IV SA/Wa 2497/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec Sędziowie: Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Zarządcy Masy Sanacyjnej [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2020 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oddala skargę.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] września 2020 r. Nr [...] po rozpoznaniu w dniu [...] września 2020 r. odwołania [...] Sp. z o. o. Sp. k. z siedzibą w [...] (dalej Spółka) od decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r., znak: [...], który:

1. cofnął bez odszkodowania zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów udzielone firmie [...] Sp. z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w [...], decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2014 r. zmienione decyzją znak: [...] z dnia [...] maja 2016 r.,

2. zobowiązał [...] Sp. z o. o. Spółka komandytowa do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej zezwoleniem udzielonym decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2014 r. na własny koszt w terminie 90 dni od dnia ostateczności niniejszej decyzji tj. przekazania wszystkich odpadów podmiotom posiadającym odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami oraz przywrócenia terenu działki nr [...] w miejscowości [...] do stanu poprzedniego sprzed rozpoczęcia działalności w zakresie zbierania odpadów.

uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i w tym zakresie orzekło:

1. cofnąć Zarządcy Masy Sanacyjnej [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], bez odszkodowania zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów, udzielone firmie [...] Sp. z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w [...], decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2014 r., zmienione decyzją znak: [...] z dnia [...] maja 2016 r.;

2. zobowiązać Zarządcę Masy Sanacyjnej [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej zezwoleniem udzielonym decyzją znak: [...] z dnia [...] września 2014 r. na własny koszt w terminie 90 dni od dnia ostateczności niniejszej decyzji tj. przekazania wszystkich odpadów podmiotom posiadającym odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami oraz przywrócenia terenu działki nr [...] w miejscowości [...] do stanu poprzedniego sprzed rozpoczęcia działalności w zakresie zbierania odpadów.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że:

Decyzją z dnia [...] września 2014 r. Starosta [...] udzielił [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów określonych tą decyzją na nieruchomościach nr ew. [...], [...], [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Powyższa decyzja, na mocy decyzji Starosty [...] znak: [...] z dnia [...] maja 2016 r. została zmieniona w zakresie określenia nazwy podmiotu uprawnionego oraz miejsca prowadzenia działalności. Zbieranie odpadów miało się odbywać na działce nr ew. [...] położonej również w miejscowości [...], gm. [...].

Pismem z dnia 10 maja 2017 r. Spółka została poinformowana o zamiarze przeprowadzenia w dniu [...] maja 2017 r. kontroli na działce nr [...] w miejscowości [...], w zakresie badania zgodności realizacji decyzji z dnia [...] września 2014 r.

Organ mając na uwadze treść art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (dz. U. z 2016 r., poz. 1987 ze zm.) oraz ustalenia wskazanej wyżej kontroli, wezwał Spółkę pismem z 5 lipca 2017 r. (w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania) do usunięcia ujawnionych nieprawidłowości poprzez:

1. usunięcie zmieszanych odpadów komunalnych znajdujących się w boksie na utwardzonym placu - zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 5 ustawy o odpadach;

2. zapewnienie stałego oświetlenia utwardzonego placu - zgodnie z pkt 3 decyzji znak [...] z dnia [...] września 2014 r;

3. wyposażenie utwardzonego placu w kamery monitorujące - zgodnie z pkt 3 decyzji znak: [...] z dnia [...] września 2014 r.;

4. prawidłowego oznaczenia pojemników, kontenerów oraz miejsc przeznaczonych na czasowe magazynowanie odpadów (kod i rodzaj odpadów).

Następnie pismem z dnia 6 lipca 2017 r. organ poinformował, że w dniu [...] lipca 2017 r. zostaną przeprowadzone oględziny na działce nr [...] w miejscowości [...], dotyczące usunięcia nieprawidłowości opisanych w piśmie z dnia 5 lipca 2017 r.

