Postanowieniem z dnia 15 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 185/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę kasacyjną, jaką skarżący wniósł od wyroku tego Sądu z dnia 27 maja 2021 r., oddalającego skargę strony na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie przyznania zasiłku celowego.
Odpis tego postanowienia, wraz z wyczerpującym pouczeniem, został doręczony stronie w dniu 10 grudnia 2021 r. (k. 59 akt sądowych).
W terminie (data nadania 17 grudnia 2021 r.) skarżący wniósł zażalenie na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej, które sporządził osobiście. Zawarty w tym zażaleniu wniosek o zwolnienie od wpisu od zażalenia został zarejestrowany (pod. sygn. akt IV SPP/Wr 325/21) jako wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten został rozpoznany postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 stycznia 2022 r. Od tego postanowienia (doręczonego w dniu 11 lutego 2022 r.) skarżący nie wniósł sprzeciwu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Możliwość wniesienia środka odwoławczego w postępowaniu sądowoadministracyjnym regulują przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej: p.p.s.a.). Środkiem takim jest skarga kasacyjna oraz zażalenie. Wniesienie każdego ze wskazanych środków łączy się z obowiązkiem zachowania określonych wymogów formalnych.
W przypadku zażalenia wniesionego na postanowienie o odrzuceniu skargi kasacyjnej ustawodawca w treści art. art. 194 § 4 p.p.s.a. formułuje dodatkowy wymóg dla tego konkretnego rodzaju zażalenia. W myśl powołanego przepisu, zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego. Przepis art. 175 § 2-3 p.p.s.a. stosuje się odpowiednio (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: NSA) z dnia 12 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GZ 87/22, to i kolejne cytowane orzeczenia dostępne na stronie internetowej w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl)
Trzeba dodać, że zawarte w art. 194 § 4 p.p.s.a. pojęcie "sporządzenie" należy rozumieć jako "napisanie i podpisanie" zażalenia w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej, ponieważ to podpis wprost wskazuje osobę, która sporządziła zażalenie (por. postanowienie NSA z 29 września 2014 r., sygn. akt II FZ 1376/14). Nie ulega zatem wątpliwości, że formalnym warunkiem skutecznego wniesienia tego środka zaskarżenia, wymaganym konkretnym przepisem prawa, od którego skarżący nie mógł zostać zwolniony i który pozostaje wiążący także dla sądu, było sporządzenie i wniesienie go przez podmiot wskazany w przywołanych przepisach.
W orzecznictwie sądowym akcentuje się, że obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. ma charakter bezwzględny, co oznacza, że żadne szczególne okoliczności nie uprawniają strony do osobistego sporządzenia zażalenia na postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (por. postanowienie NSA z 7 września 2012 r., sygn. akt II OZ 550/12). Obowiązek ustanowiony w art. 194 § 4 p.p.s.a. nie może podlegać wyłączeniu z uwagi na jakiekolwiek szczególne okoliczności występujące po stronie strony skarżącej.
W rozpoznawanej sprawie jest bezspornym, że skarżący wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 15 października 2021 r., sygn. akt IV SA/Wr 185/21, które to zażalenie nie było podpisane przez żadnego profesjonalnego pełnomocnika wskazanego w art. 175 p.p.s.a.
Co trzeba zaakcentować, w zażaleniu tym skarżący zawarł jedynie wniosek o zwolnienie go od wpisu od zażalenia, który został rozpoznany przez referendarza w postanowieniu z dnia 21 stycznia 2022 r. Skarżący nie wnosił o ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika oraz nie wniósł sprzeciwu od wspomnianego postanowienia referendarza sądowego. Wraz z odpisem zaskarżonego postanowienia skarżący otrzymał wyczerpujące pouczenie. Punkt 5 tego pouczenia (k. 55 akt sądowych) stanowi m.in., że zażalenie, którego przedmiotem jest odrzucenie skargi kasacyjnej, powinno być sporządzone przez adwokata lub radcę prawnego.
W świetle przedstawionych faktów uznać należało, że wniesiony przez stronę środek odwoławczy nie spełniał wymogu uregulowanego w art. 194 § 4 p.p.s.a., a tym samym podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny.
Z tych względów, na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia