IV SA/Wr 538/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Kamieniecka Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2021 r. po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 marca 2021 r. sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] października 2020 nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę w całości .

Postępowanie administracyjne w sprawie wszczęte zostało wnioskiem M.M. (dalej: strona, skarżący) z dnia [...] września 2020r. (data wpływu do organu I instancji), adresowanym do Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w P., o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną teściową I.C. (dalej: teściowa strony, skarżącego ) .

Decyzją z dnia [...] października 2020r. nr [...], wydaną z powołaniem się

na przepisy art. 1 us. 2 i 3, art. 2 pkt 2, art. 17 oraz art. 24 ustawy z dnia 28 listopada

2003r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020, poz. 111 ze zm., dalej: u.ś.r.), rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 27 lipca 2017r. w

sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczeń rodzinnych oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczeń rodzinnych (Dz.U. 2017, poz. 1466), rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018r. w

sprawie wysokości dochodu rodziny oraz dochodu osoby uczącej się stanowiących

podstawę do ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy,

wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna (Dz.U. 2018,

poz. 14970 oraz art. 104 i art. 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks

postępowania administracyjnego (Dz.U. 2020, poz. 256, dalej: k.p.a.) , działający z

upoważnienia Wójta Gminy P. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy

Społecznej (dalej: organ I instancji) odmówił stronie przyznania wnioskowanego

świadczenia pielęgnacyjnego .

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że strona nie spełnia żadnej ze

wskazanych w art. 17 ust. 1 u.ś.r. przesłanek, ponieważ osoba wymagająca opieki

jest osobą niespokrewnioną ze stroną, a tym samym nie występuje między nimi

obowiązek alimentacyjny, który to zgodnie z kodeksem rodzinnym i opiekuńczym,

.obciąża jedynie krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji, powołując się na ciężką sytuację osobistą i finansową. Odwołujący wskazał , że od czasu jak jedyna córka osoby wymagającej opieki zmarła, jako jej zięć przejął całkowitą i całodobową opiekę nad swoją teściową Opieka ta jest do tego stopnia intensywna, że nawet wyjście na zakupy jest ogromnym wyzwaniem logistycznym. Podniósł, że nie posiada żadnego źródła utrzymania, nie ma prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych, sprawowanie opieki uniemożliwia mu podjęcie zatrudnienia. Rodzina utrzymuje się z renty socjalnej syna strony, również będącego osobą niepełnosprawną. Strona wniosła o indywidualne podejście do jego sprawy, wskazując na ważny interes społeczny jakim jest opieka nad starszą, chorą osobą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. (dalej: Kolegium,

organ II instancji, organ odwoławczy) decyzją z dnia [...] października 2020r. nr

[...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji .

W motywach decyzji ostatecznej organ odwoławczy przytoczył treść art 17 ust.1 pkt. 4 oraz ust. 1a u.ś.r. stanowiący materialnoprawną podstawę decyzji. Dokonując analizy wskazanych przepisów wraz z art. 128 k.r.o. organ wywiódł, że

warunkiem koniecznym do ubiegania się o przyznanie prawa do świadczenia

pielęgnacyjnego jest przynależność wnioskodawcy do kręgu osób obciążonych

wobec osoby wymagającej opieki obowiązkiem alimentacyjnym. Brak obowiązku

alimentacyjnego wyklucza przyznanie świadczenia. Zdaniem organu niedopuszczalne jest zastosowanie w takiej sytuacji wykładni rozszerzającej, gdyż

takie działanie nosiłoby znamiona zabiegu prawotwórczego. Interpretator tekstu

prawnego jakim jest organ pomocowy ma za zadanie jedynie odtworzyć normy

prawne zawarte w tekście ustawy. Skoro wnioskodawca jest "jedynie" zięciem

(powinowatym) osoby wymagającej opieki , to okoliczność faktycznie sprawowanej

opieki nad teściową nie pozwala na przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego , nawet jeśli odwołujący postrzega taką sytuację jako nieprawidłową

Decyzja ostateczna stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego we Wrocławiu, w której skarżący wniósł o uchylenie w całości

.zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji

Skarga oparta została na zarzucie naruszenia przepisów art. 17 ust. 1 pkt 4 w

związku z art. 17 ust. 1a u.ś.r. poprzez jego literalną wykładnię, podczas gdy jest to

sprzeczne z prawnie uzasadnionymi celami ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz

zasadami demokratycznego państwa prawnego, ochrony rodziny oraz prawa rodziny

do pomocy ze strony państwa wynikającymi z art. 2, art. 18 i art. 71 Konstytucji RP.

