 15.01.2024 r.

Innymi słowy mówiąc, jeżeli dana informacja stanowi informację publiczną i znajduje się w posiadaniu organu administracji publicznej, to organ – co do zasady - zobowiązany jest do jej udostępnienia. W przypadku uznania, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną organ jest uprawniony do żądania podania przez wnioskodawcę okoliczności, z których wynikałoby, że udostępnienie żądanej informacji publicznej będzie szczególnie istotne dla interesu publicznego. Nie kończy to jednak postępowania w przedmiocie udostepnienia informacji publicznej. W zależności od poczynionych ustaleń organ winien bowiem załatwić wniosek bądź przez udzielenie informacji, co następuje w formie czynności materialno-technicznej, bądź poprzez wydanie decyzji administracyjnej o odmowie jej udostępnienia informacji - stosownie do art. 14 i art.16 u.d.i.p.

Mając na uwadze całokształt sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w punkcie pierwszym wyroku zobowiązał Rektora Politechniki do załatwienia wniosku skarżącego M. R. z dnia 17.11.2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku.

W punkcie 2 sentencji wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce (ponieważ organ nie załatwił sprawy w ustawowym terminie), zaś w punkcie 3, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzekł na mocy art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd stanął bowiem na stanowisku, że niezałatwienie sprawy nie miało charakteru intencjonalnego, lecz było wynikiem zaniedbań organizacyjnych organu.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. jak w pkt 4. sentencji wyroku.