IV SA/Po 98/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk – Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 06 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 października 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia oddala skargę w całości

Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 25 października 2022 r. Nr [...] po rozpoznaniu odwołania B. S. od decyzji Burmistrza O. nr [...] z dnia 08 września 2022 r. ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla realizacji przedsięwzięcia, utrzymano zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy wskazał, że Burmistrz O., w dniu 08 września 2022 r. wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...], obręb L., gmina O., w której określił m. in. rodzaj, miejsce realizacji przedsięwzięcia i 27 istotnych warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym:

W dniu 22 grudnia 2020 r. do Burmistrza O. wpłynął wniosek "R. " Sp. z o.o., z siedzibą w S. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowego przedsięwzięcia. Do wniosku została dołączona karta informacyjna przedsięwzięcia wraz z wymaganymi załącznikami określonymi w art 74 ustawy z dnia 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1029, ze zm.) - zwanej dalej " ustawą ooś".

Burmistrz O. zakwalifikował planowane przedsięwzięcie do przedsięwzięć wymienionych § 3 ust. 1 pkt. 39 oraz § 3 ust. 1 pkt. 40 lit. a tiret drugi, trzeci i czwarty rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839), tj. do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko może być stwierdzony.

W związku z powyższym organ, działając na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy ooś zasięgnął w przedmiotowej sprawie opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. (dalej jako "RDOŚ"), Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. (dalej jako "PPIS") i Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Zarząd Zlewni w P. (dalej "Wody Polskie") w kwestii konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu 13 i 14 stycznia 2021 r. B. S., D. S. i J. S. poinformowali organ o tym, że nie zgadzają się na powstanie kopalni kruszywa. W dniu 08 lutego 2021 r. do organu wpłynęło pismo Nadleśnictwa O. wnoszące o niewydawanie zgody na ww. inwestycję w przypadku gdy droga i most administrowane przez Nadleśnictwo O. będą używane w ww. przedsięwzięciu.

W dniu 18 stycznia 2021 r. do Urzędu Miejskiego w O. wpłynęły opinie RDOŚ w P., PPIS w Z. oraz Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wykazując jednocześnie warunki konieczne do uwzględnienia w decyzji środowiskowej.

Burmistrz O. w dniu 09 lutego 2021 r. wystąpił do RDOŚ z prośbą o ponowne wydanie opinii w sprawie obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko oraz o określenie ewentualnego zakresu raportu dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W dniu 05 marca 2021 r. do organu wpłynęło pismo Nadleśnictwa C. negatywnie opiniujące planowane przedsięwzięcie.

W dniu 15 marca 2021 r. do organu wpłynęło postanowienie RDOŚ w P. znak [...] z dnia 12 marca 2021 r. o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, określające jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W związku z powyższym Burmistrz O. postanowieniem nr [...] z dnia 25 marca 2021 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Jednocześnie organ zawiesił postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach do czasu przedłożenia przez wnioskodawcę raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu 21 czerwca 2021 r. wnioskodawca przedłożył organowi I instancji raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który został uzupełniony w dniu 28 czerwca 2021 r.

Obwieszczeniem z dnia 01 lipca 2021 r. organ poinformował społeczeństwo o możliwości udziału w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza się ocenę oddziaływania na środowisko. Obwieszczenie zostało zamieszczone w Biuletynie Informacji Publicznej Gminy O. oraz na tablicy ogłoszeń Urzędu Miejskiego w O.. Dodatkowo w/w obwieszczenie zostało przesłane do sołtysów sołectw: D., G. , G. , L. , L. , L. , S. oraz W. z prośbą o zamieszczenie na tablicach ogłoszeń.

Następnie organ, działając na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 ustawy ooś wystąpił do RDOŚ w P., do Wód Polskich oraz PPIS w Z. o uzgodnienie warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia przedstawiając raport, jego uzupełnienie oraz wydanie opinii w sprawie planowanego przedsięwzięcia przedstawiając raport oraz jego uzupełnienie.

Pismem znak z dnia 08 lipca 2021 r. PPIS w Z. zaopiniował pozytywnie pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych realizację planowanego przedsięwzięcia. Dyrektor Zarządu Wód Polskich w P. poinformował, że uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych następuje wyłącznie w przypadku, w którym organ ten wyraził wcześniej opinię, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W przedmiotowej zaś sprawie Dyrektor Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. pismem z dnia 18 stycznia 2021 r. wyraził opinię, że dla w/w przedsięwzięcia, nie ma potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, wobec powyższego dla przedmiotowej inwestycji nie jest wymagane uzgodnienie warunków realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych.

W dniu 08 lipca 2021 r. do Urzędu wpłynęło też pismo RDOŚ w P. dotyczące uzupełnienia dokumentacji niezbędnej do wydania uzgodnień warunków realizacji dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

W dniu 26 lipca 2021 r. do organu wpłynęło pismo Nadleśnictwa C. negatywnie opiniujące projekt planowanego przedsięwzięcia.