Protokół oględzin sporządzony w dniu [...] lipca 2017 r. wykazał, że zostały usunięte zmieszane odpady komunalne, które znajdowały się w boksie na utwardzonym placu. Pojemniki, kontenery oraz miejsca przeznaczone na czasowe magazynowanie odpadów są prawidłowo oznaczone tj. z podaniem kodu i rodzaju odpadów. Brak jest stałego oświetlenia i monitoringu utwardzonego placu.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, Starosta zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów Spółce.

Pismem z dnia 28 lipca 2017 r. Spółka poinformowała, że na działce numer [...] dokonano zniszczeń i kradzieży wielu urządzeń i budowli przez dotychczas nieustalonych sprawców (osób trzecich). Zniszczono i skradziono system monitorujący plac oraz oświetlenie. O zdarzeniu powiadomiony został Komisariat Policji w [...] na dowód czego została złożona kopia potwierdzenia złożenia przez pokrzywdzonego zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia. Dochodzenie w tej sprawie jest w toku. Nadto Spółka poinformowała, że jest w trakcie prowadzenia prac związanych z założeniem nowych urządzeń monitorujących i oświetleniowych.

W oparciu o wymieniony powyżej materiał dowodowy decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r, działający z upoważnienia Starosty [...] - Wicestarosta orzekł:

1. cofnąć bez odszkodowania zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów udzielone firmie [...] Sp. z o. o. Spółka komandytowa z siedzibą w [...], decyzją z dnia [...] września 2014 r. zmienione decyzją znak: [...] z dnia [...].05.2016 r.;

2. zobowiązać ww. Spółkę do usunięcia odpadów i skutków prowadzonej działalności, objętej zezwoleniem udzielonym decyzją z dnia [...] września 2014 r. na własny koszt w terminie 90 dni od dnia ostateczności niniejszej decyzji tj. przekazania wszystkich odpadów podmiotom posiadającym odpowiednie zezwolenia w zakresie gospodarowania odpadami oraz przywrócenia terenu działki nr [...] w miejscowości [...] do stanu poprzedniego sprzed rozpoczęcia działalności w zakresie zbierania odpadów.

Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie złożyła Spółka, która zarzuciła wydanemu rozstrzygnięciu naruszenie:

1. art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie odwołującego możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i aktami postępowania prowadzonymi przez organ I instancji oraz pozbawienie możliwości wypowiedzenia się co do całości zebranego w sprawie materiału dowodowego i wniesienia uwag, co godzi w jedną z fundamentalnych zasad kodeksu postępowania administracyjnego jakim jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym oraz prawo do wypowiedzenia się strony w sprawie. Takie działanie organu sprzeczne jest z wyrażonym w art. 7 k.p.a. obowiązkiem podejmowania wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

2. art. 47 ust. 1 i 2 oraz ust. 5 ustawy z dnia 14 grudnia 2012r. o odpadach, poprzez cofnięcie bez odszkodowania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów udzielonego decyzją z dnia [...] września 2014 r" zmienionego decyzją z dnia [...] maja 2016 r. Wskazując na powyższe zarzuty, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] października 2017 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r.

[...] Sp. z o.o. Sp. k. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Kolegium z dnia [...] października 2017 r. Wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 40/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.

Następnie Zarządca Masy Sanacyjnej [...] sp. z o.o. w restrukturyzacji z siedzibą w [...] [...] wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od wskazanego wyżej wyroku WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2018 r.

Wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt II OSK 1610/19 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 40/18 oraz stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. znak [...]. W uzasadnieniu przedmiotowego wyroku NSA zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 31 ust 1 Prawa restrukturyzacyjnego, wszelkie postępowania dotyczące masy sanacyjnej mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę masy sanacyjnej albo przeciwko niemu. Postępowania te zarządca prowadzi w imieniu własnym na rzecz dłużnika. Dalej zwrócono uwagę, że decyzja organu I instancji z dnia [...] sierpnia 2017 r. została wydana jeszcze przed ustanowieniem zarządcy masy sanacyjnej, co nastąpiło postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2017 r. (które stało się prawomocne w dniu [...] października 2017 r.). Natomiast w dacie orzekania przez organ odwoławczy ([...] października 2017 r.), legitymację formalną posiadał zarządca masy sanacyjnej na podstawie art. 311 ust 1 Prawa restrukturyzacyjnego, dlatego decyzja powinna zostać skierowana do zarządcy masy sanacyjnej.

