IV SA/Wa 15/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Anita Wielopolska Sędziowie: sędzia WSA Anna Sękowska sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) po rozpoznaniu w dniu 8 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A." sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 14 października 2021 r., nr KOC/4471/Oś/20 w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia oddala skargę.

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] października 2021 r., nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją" albo "decyzją odwoławczą") Samorządowe [...] (dalej "[...]"), po rozpoznaniu odwołania złożonego przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej "Skarżąca" albo "Spółka") od decyzji Prezydenta [...] (dalej "Prezydent"), nr [...], z dnia [...] lipca 2020 r., ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, polegającego na budowie budynku magazynowo - biurowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, wewnętrznym układem drogowym i parkingowym na działce ew. nr [...] obręb [...], przy al. [...] w [...], w ramach którego nastąpi realizacja przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj., zabudowy magazynowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha oraz parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha (dalej "przedsięwzięcie"), którego inwestorem jest spółka [...] S.A. (dalej "Inwestor") – utrzymało decyzję Prezydenta w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez SKO zaskarżonej obecnie decyzji odwoławczej, przedstawia się następująco:

1. Wnioskiem z [...] lipca 2017 r. Inwestor wystąpił do Prezydenta o wydanie decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Pismem z [...] sierpnia 2017 r. Prezydent, działając na podstawie art. 61 § 4 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej "k.p.a.", w zw. z art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283 ze zm.) dalej "uioś", zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

2. Postanowieniem z [...] marca 2018 r., znak: [...] Prezydent nałożył na Inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia zgodny z art. 66 ustawy uioś. W/w postanowienie zostało wydane po uzyskaniu przez Prezydenta wymaganych prawem stanowisk: 1) Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w W. (dalej "RDOŚ"), 2) Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (dalej "PPIS", 3) Państwowego Gospodarstwa Wodnego "Wody Polskie" (dalej "PGW WP").

3. Przy piśmie z [...] sierpnia 2018 r. Inwestor przedłożył raport o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko (dalej także "raport"). Przy pismach z [...] października 2018 r., [...] grudnia 2018 r., [...] stycznia 2019 r., [...] marca 2019 r. i [...] listopada 2019 r. Inwestor przedłożył wyjaśnienia do raportu o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

4. Postanowieniem z [...] kwietnia 2020 r. znak [...] RDOŚ uzgodnił warunki realizacji przedsięwzięcia przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Pismem z [...] maja 2019 r. znak [...] zaopiniował pozytywnie przedmiotowe przedsięwzięcie i ustalił warunki jego realizacji.

5. Decyzją z [...] lipca 2020 r. Prezydent ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

6. Skarżąca, która jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na którą składają się działki o nr ewidencyjnych [...], [...], [...], [...], [...] (działka nr [...] bezpośrednio sąsiaduje z działką nr [...], stanowiącą teren planowanego przedsięwzięcia), wniosła do SKO odwołanie od decyzji Prezydenta.

III. Jak już wskazano, decyzją zaskarżoną obecnie SKO rozpoznało odwołanie Skarżącej od decyzji Prezydenta, utrzymując tę decyzję w mocy. Uzasadniając rozstrzygnięcie odwoławcze, SKO wskazało w szczególności, co następuje:

Należy podzielić ocenę Prezydenta, iż w sprawie wystąpiły przesłanki do ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia. Stwierdzić należy, iż Prezydent prawidłowo określił rodzaj i charakterystyka przedsięwzięcia, usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym i planowanym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, rodzaj, cechy i skalę możliwego oddziaływania. Decyzja organu I instancji uwzględnia również warunki lub wymagania, o których mowa w art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b lub c uioś, które zostały nałożone postanowieniem RDOŚ oraz PPIS.

Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, iż planowane przedsięwzięcie zlokalizowane będzie poza granicami terenów wymagających specjalnej ochrony ze względu na występowanie roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną. Inwestycja będzie realizowana poza granicami terenów stanowiących istotne powiązania ekologiczne pomiędzy obszarami Natura 2000. Przedmiotowe przedsięwzięcie nie będzie skutkowało transgranicznym oddziaływaniem na środowisko.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej Spółki podniesionych w odwołaniu Kolegium wskazuje, iż ze znajdujących się w aktach sprawy materiałów nie wynika, żeby miały wystąpić zagrożenia dla środowiska, na które wskazuje odwołująca się. W szczególności za nietrafny należy uznać zarzut naruszenia art. 9 ustawy uioś. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem organ właściwy do wydawania decyzji środowiskowej nie ma obowiązku zapoznawania społeczeństwa z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a nawet z istotnymi dowodami w sprawie, jeżeli nie stanowią one dokumentacji wyszczególnionej w art. 33 ust. 2 ustawy uioś. W wyroku z dnia 11 września 2019 r sygn. akt II SA/01648/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wskazał, iż brak jest podstaw do przyjęcia, że w każdym przypadku kolejne uzupełnienia raportu i pisemne wyjaśnienia inwestora podlegają podaniu do publicznej wiadomości. Nadto należy wskazać, iż na gruncie orzecznictwa podaje się, iż katalog środków gwarantujących udział społeczeństwa, określony w wymienionym powyżej przepisie art. 33 ust.2 ustawy uioś ma charakter zamknięty, co wynika z art. 33 ust. 1 ustawy uioś. Zatem w świetle powyższego zarzut ten SKO uznało za bezpodstawny.

Zdaniem SKO, nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 k.p.a. dotyczący pominięcia środków dowodowych. W trakcie postępowania organ I instancji zebrał materiał dowodowy i uwzględnił go wydając zaskarżone orzeczenie. Kolegium podziela również stanowisko organu I instancji, iż przeprowadzenie rozprawy, o która wnioskowała skarżąca spółka nie uprościłoby przedmiotowego postępowania. Nadto Kolegium wskazało, iż decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa jedynie środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. Nie zastępuje ona innych przewidzianych prawem zezwoleń i decyzji, nie rodzi również praw do terenu. Zatem zarzuty skarżącej dotyczące naruszania prawa własności są na tym etapie postępowania bezzasadne.

IV. Pismem z dnia [...] listopada 2021 r. Skarżąca wniosła do tut. Sądu skargę na decyzję odwoławczą SKO, zarzucając Organowi naruszenie:

- art. 9 uioś poprzez niezapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu;

- art. 71 ust. 2 uioś poprzez nienależyte określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia;

- art. 36 uioś poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy;

- art. 37 uioś poprzez niewypełnienie obowiązku wynikającego tj. rozpatrzenia uwag i wniosków stron;

- art. 75 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie wniosków dowodowych stron, nieustosunkowanie się do tych wniosków w toku postępowania i w uzasadnieniu decyzji;

- art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie weryfikacji kwestii zawartych w raporcie wraz z uzupełnieniami, niepodjęcie działań zmierzających do zgromadzenia kompletnego materiału dowodowego celem wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i oparcie rozstrzygnięcia o nieprawidłowo zebrany materiał, co z kolei doprowadziło do bezkrytycznej i dowolnej oceny materiału dowodowego w szczególności raportu wraz z uzupełnieniami;

- art. 15 k.p.a. na skutek tego, że sprawa nie była przedmiotem ponownego rozpoznania przez organ II instancji, lecz ograniczona została jedynie do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia organu I instancji przez SKO;

- naruszenie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 570) w zw. z art. 7, 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a., poprzez brak dostatecznego rozpatrzenia materiału dowodowego;

- art. 8 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez uwzględnienie przez organ tylko jednego z wchodzących w grę interesów, tj. interesu wnioskodawcy oraz oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekompletnym materiale dowodowym;

- art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 37 pkt 2 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 uioś wskutek tego, że SKO nie odniosło się do zarzutów wskazanych w odwołaniu od decyzji organu I instancji oraz poprzez brak należytego uzasadnienia decyzji organu II instancji;

- art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie - wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy istniały przesłanki do jej uchylenia.

Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej w piśmie z dnia 4 stycznia 2022 r., SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Organu z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j. Dz.U z 2021 r., poz. 137 ze zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a.").

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Zgodnie z art.15 zzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz.374) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej do Sądu decyzji odwoławczej SKO prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania, uregulowanego w art.71 i nast. ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, było ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w §3 ust. 1 pkt 52 lit. b i pkt 56 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r., poz. 71), dalej "rozporządzenie".

Zgodnie z §3 ust. 1 pkt 52 lit. b i pkt 56 lit. b rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia polegające na zabudowie magazynowej wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni nie mniejszej niż 1 ha oraz parkingów samochodowych wraz z towarzyszącą im infrastrukturą o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha.

Przekonująco wykazały organy obu instancji, iż w sprawie wystąpiły przesłanki, obligujące do pozytywnego rozpatrzenia ww. wniosku Inwestora, tj. do wydania decyzji określającej żądane uwarunkowania. Zarzutów skargi, wskazujących w szczególności na: (-) nieprawidłowe przeprowadzenie przez organy postępowania dowodowego, (-) niezapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, (-) nienależyte określenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, nie można było uwzględnić. W konfrontacji ze zgromadzonym przez organy materiałem dowodowym zarzuty te nie znajdują bowiem potwierdzenia.

2. Tryb i zasady wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, tj. decyzji określających środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, uregulowano w art. 71 – 87 ustawy uioś, zawartych w rozdziale 3 działu V tej ustawy.

Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (art. 71 ust.1 uioś). Jak trafnie wskazano w wyroku WSA z dnia 29 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 603/17, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl. (dalej "CBOSA"): "Celem postępowania środowiskowego jest ustalenie, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku, nie zagraża środowisku, oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Wyniki powyższych ustaleń odzwierciedlone są w decyzji środowiskowej, która kształtuje prawa i obowiązki oznaczonych konkretnie adresatów i stanowi bazę dla ukształtowania obowiązków inwestora w kolejnych decyzjach inwestycyjnych.".

Z dniem 11 października 2019 r. weszło w życie, wydane w wykonaniu ww. delegacji ustawowej, rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz.1839). Przepis § 4 ww. rozporządzenia stanowi, iż do przedsięwzięć, w przypadku których przed dniem wejścia w życie rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, zgłoszeń lub uchwał, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1-1b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Nie ulega w tej sytuacji wątpliwości, iż do kontrolowanego postępowania, wszczętego na wniosek Inwestora z dnia [...] lipca 2017 r. i nie zakończonego do dnia wejścia w życie rozporządzenia nowego, miało zastosowanie rozporządzenie poprzednio obowiązujące, tj. rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz.71).

W świetle § 3 ust.1 pkt 52 lit. b i pkt 56 lit. b rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się zabudowę przemysłową, w tym zabudowę systemami fotowoltaicznymi, lub magazynową, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia oraz garaże, parkingi samochodowe lub zespoły parkingów, w tym na potrzeby planowanych, realizowanych lub zrealizowanych przedsięwzięć, o których mowa w pkt 50, 52-55 i 57, wraz z towarzyszącą im infrastrukturą, o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 0,5 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a przy czym przez powierzchnię użytkową rozumie się sumę powierzchni zabudowy i powierzchni zajętej przez pozostałe kondygnacje nadziemne i podziemne mierzone po obrysie zewnętrznym rzutu pionowego obiektu budowlanego.

W myśl art. 80 ust. 1 ustawy jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Zasadniczym dowodem w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej jest raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W art. 66 ust. 1 uioś ustawodawca wskazał, jakie niezbędne elementy powinien zawierać raport, jednakże znaczną część problemów związanych z charakterem prawnym raportu oraz jego znaczeniem dla prawidłowego przeprowadzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w drodze wykładni rozwiązywało orzecznictwo sądowe. W orzecznictwie sądowym nie budzi wątpliwości, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stanowi kluczowy dowód w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań danego przedsięwzięcia. W konsekwencji, organy administracji mają obowiązek ocenić na podstawie art. 80 k.p.a. wartość dowodową raportu.