Skarżący wywodził, że jego teściowa nie posiada żadnej bliskiej rodziny, która mogłaby przejąć nad nią opiekę, a jednocześnie nie jest ona zdolna aby w jakikolwiek sposób zaspokoić swoje podstawowe potrzeby bez pomocy osoby trzeciej. Również jej wnuk nie może tej opieki sprawować, gdyż sam posiada orzeczenie o stopniu .niepełnosprawności . Skarżący przywołał orzeczenia zarówno wojewódzkich sądów administracyjnych jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego , wskazując na prokonstytucyjny pogląd , zgodnie z którym ustawodawca przyznaje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego także osobie, która nie podejmuje zatrudnienia lub z niego rezygnuje w celu sprawowania opieki nad pełnoletnim członkiem rodziny legitymującym się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wobec którego osoby tej nie obciąża obowiązek alimentacyjny, a jednocześnie jest ona jedynym członkiem rodziny osoby, która może się tą osoba opiekować. W ślad za wyrokiem NSA z dnia 10 lutego 2011r. I OSK 1873/10 skarżący podkreślił, że należy mieć też na uwadze, że w tradycyjnym modelu rodziny również powinowaci w pierwszym stopniu stanowią najbliższą rodzinę, rozumianą tradycyjnie .

Zdaniem skarżącego akceptacja wykładni dokonanej przez organy obu instancji, prowadziłyby do naruszenia konstytucyjnych zasad równości społecznej,

nakazu ochrony i opieki nad rodziną, jak również wynikającego z art. 71 Konstytucji

RP nakazu szczególnej pomocy władz publicznych rodzinom w trudnej sytuacji

materialnej i społecznej. Pozostawienie niepełnosprawnej teściowej po śmierci jej

córki na łaskę osób trzecich lub państwa, w ocenie skarżącego byłoby niemoralne,

sprzeczne z zasadami współżycia społecznego a także z normami prawnymi

wynikającymi z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego .

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podniosło , że sądy administracyjne w poszczególnych przypadkach wprawdzie wychodzą poza brzmienie przepisów i

dokonują ich rozszerzającej wykładni, co może prowadzić do laksyzmu, to organ

administracyjny takiego podejścia do sprawy dokonać nie może. Kolegium wniosło o

.rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje

Kognicja sądu administracyjnego ogranicza się do zbadania legalności, tj.

zgodności zaskarżonych decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego.

Powyższa zasada wynika z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o ustroju

sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021`, poz. 137). Jedynie w przypadku istnienia

istotnych wad postępowania lub naruszenia przepisów prawa materialnego mających

wpływ na wynik sprawy, zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325, dalej: p.p.s.a.) następuje uchylenie decyzji administracyjnej lub stwierdzenie jej

nieważności przez sąd. Jednocześnie rozstrzygając daną sprawę, wojewódzki sąd

administracyjny nie jest związany zawartymi w skardze zarzutami i sformułowanymi

w niej wnioskami, lecz ocenia ją w całokształcie okoliczności faktycznych i prawnych

danej sprawy, o czym stanowi art. 134 § 1 p.p.s.a .

Spór w badanej sprawie nie dotyczy faktów, bo te są bezsporne , a mianowicie :

- skarżący jest zięciem osoby wymagającej opieki , jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku .

- teściowa skarżącego jest osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym i wymaga ona konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji,

-córka osoby wymagającej opieki nie żyje , a wnuk mieszkający razem z ojcem -

(skarżącym) i babcią również legitymuje się orzeczeniem o niepełnosprawności (w

.(stopniu umiarkowanym

Osią sporu między stroną a organami jest interpretacja zastosowanych w sprawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych , dotyczących możliwości - przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zięciowi (skarżącemu) z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną w znacznym stopniu teściową w sytuacji, gdy w kręgu osób zobowiązanych do opieki jak i poza nim, nie ma faktycznie innych osób, które taką opiekę mogłyby sprawować.

Przedmiotem zaskarżonej decyzji jest bowiem odmowa przyznania świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną teściową. Zdaniem organów obu instancji, skarżącemu nie przysługuje prawo do świadczenia

pielęgnacyjnego z tego powodu, że między nim a osobą wymagającą opieki nie

istnieje obowiązek alimentacyjny .

Przechodząc zatem do kwestii spornej, punktem wyjścia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji była prawidłowość zastosowania przez organy administracji przepisów prawa materialnego w kontekście braku wystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a u.ś.r. Brak ten uniemożliwiał przyznanie stronie świadczenia pielęgnacyjnego. W tym zakresie wypada przytoczyć treść art. 17 ust. 1 i ust. 1a u.ś.r. , zgodnie z którym świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje : matce albo ojcu ,opiekunowi faktycznemu dziecka , osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępcze innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji . i edukacji.

Stosownie do art. 17 ust. 1a u.ś.r. osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4,innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie

:następujące warunki :

1/ rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, 2/ są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności , nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności,

3/ nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności .

Z powyższych przepisów wynika, że okoliczność sprawowania opieki nad

osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności oraz

rezygnacja z tego powodu z zatrudnienia to warunki konieczne do przyznania prawa

do świadczenia pielęgnacyjnego, ale nie jedyne. Z woli ustawodawcy prawo to

bowiem może przysługiwać tylko osobie, na której ciąży względem osoby

wymagającej opieki obowiązek alimentacyjny. Stosownie do art. 128 k.r.o.,

obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków

wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz

rodzeństwo. Przepisy te, w konfrontacji z przepisami ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy , jednoznacznie wskazują katalog osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji.

W tym miejscu wymaga zaakcentowania ,że w kwestii przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art. 17 ust. 1 i 1a u.ś.r. osobom, których nie obciąża obowiązek alimentacyjny względem pełnoletniego członka rodziny, legitymującego się orzeczeniem o niepełnosprawności w stopniu znacznym, i które nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad tym niepełnosprawnym członkiem rodziny, w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego

zarysowywały się wątpliwości prawne o kwalifikowanym charakterze . W związku z tym wymagały one przeprowadzenia przez powiększony skład sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni mającej doprowadzić do takiego odczytania normy prawnej, którego skutkiem będzie jej "prawidłowe rozumienie" (vide uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów NSA z dnia 9 grudnia 2013r. I OPS 5/13, dalej: uchwała siedmiu sędziów NSA). W powołanych przepisach został zawarty ściśle oznaczony katalog osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, określony m.in. przesłanką pozostawania osobą, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby będącej pod jej opieką. W omawianej uchwale NSA podkreślił, że mimo wielokrotnych zmian ustawy o świadczeniach rodzinnych ustawodawca nie odstąpił od warunku uzależniającego powstanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego, aby opiekę wykonywała osoba obciążona wobec podopiecznego obowiązkiem alimentacyjnym. W ocenie składu siedmiu sędziów NSA treść omawianych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych nie może być uzupełniona przez inne rozumienie zakresu podmiotowego obowiązku alimentacyjnego, niż to wynika z Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Jak podkreślono, również i Trybunał Konstytucyjny nie zakwestionował jako niekonstytucyjnego warunku obowiązku alimentacyjnego pomiędzy osobą sprawującą opiekę a podopiecznym. W wyrokach z dnia 15 listopada 2006 r. sygn. akt P 23/05, z dnia 18 lipca 2008 r. sygn. akt P 27/07 oraz z dnia 22 lipca 2008 r. sygn. akt P 41/07 Trybunał Konstytucyjny wyraził pogląd, że z woli ustawodawcy nie

sam fakt opieki nad osobą niepełnosprawną, czy też rezygnacja dla jej sprawowania

z zatrudnienia, lecz szczególna więź prawna pomiędzy osobą opiekuna a osobą

niepełnosprawną wyróżnia grupę uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego. Co

należy podkreślić, cechą relewantną podmiotów potencjalnie uprawnionych do tego

świadczenia jest rezygnacja z zatrudnienia dla wywiązania się z szeroko rozumianego obowiązku alimentacyjnego. Celem bowiem tych uregulowań jest to, by

osoba zmuszona do rezygnacji z zatrudnienia w związku z wykonywaniem ciążącego

na niej obowiązku alimentacyjnego sama nie popadła w niedostatek, tracąc źródło

utrzymania. Nie jest natomiast intencją ustawodawcy wspieranie wszystkich osób,

które dobrowolnie podejmują się opieki nad niepełnosprawnym członkiem szeroko

rozumianej rodziny. Wyniki w wykładni gramatycznej omawianych przepisów, ich

znaczenie językowe, są zgodne z rezultatem wykładni systemowej . i funkcjonalnej

Aktualnie dominujący kierunek wykładni art. 17 ust. 1 i art. 17 ust. 1a u.ś.r.,

ugruntowany po podjęciu przez Naczelny Sąd Administracyjny rzeczonej uchwały wskazuje, że przepisy te poprzez odesłanie do ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy, jednoznacznie wskazują krąg osób uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, ograniczając go do osób zobowiązanych do alimentacji .

Wobec tego odnosząc się do powołanych przez skarżącego orzeczeń mających potwierdzić jego prawo do przyznania mu świadczenia pielęgnacyjnego należy zwrócić uwagę, że wskazane wyroki datowane były przed 9 grudnia 2013r. , kiedy to wątpliwości potęgowała okoliczność wyraźnie zarysowanej i wręcz utrwalającej się w orzecznictwie sądów administracyjnych rozbieżności stanowisk w podejściu do kierunku i sposobu wykładni przywołanych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych w zakresie, w jakim jej rezultat, wobec preferencji dla stosowania przez składy orzekające sądów administracyjnych określonych metod interpretacji prawa, kreował odpowiednio węższy lub szerszy krąg podmiotów uprawnionych do świadczenia pielęgnacyjnego (vide: Kręcisz Wojciech, glosa do uchwały NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., I OPS 5/13)