NSA także wskazał, odnosząc się do kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej, że Sąd I instancji prawidłowo podzielił stanowisko organów, że spółka uzyskała zezwolenie na zbieranie odpadów, a następnie działała niezgodnie z tym zezwoleniem, co uzasadniało jego cofnięcie. NSA podniósł również, że bez znaczenia jest przyczyna zniszczenia urządzeń, ponieważ obowiązek zapewnienia oświetlenia i monitoringu spoczywał na spółce, a kwestie związanie z dewastacją lub kradzieżą urządzeń nie mogły być oceniane w tym postępowaniu. Nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzja o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów określała sposób i metody magazynowania odpadów stanowiąc m.in., że ma się to odbywać na placu oświetlonym i wyposażonym w kamery.

Po zwrocie akt do Kolegium, zawiadomieniem z dnia 20 sierpnia 2020 r. poinformowano strony o uprawnieniach wynikających z art. 10 § 1 k.p.a.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ponownie rozpoznając odwołanie, wskazało, że w niniejszej sprawie wydany został wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1610/19, który uchylił wyrok WSA z dnia 31 sierpnia 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 40/18 oraz stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. znak [...].

Organ odwoławczy powołując się na art. 153 p.p.s.a. podkreślił, że w niniejszej sprawie obowiązany jest zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu ww. rozstrzygnięcia. W powyższym wyroku wskazano, że legitymację formalną w niniejszej sprawie aktualnie posiada zarządca masy sanacyjnej na podstawie art. 311 ust 1 Prawa restrukturyzacyjnego, dlatego decyzja powinna zostać skierowana właśnie do tego podmiotu.

Odnosząc się do pozostałych zagadnień Kolegium wskazało, że organ I instancji w niniejszej sprawie przeprowadził w prawidłowy sposób postępowanie wyjaśniające, którego wynik w sposób niebudzący wątpliwości daje podstawę do zastosowania sankcji wynikającej z art. 47 ust. 2 ustawy. Zwrócił uwagę, że jak ustalono w toku postępowania Spółka w wyznaczonym terminie nie usunęła nieprawidłowości. W trakcie oględzin kontrolnych stwierdzono, iż mimo wymogów zezwolenia plac nie posiada oświetlenia oraz zainstalowanych kamer monitoringu.

Organ wskazał, że przedmiotowa decyzja ma charakter związany, co oznacza, że w przypadku niezastosowania się posiadacza odpadów do wystosowanego do niego wezwania, o jakim mowa w art. 47 ust. 1 ustawy z 2012 r. o odpadach, organ jest zobowiązany wydać decyzję o cofnięciu udzielonego zezwolenia.

W sprawie niniejszej organ odwoławczy stwierdził, że wyznaczony przez organ I instancji termin był wystarczający do wykonania obowiązku określonego w zezwoleniu. Zarówno urządzenia monitorujące w formie kamer, jak również stosowne oświetlenie są powszechnie dostępne, dlatego ich nabycie i zainstalowanie nie wymaga szczególnych procedur uzasadniających wyznaczenie dłuższego terminu. Organ podniósł również, że plac winien być permanentnie wyposażony w wymienione urządzenia. Dlatego okoliczność dokonania zawiadomienia o popełnieniu kradzieży nie zwalniała strony z obowiązku prawidłowego wykonywania zezwolenia, a także w żaden sposób nie uzasadniała oczekiwania na rozstrzygnięcie postępowania przez Policję i ustalenie, czy możliwe będzie odzyskanie skradzionych urządzeń. Mając powyższe uwadze, a także fakt, że strona już w dniu 1 czerwca 2017 r. posiadała wiedzę, iż jej działania naruszają zezwolenie organ odwoławczy brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania. Stanowisko takie potwierdził również orzekający w niniejszej sprawie NSA w wyroku z dnia 28 kwietnia 2020 r.

Stąd też – zdaniem Kolegium - nie ulega wątpliwości, iż w sprawie niniejszej zaistniały podstawy uzasadniające cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów. Mając natomiast na uwadze obowiązek skierowania wydanej decyzji do zarządcy przymusowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w całości i w tym zakresie orzekło co do istoty.

Zarządca Masy Sanacyjnej [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji w [...] - [...] Sp. z o.o. W [...] (dalej: Zarządca) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2020 r.

Przedmiotowej decyzji Zarządca zarzucił naruszenie:

1. interesu prawnego strony w merytorycznym rozpoznaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji z dnia [...] sierpnia 2017 r. i przyjęcie "z góry", że skarżący w dalszym ciągu prowadzi na działce nr [...] w miejscowości [...] działalność gospodarczą w zakresie zbierania odpadów niezgodnie z zezwoleniem (decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., zmieniona decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...]);

2. przepisu prawa materialnego, tj.

2.1. art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, tj. cofnięcie zezwolenia (bez odszkodowania) bez uprzedniej kontroli zgodności ustalonego pierwotnie stanu faktycznego z aktualnym stanem rzeczy, w tym uprzedniego wezwania Zarządcy do zaniechania dalszych naruszeń, z jednoczesnym wyznaczeniem terminu do usunięcia nieprawidłowości, w sytuacji, gdy dotychczas postępowanie administracyjne toczyło się z udziałem jedynie spółki [...] Sp. z o.o. w restrukturyzacji w [...] (uprzednio [...] Sp. z o.o. Sp. K. w restrukturyzacji w [...]), której udzielono zezwolenia, a postępowanie sanacyjne wobec ww. spółki, dla której spółka [...] Sp. z o.o. w [...] została ustanowiona Zarządcą Masy Sanacyjnej, zostało otwarte postanowieniem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] września 2017 r., sygn. akt [...], zaś w toku postępowania wszelkie czynności (w tym dowodowe i wyjaśniające) organu I instancji i organu odwoławczego były dokonywane z udziałem spółki w restrukturyzacji pozbawionej zarządu własnego, nie zaś z udziałem do ustanowionego dla niej Zarządcy, pomimo dokonania stosownych zmian wpisu w rejestrze przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym.

3. w konsekwencji także przepisów postępowania, tj.:

3.1. art. 10 § 1 w zw. z art. 136 § 1 i 2 oraz art. 138 § 2 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie i nieprzeprowadzenie, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, dla potwierdzenia, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji, skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie zbierania odpadów na działce nr [...] w miejscowości [...] niezgodnie z zapisami zezwolenia (decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r., zmieniona decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., znak: [...]), w szczególności brak przeprowadzenia czynności procesowych z udziałem Zarządcy oraz brak ustalenia i weryfikacji twierdzeń skarżącego w zakresie przyczyn zaistnienia nieprawidłowości wskazanych w protokole pokontrolnym i zasadności cofnięcia zezwolenia;

3.2. art. 7 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i tym samym naruszenie zasady prawdy obiektywnej, znajdujące przejaw w tym, że organ odwoławczy jako organ administracji publicznej nie podjął wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji i tym samym niezbędnego do załatwienia sprawy;

3.3. art. 9 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i tym samym naruszenie zasady informowania stron, znajdujące przejaw w tym, że organ odwoławczy jako organ administracji publicznej nie wywiązał się z ustawowego obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego;

3.4. art. 8 k.p.a. - poprzez jego niezastosowanie i tym samym naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej.