W orzecznictwie sadowym przyjmuje się, że zarzuty wobec przedłożonego przez inwestora raportu nie mogą być gołosłowne, lecz poparte np. inną ekspertyzą. I tak, NSA w wyroku z dnia 5 marca 2019 r., II OSK 965/17, LEX nr 2643053 wskazał, że: "Zastrzeżenia wobec przedłożonego raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, nie będą uznane za gołosłowne, jeżeli są poparte na przykład ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazuje na wady raportu. Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora". Powyższe jest konsekwencją szczególnej wartości dowodowej raportu, która wynika z kompleksowego charakteru analizy planowanego do realizacji przedsięwzięcia. (...) Należy jednak wyraźnie zaznaczyć, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z regułami wynikającymi z art. 7 k.p.a. obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, obligująca do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W związku z tym w praktyce, nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ będzie musiał samodzielnie ocenić, czy raport ten uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją konkretnego zamierzenia.".

Z ww. ustaleniami koresponduje np. wyrok NSA z dnia 12 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3179/17, publ. CBOSA, stwierdzający, iż: "Raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przypisuje się szczególną wartość dowodową. Podważenie jego treści (ustaleń) może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora.".

3. Odniesienie ww. uwarunkowań do stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy prowadzi do następujących wniosków:

3.1. Planowane przedsięwzięcie polega na budowie budynku magazynowo - biurowego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, wewnętrznym układem drogowym i parkingowym na działce ew. nr [...] obręb [...], przy al. [...][...] w [...]. Ściślej rzecz ujmując, jak to wynika z akt sprawy, inwestycja będzie polegała na budowie hali magazynowej z biurami do wynajęcia typu "small business units". Projektowana hala wykorzystywana będzie jako magazyn wysokiego składowania pod wynajem powierzchni. Powierzchnia zabudowy wraz z towarzyszącą infrastrukturą wyniesie ok. 2.12 ha, w tym powierzchnia użytkowa parkingów wraz z towarzyszącą infrastrukturą – ok. 1 ha.

W toku kontrolowanego postępowania administracyjnego Inwestor przedłożył organowi I instancji raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, kilkukrotnie uzupełniany na wezwanie Prezydenta. Sąd podziela ocenę organów, że przedmiotowy raport spełnia wymagania postanowienia Prezydenta [...] nr [...] z [...] marca 2018 r. znak: [...] oraz przepisu art. 66 uioś.

W raporcie stwierdzono m.in.: (str.130): "Z analiz prowadzonych w niniejszej dokumentacji należy wywnioskować, że planowana inwestycja nie będzie w negatywny sposób oddziaływać na środowisko. W związku z faktem, że emisje będą miały jedynie charakter lokalny, ograniczony obszarem inwestycji, w zupełności wystarczy dozór techniczny w fazie budowy np. w zakresie odpowiedniego postępowania ze ściekami, bezpiecznego gromadzenia powstających odpadów czy dbałości o stan techniczny stosowanych maszyn i urządzeń podczas eksploatacji", (str.131): "Funkcjonowanie inwestycji nie spowoduje przekroczeń wartości ustalonych w przepisach prawnych, dotyczących ochrony środowiska, inwestycja spełniać będzie wymogi prawa budowlanego i norm technicznych, inwestycja nie naruszy interesów osób trzecich. Odpowiednie zagospodarowanie terenu stacji zapewni mieszkańcom pobliskich budynków właściwe warunki bytowe.".

