IV SA/Wa 1239/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Monika Barszcz Sędzia WSA Anita Wielopolska po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu [...] z dnia [...] maja 2019 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz D. Z. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Przedmiot skargi stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2020 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] z [...] maja 2019 r. nr [...], którą odmówiono ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym oraz wjazdem wraz z fragmentem drogi na częściach działek ew. nr [...] i [...] z obrębu [...] położonych przy ul. [...] w Dzielnicy [...].

Stan sprawy przedstawiał się następująco.

Zarządu Dzielnicy [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 oraz art. 61 u.p.z.p., decyzją z [...] maja 2019 r. nr [...] odmówił inwestorowi – D. Z. – ustalenia warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu dla wskazanej inwestycji.

Następnie inwestor wniósł odwołanie od tej decyzji, wskazując, że odmowa jest nieuzasadniona, gdyż inwestycyjna jest odrębnym przedsięwzięciem i nie jest technologicznie powiązana z sąsiednimi inwestycjami. Podkreślono, że zaopatrzenie w wodę jest możliwe z istniejącego przewodu wodociągowego w drodze dojazdowej do ul. [...], po zaprojektowaniu, wybudowaniu oraz włączeniu do eksploatacji sieci wodociągowej na dalszym odcinku drogi.

SKO w [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnienie wskazano, że organ I instancji nieprawidłowo uznał, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia i z tego względu okoliczność taka nie może stanowić podstawy odmowy ustalenia warunków zabudowy. Organ wskazał również, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji w aktach brak było dokumentu potwierdzającego możliwość zaopatrzenia inwestycji w wodę i możliwość odprowadzania ścieków. Zgodnie z przedłożoną wstępna informacją technicznego przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej wystawionej przez MPWiK w [...] S.A. w chwili obecnej nie ma możliwości dostawy wody z miejskiej sieci wodociągowej do projektowanej zabudowy. Zaopatrzenia jest możliwe z istniejącego przewodu wodociągowego w drodze dojazdowej do ul. [...], po zaprojektowaniu, wybudowaniu i włączeniu do eksploatacji sieci wodociągowej na dalszym odcinku drogi. MPWiK wskazało jednak, że nie przewiduje w planach na najbliższe lata rozbudowy tej sieci wodociągowej. Inwestor, pomimo wezwania organu I instancji, nie złożył zaś umów z gestorem sieci wodociągowej potwierdzającej możliwość podłączenia do wodociągu. Organ uznał, że inwestycja nie spełnia warunku o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 3 u.p.z.p.

Skargę na tą decyzję wywiodła D. Z., reprezentowana przez pełnomocnika, która podniosła zarzut naruszenia:

art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, co było spowodowane niezasadnym przyjęciem, że wstępne informacje techniczne przyłączenia zwarte w piśmie MPWIK z [...] stycznia 2017 r. nie stanowią wystraczającej gwarancji uzbrojenia terenu w zakresie sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, gdy są one dokumentami w pełni wystarczającymi na początkowym etapie realizacji tego zamierzenia;

art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że organ I instancji dokonał niewłaściwej oceny dowodów oraz wyprowadził błędne ustalenia prawne przez przyjęcie, że planowana inwestycja nie ma zagwarantowanego wystarczającego uzbrojenia terenu w drodze umowy zwartej między inwestorem a jednostką organizacyjną;

art. 107 § 3 k.p.a., przez przedstawienie motywów oraz toku rozumowania organu w sposób wybiórczy, skrótowy i niewyczerpujący, co uniemożliwia ustalenie zajętego stanowiska w kontekście zarzutów podniesionych w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Stosowanie do treści art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w tym przepisie. Zgodnie z pkt 3 i ust. 5 tego przepisu, do wydania decyzji o warunkach zabudowy niezbędne jest istnienie rzeczywistego lub projektowanego uzbrojenia terenu wystarczającego dla zamierzenia budowlanego.

W orzecznictwie wskazuje się, że warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem. Z kolei zgodnie z przepisem art. 2 pkt 13 u.p.z.p. pojęcie "uzbrojenia terenu" definiowane jest przez odesłanie do przepisu art. 143 ust. 2 u.g.n., zgodnie z którym uzbrojenie terenu oznacza m.in. urządzenia wodociągowe oraz kanalizacyjne.

Sąd podziela pogląd, że art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. nie uzależnia wydania decyzji pozytywnej od fizycznego istnienia uzbrojenia terenu w dacie wydawania decyzji o warunkach zabudowy, a dla wydania decyzji tego rodzaju nie jest konieczne faktyczne istnienie uzbrojenia terenu, ale jedynie zagwarantowanie, że powstanie uzbrojenie terenu wystarczające dla planowanego budowlanego.

Z kolei zagwarantowanie oznacza zapewnienie w drodze umowy, co nie jest tożsame z obowiązkiem posiadania takiej umowy już w momencie starania się o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, ale posiadanie zapewnienia, gwarancji, że taka umowa w przyszłości zostanie zawarta (por. wyrok NSA z 9 maja 2017 r., sygn. akt II OSK 1298/16). W pełni dopuszczalne jest także uwzględnienie w tym zakresie przez organ innego rodzaju dokumentów wystawionych przez dostawcę mediów, w których gwarantowałby on możliwość obsłużenia terenu inwestycji (por. wyrok WSA w Warszawie z 16 września 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 918/11).

MPWIK w [...] S.A. w piśmie z [...] stycznia 2017 r. wprost wskazało, że zaopatrzenia inwestycji jest możliwe z istniejącego przewodu wodociągowego w drodze dojazdowej do ul. [...], po zaprojektowaniu, wybudowaniu oraz włączeniu do eksploatacji sieci wodociągowej na dalszym odcinku drogi.

Sąd nie podzielił więc stanowiska organów, że na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia w aktach sprawy brak było dokumentu potwierdzającego możliwość zaopatrzenia w wodę planowanej inwestycji oraz możliwość odprowadzania ścieków.

W ocenie Sądu, oświadczenie tego rodzaju pozwala bowiem przyjąć, że warunek niezbędny do pozytywnego załatwienia wniosku inwestora został spełniony. MPWIK w piśmie z [...] stycznia 2017 r. oświadczyło bowiem, że doprowadzenie wody do inwestycji jest możliwe, niemniej wymaga nakładów inwestycyjnych. W skardze wskazano zaś, że zawarto porozumienie z gestorem sieci wodociągowej dotyczące przeniesienia na inwestora nakładów związanych z przyłączeniem do sieci miejskiej.

W stanie sprawy możliwość uzbrojenia terenu, wystarczającego dla inwestycji objętej wnioskiem, nie została skutecznie zakwestionowana.

W następstwie uprawomocnienia się wyroku organy uwzględnią ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu i powtórnie przeprowadzą postępowanie wyjaśniające celem zbadania możliwości ustalania warunków zabudowy dla inwestycji. Organy winny przy tym pamiętać, że kwestia zaopatrzenia w media będzie przedmiotem oceny organu architektoniczno-budowalnego przy wydawaniu pozwolenia na budowę.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, orzekł jak sentencji. W przedmiocie kosztów rozstrzygnięto natomiast na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę składa się wpis sądowy (500 zł), wynagrodzenie radcy prawnego ustalone, jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. poz. 1804 ze zm.), i opłata od pełnomocnictwa (17 zł).