W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 i art. 145a § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji; umorzenie postępowania w sprawie; zobowiązanie organu I instancji do ustalenia aktualnego stanu faktycznego, stanowiącego podstawę do wydania decyzji administracyjnej kończącej postępowanie w niniejszej sprawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania - według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sprawie nie doszło do merytorycznego rozpoznania odwołania z uwagi na fakt. iż organ odwoławczy nie przeprowadził z urzędu postępowania wyjaśniającego w zakresie aktualnego stanu faktycznego i dalszego istnienia stwierdzonych pierwotnie naruszeń, a jedynie ograniczył się do rozpoznania sprawy w oparciu o ustalony uprzednio stan faktyczny, pomimo uchylenia wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1610/19 zaskarżonego wyroku WSA w Warszawie z dnia 31 sierpnia 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 40/18 i stwierdzenia nieważności decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że za bezzasadny uznać należy także zarzut skarżącego, dotyczący pominięcia obowiązku skierowania kolejnego wezwania do zarządcy. Organ podkreślił, iż zarządca działa wprawdzie w imieniu własnym, lecz realizuje prawa dłużnika. Stąd też, działania lub zaniechania dłużnika mające miejsce jeszcze przed ustanowieniem zarządcy - będące postawą faktyczną do wydania decyzji wywołują skutki prawne również po otwarciu postępowania sanacyjnego. Tym samym, brak było podstaw do prowadzenia przez Kolegium uzupełniającego postępowania dowodowego na okoliczność, czy w dacie orzekania przez organ odwoławczy skarżący zbiera odpady zgodnie z uzyskanym zezwoleniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Na wstępie rozważań podkreślić należy, że w niniejszej sprawie orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (wyrok z 31 sierpnia 2018 r. IV SA/Wa 40/18), a następnie Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2020 r. II OSK 1610/19 uchylił zaskarżony wyrok WSA oraz stwierdził nieważność decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2017 r. znak [...].

Powyższe skutkuje koniecznością uwzględnienia w sprawie art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por, wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną.

Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania.

Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu jest weryfikacja, czy organ w pełni zastosował się do wskazań wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 kwietnia 2020 r., II OSK 1610/19.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że organ odwoławczy zastosował się do zaleceń Sądu i skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że organ odwoławczy uwzględnił kwestię, że legitymację formalną w niniejszej sprawie aktualnie posiada zarządca masy sanacyjnej na podstawie art. 311 ust 1 Prawa restrukturyzacyjnego, dlatego też zawiadomienie z 20 sierpnia 2010 r. oraz decyzję skierował właśnie do tego podmiotu.

Nie można uwzględnić zarzutów Zarządcy podniesionych w skardze dotyczących naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania, tj. art. 10 § 1, art. 9 i 8 k.p.a. Przede wszystkim należy wskazać, że Zarządca – po przekazaniu przez NSA akt sprawy organowi odwoławczemu - pismem z 20 sierpnia 2020 r. w trybie art. 10 § k.p.a. został zawiadomiony przez SKO, że w terminie 7 dni od daty otrzymania niniejszego pisma można zapoznać się z dokumentami zgromadzonymi w aktach sprawy i składać w niniejszej sprawie wnioski. Zarządca również został poinformowany, że po upływie zakreślonego terminu powyższa sprawa zostanie rozpoznana. Pismo to zostało odebrane przez adresata w dniu 24 sierpnia 2020 r.(zwrotne potwierdzenie odbioru).