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r. RDOŚ uzgodnił realizację planowanego przedsięwzięcia, określając szereg szczegółowych warunków jego realizacji, eksploatacji lub użytkowania. Nie stwierdzając konieczności przeprowadzenia w przyszłości kolejnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tym razem w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji, o której mowa w art.72 ust.1 ustawy, wskazał na następujące okoliczności:

1) posiadane na etapie wydawania postanowienia dane na temat przedsięwzięcia i elementów przyrodniczych środowiska objętych zakresem przewidywanego oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko pozwalają wystarczająco ocenić jego oddziaływania na środowisko i ustalić warunki jego realizacji;

2) ze względu na rodzaj i charakterystykę planowanego przedsięwzięcia oraz jego powiązania z innymi przedsięwzięciami istnieje możliwość kumulowania się oddziaływań w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego oraz hałasu przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać inwestycja; jednakże na podstawie przedłożonej dokumentacji organ stwierdza, iż dopuszczalne poziomy substancji w powietrzu nie zostaną przekroczone, a normy dotyczące standardów środowiska w zakresie emisji hałasu będą dotrzymane na terenach chronionych akustycznie;

3) nie stwierdzono możliwości negatywnego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody.

RDOŚ skonkludował następnie, iż mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że planowane przedsięwzięcie nie będzie w sposób znaczący negatywnie oddziaływać na środowisko.

Pozytywne stanowisko co do planowanego przedsięwzięcia zajął również PPIS (opinie z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] i z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...]).

3.2. Za zasadniczy zarzut skargi uznać należy zarzut nieprzeprowadzenia przez organy wyczerpującego postępowania wyjaśniającego na okoliczność oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko w kontekście: 1) planowanego przez Inwestora sposobu obsługi komunikacyjnej terenu inwestycji, 2) zmniejszenia retencji wód opadowych. Jednocześnie Skarżąca podniosła szereg zarzutów natury procesowej, wywodzących w szczególności wadliwość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego, czy też niezapewnienie udziału społeczeństwu. Stosownie do powyższego:

3.3. Nie można zgodzić się ze skargą, iż ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko winna obejmować również ocenę prawidłowości planowanego przez Skarżącą sposobu skomunikowania terenu inwestycji z drogą publiczną. Stosownie do powyższego:

Skarżąca wywodzi, iż: (-) planowany przez Inwestora budynek, który ma być posadowiony na działce nr [...], będzie obsługiwany z drogi dojazdowej z działki o nr ew. [...], która nie ma bezpośredniego dostępu do drogi publicznej tj. [...], (-) droga ta jest drogą wewnętrzną bez nazwy, o małej szerokości i nie jest dostosowana do należytej obsługi planowanej inwestycji, która będzie wiązała się z dużym natężeniem ruchu pojazdów i zanieczyszczeniem środowiska, (-) droga wewnętrzna nie ma zapewnionego chodnika dla pieszych, a zatem zwiększy się również niebezpieczeństwo dla pieszych poruszających się skrajem drogi, (-) przy sporządzaniu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy rozważyć, czy możliwa jest obsługa przedsięwzięcia poprzez wskazaną przez wnioskodawcę drogę, czy droga ta jest odpowiednia dla rozmiarów planowanej inwestycji i czy jest możliwa realizacja dostępu do drogi publicznej poprzez inną nieruchomość.

Całkowicie trafnie wskazał natomiast w tym kontekście organ I instancji, iż: (-) organ orzekający w przedmiocie określenia środowiskowych uwarunkowań jest związany granicami terenu planowanego przedsięwzięcia, określonymi we wniosku inwestora, (-) wnioskiem, który wszczął postępowanie w niniejszej sprawie, nie objęto działek, na których posadowiona jest wspomniana przez Inwestora droga wewnętrzna, (-) rozstrzyganie kwestii dostępu planowanej inwestycji do drogi publicznej i stanu technicznego drogi wewnętrznej nie leży w kompetencjach organu prowadzącego postępowanie w przedmiocie wydania decyzji środowiskowej – właściwe w tym zakresie są organy architektoniczno – budowlane, (-) to zadaniem organu techniczno – budowlanego będzie ustalenie, czy dostęp do drogi publicznej spełnia wymogi przewidziane w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W konsekwencji powyższego trafnie stwierdził Prezydent brak przesłanek do uwzględnienia wniosku Skarżącej o przeprowadzenie oględzin z działek, na których posadowiona jest droga wewnętrzna, odmawiając przeprowadzenia tego dowodu postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r.