W toku postępowania dwukrotnie uzupełniano raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Postanowieniem nr [...] z dnia 10 czerwca 2022 r. RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia i jednocześnie określił 22 warunki realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, organ I instancji stwierdził, że realizacja inwestycji nie pociągnie za sobą znaczących zagrożeń dla środowiska i wydał dla przedmiotowego przedsięwzięcia decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że rozpatrując sprawę w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy mieć na uwadze specyfikę wydanego rozstrzygnięcia, które nie ma charakteru uznaniowego. Organ nadmienił, że ustawodawca precyzyjnie określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, a w rozpatrywanej sprawie żadna z tych okoliczności nie zachodzi, wobec czego nie można odmówić wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...], na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...] i [...], obręb L..

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując decyzję organu I instancji w mocy wskazało, że uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymagane jest dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, bądź potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W myśl art. 59 ustawy ooś przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art, 63 ust. 1.

Przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w zależności zatem od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji może mieć charakter obowiązkowy lub fakultatywny.

Istotą decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest określenie wpływu planowanego przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagań środowiskowych, jakie powinny być spełnione, by móc zrealizować przedsięwzięcie i zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych.

Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko według art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ooś rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmujące w szczególności:

- weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

- uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień,

- zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu.

Kolegium podniosło, że planowane przedsięwzięcie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 39 oraz § 3 ust. 1 pkt. 40 lit. a tiret drugi, trzeci i czwarty rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Dla takich przedsięwzięć, organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej stwierdza, w drodze postanowienia obowiązek uprzedniego przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. W analizowanym postępowaniu postanowienie takie zostało wydane przez organ I instancji w dniu 25 marca 2021 r.

Organ odwoławczy rozpatrując sprawę w przedmiocie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach miał na uwadze specyfikę wydawanego rozstrzygnięcia, które nie ma charakteru uznaniowego. Jest to decyzja związana uzależniona od spełnienia ściśle określonych przesłanek. Ustawodawca określił precyzyjnie katalog okoliczności uzasadniających odmowę zgody na realizację przedsięwzięcia, tj.:

1. niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust.2)

2. odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska w trybie art. 77 ust. 1 ustawy,

3. braku możliwości realizacji przedsięwzięcia w wariantach, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5, oraz w przypadku braku zgody wnioskodawcy na wskazanie w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wariantu dopuszczonego do realizacji (art. 81 ust. 1 ustawy),

4. gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar [...], a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 ustawy),

5. jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 ustawy).

Jeżeli więc żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań. W ocenie SKO żadna z przesłanek do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowań w rozpatrywanym przypadku nie zachodzi.

Odnosząc się natomiast do zarzutów odwołania, Kolegium wskazało, że nie doszło w badanej sprawie do naruszenia norm prawa procesowego. W toku prowadzenia sprawy organ I instancji zapewnił społeczeństwu prawo wzięcia udziału w przedmiotowym postępowaniu, informując wszystkie zainteresowane strony i podmioty o stanie prowadzonego postępowania, jak również o zgromadzonych w sprawie materiałach oraz o możliwości zapoznania się z nimi i możliwości zgłaszania uwag. Organ w podjętym rozstrzygnięciu wziął pod uwagę i odniósł się do składanych przez społeczeństwo uwag. Sprzeciw społeczności lokalnej i stron postępowania w stosunku do inwestycji nie może być podstawą do wydania decyzji odmownej. W toku prowadzonego postępowania organ I instancji uzyskał również wszystkie potrzebne uzgodnienia organów współdziałających. Dodatkowo, z uwagi na fakt, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia był w toku prowadzonego postępowania uzupełniany, organ I instancji uzyskał także dodatkowe uzgodnienia organów współdziałających, uwzględniające uzupełnienia raportu.

Za niezasadny uznano zarzut dotyczący oddalenia inwestycji (pasa buforowego) od nieruchomości odwołującego (działki nr [...]). Odległość tą stanowią: szerokość działki nr [...] (16 m), pas ochronny złoża (10 m) i szerokość skarpy powstałego wyrobiska (6 m). Zatem łączna minimalna odległość inwestycji od działki nr [...] wynosi 32 m. Nie ma przy tym znaczenia planowana szerokość przeniesionej z działki nr [...] drogi (obecnie przecinającej złoże), ponieważ prace wydobywcze zlokalizowane będą w odległości co najmniej 32 m od nieruchomości odwołującego.