W badanej sprawie pozostaje poza sporem ,że skarżący jest zięciem osoby wymagającej opieki. Sąd zdaje sobie sprawę z wyrzeczeń oraz codziennego trudu jaki w opiekę nad teściową wkłada skarżący. Jednak nie jest on obciążony obowiązkiem alimentacyjnym wobec swojej teściowej. Tym samym nie zostały spełnione przesłanki warunkujące otrzymanie świadczenia pielęgnacyjnego .Należy wrócić uwagę na zabieg, którym posłużył się ustawodawca, stanowiąc o "innych osobach, na których ciąży zgodnie z k.r.o. obowiązek alimentacyjny". Taki zwrot miał jednoznacznie służyć zindywidualizowaniu tej konkretnej grupy adresatów normy prawnej dekodowanej z art. 17 ust. 1 u.ś.r. która jest uprawniona do uzyskania

świadczenia pielęgnacyjnego. Innymi słowy, omawiane świadczenie nie jest

adresowane do wszystkich "innych osób", które w celu sprawowania opieki nad

niepełnosprawnym członkiem rodziny lub dzieckiem nie podejmuje lub rezygnuje z

zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, lecz tylko i wyłącznie do tych spośród

"innych osób", na których zgodnie z k.r.o. ciąży obowiązek alimentacyjny wobec

podopiecznego (vide: ww. glosa)

Odnosząc się do wykładni analizowanego przepisu, Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej wyżej uchwale wskazał tez , że wykładnia gramatyczna może, a nawet powinna być, uzupełniona innymi jej rodzajami, lecz ma ona podstawowe znaczenie dla ustalenia rzeczywistego znaczenia konkretnego przepisu. Dokonując bowiem interpretacji tekstu prawnego, trzeba, jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 22 czerwca 1998 r. , FPS 9/97, kierować się przede wszystkim znaczeniem słów danego języka etnicznego oraz założeniem, że ustawodawca był racjonalny, gdy używał takich, a nie innych wyrazów, i nie można a priori przyjmować, iż określonych słów użyto w tekście prawnym bez wyraźnej ku temu potrzeby. Żadna wykładnia nie może prowadzić do skutków oczywiście sprzecznych z wyraźnym brzmieniem przepisu (contra legem), czy też – przez wykreowanie nowej, niewynikającej z gramatycznego brzmienia przepisu, normy prawnej - prowadzić do odmowy zastosowania przepisu w brzmieniu ustalonym przez ustawodawcę. Przeprowadzając wykładnię, której rezultatem jest w istocie nowa norma prawna, z powołaniem się na prokonstytucyjne działanie, sąd de facto narusza podstawowe zasady, wyrażone w art. 2 i 10 ust. 1 Konstytucji RP, to jest zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę trójpodziału władz, gdyż - zamiast zweryfikować poprawność zastosowania przez organy administracji

obowiązującego prawa - przez twórczą interpretację dokonuje . jego stanowienia

Powyższą argumentację w pełni aprobuje Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie orzekającym w .niniejszej sprawie.

Niewątpliwie postawa skarżącego, który faktycznie opiekuje się niepełnosprawną teściową (jak również synem) po śmierci swojej żony jest godna

naśladowania i pochwały, jednak nie może być brana pod uwagę z prawnego punktu

widzenia odnoszącego się do ustawowych przesłanek pozwalających na przyznanie

prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanej wyżej uchwale, niedopuszczalne jest sądowe uzupełnianie ustawowego katalogu uprawnień socjalnych, gdyż przepisy art. 32 ust. 1 i art. 67 Konstytucji RP nie mogą być samoistnym źródłem roszczeń. Nie można również, powołując się na ogóle zasady konstytucyjne, wyprowadzać wniosków, że prokonstytucyjna wykładnia art. 17 u.ś.r. pozwala przyjąć, iż świadczenie pielęgnacyjne przysługuje również osobie niezobowiązanej do alimentacji, która sprawuje opiekę nad osobą niepełnosprawną.

W związku z powyższym, w realiach badanej sprawy ma rację Kolegium, kiedy wywodzi, że brak jest podstaw prawnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego zięciowi nad niepełnosprawną teściową, nawet w przykrej sytuacji faktycznej, kiedy jest on jedyną osobą, która tę opiekę może .sprawować

Konkludując, uznać należy ,że organy obu instancji prawidłowo uznały, że w kontrolowanej sprawie nie wystąpiła przesłanka umożliwiająca uzyskanie przez skarżącego świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad niepełnosprawną teściową, polegająca na istnieniu między opiekunem a osobą wymagającą opieki obowiązku alimentacyjnego .

Z tych względów skarga przedstawia się jako bezzasadna, co obligowało

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu do jej oddalenia na podstawie art.

.151 p.p.s.a