3.4. Nie można zgodzić się ze skargą, iż w sprawie nie doszło do wyjaśnienia kwestii wpływu realizacji planowanego przedsięwzięcia na retencję wód opadowych i roztopowych. Stosownie do powyższego:

Odnotować należy, iż w celu ochrony środowiska gruntowo - wodnego na etapie realizacji i eksploatacji przedmiotowej inwestycji Prezydent określił w 2.1.16 i 3.1.7 swojej decyzji warunki, dotyczące źródła poboru wody oraz sposobu zagospodarowania ścieków oraz wód opadowych i roztopowych. Decyzja określa zatem, jak należy postępować z wodami opadowymi i roztopowymi z powierzchni zadaszonych i utwardzonych oraz jaką minimalną wielkość powinien mieć zbiornik retencyjny na wody opadowe i roztopowe. Prezydent wprost wskazał, że z informacji zawartych w raporcie o oddziaływaniu przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko wynika, że wody opadowe z powierzchni dachów, dróg, parkingów, chodników, placów gospodarczych i terenów zieleni będą odprowadzane do szczelnego, odparowywalnego zbiornika retencyjnego po uprzednim oczyszczeniu w urządzeniach podczyszczających. Zbiornik retencyjny o pojemności 420 m3 będzie retencjonował, podczyszczał oraz magazynował wody deszczowe i roztopowe. Nadwyżka wód opadowych będzie wykorzystana na cele zbiornika przeciwpożarowego (o pojemności maksymalnej 500 m3) oraz do podlewania terenów zieleni i prowadzenia ogrodów deszczowych. W przypadku nadwyżki wód deszczowych w ilości maksymalnej 85 m3/rok planuje się wywożenie wód wozami asenizacyjnymi do oczyszczalni.

Orzekające w sprawie organy obu instancji nie uznały za dostatecznie uprawdopodobnione obawy Skarżącej o to, iż zaproponowane rozwiązania są niewystarczające dla zapobieżenia podtopieniom okolicznych nieruchomości, uznając w tym zakresie wiarygodność raportu (i w konsekwencji nie stwierdzając przesłanek do przeprowadzenia rozprawy administracyjnej). Stanowisko organów nie budzi zastrzeżeń w sytuacji, w której w toku kontrolowanego postępowania administracyjnego Skarżąca nie przedłożyła dowodów (w szczególności w postaci zleconej przez siebie opinii specjalisty), która jednoznacznie podważyłaby wnioski wynikające z raportu.

3.5. Pismem z [...] lipca 2020 r. Skarżąca wystąpiła do Prezydenta z wnioskiem na podstawie art. 36 ustawy uioś i art. 89 k.p.a. o przeprowadzenie rozprawy administracyjnej otwartej dla społeczeństwa, powołując się na konieczność poczynienia w jej toku ustaleń na okoliczność w/w retencji wód opadowych i roztopowych oraz oddziaływania zwiększonej emisji hałasu na mieszkańców okolicznych domów. Sąd podziela stanowisko organów, wskazujące, że przeprowadzenie rozprawy administracyjnej ma charakter fakultatywny, nie przyspieszyłoby i nie uprościło przedmiotowego postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Nietrafny jest także zarzut Skarżącej, dotyczący naruszenia art. 37 uioś, ponieważ organy w pełni odniosły się do uwag i wniosków złożonych przez Skarżącą.