Wobec takich ustaleń należy uznać, że Zarządca miał możliwość przed wydaniem zaskarżonej decyzji zapoznać się z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie i ewentualnie przedstawić dodatkową dokumentację. Jednak jak wynika z akt sprawy, tego nie uczynił. Poza tym w ocenie Sądu, Zarządca wskazując na naruszenia przepisów postępowania, które zdaniem Skarżącego miały miejsce, nie wykazał, jaki te naruszenia mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się natomiast do naruszenia przepisów postępowania, to należy podnieść, że Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do tej kwestii. Wskazał bowiem, że poczynione na wcześniejszym etapie ustalenia sądu I instancji i organu były prawidłowe. Spółka bowiem uzyskała zezwolenie na zbieranie odpadów, a następnie działała niezgodnie z tym zezwoleniem (pkt 3 decyzji z [...] września 2014 r. zmienionej decyzją z [...] maja 2016 r.), co uzasadniało jego cofnięcie. W zezwoleniu wskazano, że odpady mają być magazynowane na oświetlonym i wyposażonym w kamery placu. Dwukrotne oględziny wykazały, że warunki te nie są spełnione. Prawidłowo zatem wezwano spółkę do niezwłocznego zaniechania tych naruszeń i wyznaczenie terminu 7 dni na usunięcie tych nieprawidłowości. Naczelny Sąd Administracyjny podzielił przy tym stanowisko, że zakreślony siedmiodniowy termin był adekwatny w okolicznościach tej sprawy, zważywszy na charakter stwierdzonych uchybień. Zapewnienie stałego oświetlenia placu i wyposażenie go w kamery monitorujące nie było bowiem nadmiernie utrudnione. Bez znaczenia jest przyczyna zniszczenia urządzeń, ponieważ obowiązek zapewnienia oświetlenia i monitoringu spoczywał na spółce, a kwestie związanie z dewastacją lub kradzieżą urządzeń nie mogły być oceniane w tym postępowaniu. Dalej Sąd podniósł, że nie ulega bowiem wątpliwości, że decyzja o udzieleniu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów określała sposób i metody magazynowania odpadów stanowiąc m.in., że ma się to odbywać na placu oświetlonym i wyposażonym w kamery. Z tego też powodu na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a.

Wobec takiego stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego należy wskazać, że podnoszone w skardze okoliczności zgłoszenia na Policję sprawy w przedmiocie kradzieży monitoringu i poinformowanie o tym organ pismem z 28 lipca 2017 r., po wszczęciu postępowania, nie miały wpływu na wynik niniejszej sprawy prowadzonej w trybie art. 47 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach. Bezsporne w sprawie jest bowiem, że Spółka został wezwana do usunięcia naruszeń – jak to wskazał NSA - w "adekwatnym" terminie – i pomimo upływu wskazanego terminu, Spółka nieprawidłowości tych nie usunęła, co zostało potwierdzone podczas kontroli w dniu [...] lipca 2017 r. (protokół został podpisany bez uwag przez osobę wówczas reprezentującą Spółkę). Ustalenia poczynione w oparciu o protokoły kontroli nie stanowią kwestii spornych. Strona skarżący w skardze nie wykazała także, że były podstawy do prowadzenia postępowania uzupełniającego zgodnie z art. 136 § 1 i 2 k.p.a.

W tym stanie sprawy i wobec stanowiska wyrażonego w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego należy uznać, że stwierdzone działanie niezgodne z uzyskanym przez Spółkę zezwoleniem obligowało organ do jego cofnięcia. Zdaniem Sądu stan sprawy został wyjaśniony w stopniu pozwalającym na wydanie decyzji na podstawie art. 47 ust. 1 i ust. 2 ustawy o odpadach. Powyższych ustaleń - w okolicznościach niniejszej sprawy - nie może zmienić fakt ustanowienia później Zarządcy Masy Sanacyjnej, do którego decyzja ta została skierowana. Bezzasadne jest wobec poczynionych ustaleń ponowne wezwanie Zarządcy do zaprzestania naruszeń Spółki, w imieniu której występuję teraz Zarządca. Zaniechania Spółki mające miejsce przed ustanowieniem zarządcy wywołują skutki prawne również po otwarciu postępowania sanacyjnego.

Resumując Sąd stwierdza, że w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym organy dokonały właściwej subsumcji prawa materialnego i uwzględniły stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego. Stąd też zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Z tych względów skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a.