W odniesieniu do w/w ochrony mieszkańców przed hałasem odnotować należy, Prezydent wprowadził warunki w punktach decyzji: 2.1.3 (na etapie realizacji prace budowlane i transport materiałów budowlanych prowadzić w godzinach od 6.00 do 22.00), 2.2.1 (roboty budowlane w zakresie związanym z realizacją przedsięwzięcia wykonywać w porze dnia, z uwagi na możliwość występowania na terenach chronionych ponadnormatywnego oddziaływania akustycznego; w przypadku konieczności wykonywania prac budowlanych w nocy wykonać odpowiednie zabezpieczenia akustyczne zapewniające dotrzymanie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku), 2.3.1 (na etapie eksploatacji inwestycji w godzinach od 22.00 do 6.00 ograniczyć wydajność 5 jednostek chłodzenia tak, aby równoważny poziom mocy akustycznej każdej z nich nie przekraczał 59 dB), 3.1.4 (zastosować na potrzeby funkcjonowania planowanej inwestycji maksymalnie: 27 wyrzutni na potrzeby wentylatorów kanałowych wyposażonych w tłumiki obniżające poziom mocy akustycznej każdej z nich do wartości nie większej niż 53 dB; 1 centrali wentylacyjnej o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 66,9 dB; 5 central wentylacyjnych o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 65 dB każda; 1 jednostki chłodzenia o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 74 dB; 5 jednostek chłodzenia o poziomie mocy akustycznej nie większym niż 62 dB każda), 3.1.5 (zastosować w planowanym budynku izolacyjność akustyczną o wartości nie niższej niż: dla ścian zewnętrznych - 32 dB oraz dachu - 34 dB) oraz 3.2.1 (w narożniku północno-zachodnim budynku, na krawędzi dachu, zamontować żaluzje akustyczne o wymiarach: długość żaluzji od strony północnej min. 12,5 m, a od strony zachodniej min. 21 m oraz wysokości min. 3 metrów). PPIS nałożył na Inwestora obowiązek uwzględnienia w projekcie budowlanym żaluzji akustycznych, które będą zamontowane w narożniku północno - zachodnim budynku, na krawędzi dachu.

3.6. W toku całego postępowania organy obu instancji zapewniły udział społeczeństwu, wykonując obowiązki wynikające z art.30, 33, 37 i 38 uioś (pismo Prezydenta [...] z [...] września 2018 r. znak: [...]). Trzeba jednak podkreślić, że organ właściwy do wydawania decyzji środowiskowej nie ma obowiązku zapoznawania społeczeństwa z całokształtem materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie a nawet z istotnymi dowodami w sprawie, jeżeli nie stanowią one dokumentacji wyszczególnionej w art. 33 ust. 2 uioś (por. wyrok WSA w Olsztynie z 11 września 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 648/19). Z art. 33 ust. 2 pkt 2 lit. b uioś wynika wprost, że stanowiska organów uzgadniających lub opiniujących stanowią "niezbędną dokumentację sprawy", z którą organ ma obowiązek zapoznać społeczeństwo, wyłącznie, jeżeli stanowiska są dostępne w terminie składania uwag i wniosków. Z powyższego wynika zatem, że jeżeli nie są one dostępne w terminie składania uwag i wniosków, organ nie narusza prawa, nie upubliczniając ich. Zaznaczyć też należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że w każdym przypadku kolejne uzupełnienia raportu i pisemne wyjaśnienia inwestora podlegają podaniu do publicznej wiadomości, skoro nawet stanowiska innych organów nie zawsze są ogłaszane w trybie art. 33 ustawy (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 8 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 1293/12, WSA we Wrocławiu z dnia 4 listopada 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 487/15, CBOSA). Tym samym nie można przyjąć, że każdorazowe pisma, obejmujące także uzupełnienie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, zawsze wywołują konieczność ponowienia możliwości składania przez społeczeństwo uwag i wniosków. Dotyczy to w szczególności przypadku, kiedy tak jak w niniejszej sprawie, dokonane przez Inwestora uzupełnienie raportu nie dotyczyło kluczowych elementów środowiska i planowanego przedsięwzięcia. Ponadto jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie sądowym: "Sam sprzeciw lokalnej społeczności lub stron postępowania nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy wydania decyzji środowiskowej" – por. wyrok NSA z dnia 14 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1345/18, publ. CBOSA. Stwierdzić zatem należy, że w niniejszym postępowaniu organy nie naruszyły art. 9 uioś.

3.7. Nie można tez zgodzić się z zarzutem Skarżącej, dotyczącym nienależytego określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. W art. 82 uioś wskazano zagadnienia, jakie winny zostać uregulowane w pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie było poprzedzone przeprowadzeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko. Wymóg ten został dopełniony przez Prezydenta. W szczególności stwierdzić należy, iż przy orzekaniu w przedmiocie określenia dla planowanego przedsięwzięcia środowiskowych uwarunkowań Prezydent uwzględnił wszystkie wytyczne, zawarte w postanowieniu uzgadniającym RDOŚ w [...] z [...] kwietnia 2020 r. znak: [...]. Powyższe upoważnia do stwierdzenia, że dokonana w postępowaniu administracyjnym ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko spełnia wymagania przewidziane w art.62 ust.1 uioś., tj. w szczególności określono w niej, zanalizowano i oceniono bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi (pkt 1a) oraz możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (pkt 2).

Ponownie wskazać należy, iż przywołany wcześniej materiał dowodowy, zgromadzony w toku postępowania administracyjnego, daje podstawy do uznania, iż oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko zostało zbadane w sposób wyczerpujący. W ocenie Sądu w toku postępowania administracyjnego w przekonujący sposób zbadano i wyjaśniono kwestie podnoszone przez Skarżącą. Zaznaczyć przy tym należy, iż jakkolwiek w toku ww. postępowania Skarżąca formułowała skonkretyzowane zarzuty do planowanego przedsięwzięcia, to jednakże polemiki z stosownymi ustaleniami raportu, organów współdziałających oraz organów orzekających w niniejszej sprawie, odnoszących się do ww. kwestii, nie wsparła specjalistyczną opinią, która mogłaby potwierdzić zasadność podnoszonych przez nią zastrzeżeń. Oparcie się w tej sytuacji przez Prezydenta oraz SKO na ww. ustaleniach raportu i organów współdziałających uznać należy za prawidłowe.

3.8. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 75 ust. 1 k.p.a. oraz art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. w zw. z art. 37 pkt 2 w zw. z art. 85 ust. 2 pkt 1 uioś dotyczący pominięcia środków dowodowych. W trakcie postępowania organ I instancji zebrał materiał dowodowy i uwzględnił go wydając zaskarżone orzeczenie. Sąd w pełni podziela stanowisko SKO, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa jedynie środowiskowe uwarunkowania dla realizacji planowanego przedsięwzięcia. Nie zastępuje ona innych przewidzianych prawem zezwoleń i decyzji, nie rodzi również praw do terenu. Zatem zarzuty skarżącej dotyczące naruszania prawa własności są na tym etapie postępowania bezzasadne.

3.9. Nietrafnie podnosi skarga, iż organ odwoławczy naruszył art. 15 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, oparte wyłącznie na powtórzeniu ustaleń i rozstrzygnięć organu I instancji w miejsce samodzielnego rozpatrzenia sprawy. W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż utrzymanie przez SKO decyzji Prezydenta w mocy było zasadne, albowiem decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Po drugie, analiza uzasadnienia decyzji odwoławczej nie potwierdza stanowiska skargi, iż SKO wyłącznie powtórzyło ustalenia Prezydenta, odstępując od ponownego, samodzielnego rozpatrzenia sprawy. SKO odniosło się też do wszystkich zarzutów wskazanych w odwołaniu Skarżącej. Stwierdzić należy, iż SKO rozpoznało sprawę w oparciu o wyczerpujący materiał dowodowy, zgromadzony przez Prezydenta. Materiał ten został wnikliwie rozpatrzony przez SKO we wszystkich istotnych aspektach sprawy, co przesądza o wypełnieniu obowiązków organu odwoławczego wynikających z zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zapisanej w art.15 k.p.a. oraz obowiązków wynikających z art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80 k.p.a.

W świetle powyższych okoliczności wniesioną skargę należy uznać za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.