Kolegium wskazało też, że kierownik zespołu sporządzającego raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia polegającego na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...] na środowisko - D. D., posiada uprawnienia geologiczne do wykonywania prac określonych w ustawie Prawo geologiczne i górnicze, więc spełnia powyższe ustawowe przesłanki autora raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W toku prowadzonego postępowania, żadna ze stron postępowania zapoznając się z raportem o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie odniosła się do jego treści, a podnoszone w toku postępowania w stosunku do inwestycji zastrzeżenia i uwagi nie zostały poparte specjalistycznym opracowaniem (opinią specjalistyczną). Organ I instancji słusznie zauważył, że podważenie ustaleń raportu przez stronę postępowania może nastąpić, co do zasady, jedynie przez przedstawienie równie kompletnej analizy uwarunkowań przyrodniczych (tzw. kontrraportu), sporządzonej przez specjalistów dysponujących równie fachową wiedzą jak autorzy raportu, którego wnioski pozostawałyby w rażącej sprzeczności z wnioskami zawartymi w raporcie przedłożonym przez inwestora.

Dokumentacja przedstawiona w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jednoznacznie wskazuje na to, że faktyczna eksploatacja złoża prowadzona będzie w odległości około 80 metrów od rzeki [...] i około 20 metrów od rzeki [...], gdyż ukształtowanie terenu od strony obu rzek oscyluje na rzędnej poniżej rzędnej 119,5 m n.p.m., a więc poniżej poziomu do którego zgodnie z raportem będzie eksploatowane złoże. Należy zwrócić także uwagę, że Burmistrz O. ustalając środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w pkt. I. 2. 4 sentencji decyzji wpisał wprost "złoże eksploatować jedynie z suchej warstwy złoża, maksymalnie do rzędnej 119,5 m n.p.m." jako warunek realizacji przedsięwzięcia.

Na tle powyższych ustaleń Kolegium stwierdziło, że organ I instancji przeprowadził postępowanie z zachowaniem wszystkich wymaganych prawem warunków, w szczególności z poszanowaniem zasad prowadzenia postępowania wyrażonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Organ dokonał prawidłowego przytoczenia podstaw prawnych rozstrzygnięcia, prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie, a następnie właściwie dokonał subsumcji. Zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a jego ocena została przeprowadzona w sposób rzetelny i całościowy. Zaskarżona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 82 omawianej ustawy. Zawarte w niej rozstrzygnięcie wynika z ustalonego w postępowaniu stanu faktycznego i jego oceny w świetle obowiązujących przepisów, określa dokładnie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych.

Skargę na powyższe rozstrzygnięcie wywiódł do Sądu B. S., wnosząc o jej uchylenie w całości.

W ocenie skarżącego organ nie ustalił prawidłowo stron postępowania oraz nieprawidłowo ustalił stan faktyczny i prawny będący podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Ponadto organ pominął przy ustaleniu stanu faktycznego negatywne opinie nadleśnictw i jednostki wojskowej, dokując wybiórczego zgromadzenia materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zaprezentowane stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.), w zw. z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne.

Przy czym w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę sąd, co do zasady, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanego rozstrzygnięcia.

W ocenie sądu, organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Ponadto obowiązki wynikające z art. 80 k.p.a. Stwierdzić także należy, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Organy w sposób wystarczający wskazały fakty, które uznały za udowodnione, dowody na których się oparły oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględniły stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśniły podstawę prawną decyzji oraz przytoczyły przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247 z późn. zm. dalej " u.i.o.ś").

W myśl art. 71 ust. 1 u.i.o.ś. decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Według ust. 2 tego artykułu uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W ramach postępowania w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia ustala się i ocenia m. in. bezpośredni i pośredni wpływ przedsięwzięcia na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin oraz możliwości i sposoby zapobiegania i ograniczania negatywnego oddziaływania na środowisko, a także wymagany zakres monitoringu (art. 62 u.i.o.ś.). Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa wyłącznie wpływ planowanego przedsięwzięcia na środowisko i wymagania, jakie powinny być spełnione, by zminimalizować skutki negatywnego wpływu na środowisko czynników dla niego szkodliwych. Ocena oddziaływania na środowisko jest więc szczególną procedurą mającą na celu ocenę skutków realizacji danego przedsięwzięcia na środowisko i jego elementy, decydującą o możliwości realizacji przedsięwzięcia. W sprawie takich inwestycji, jak niniejsza, do przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko został upoważniony wójt, burmistrz albo prezydent miasta (art. 75 ust. 1 pkt 4 u.i.o.ś.). Uzyskanie przez inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie oznacza jeszcze zgody na jej realizację.

W rozpatrywanej sprawie planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie polegające na eksploatacji złoża kruszywa naturalnego [...], na działkach o numerach ewidencyjnych [...], [...], [...] i [...], obręb L., gmina O.. Przedsięwzięcie to zakwalifikowano do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 3 ust. 1 pkt. 39 oraz § 3 ust. 1 pkt. 40 lit. a tiret drugi, trzeci i czwarty rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Wyjaśnić należy, że w świetle art. 59 ust. 1 pkt 2 u.i.o.ś. realizacja przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, ale tylko jeżeli obowiązek taki został stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co wynika z art. 63 ust. 1 u.i.o.ś. Postanowienie, o którym mowa, wydaje się po zasięgnięciu opinii organów wskazanych w art. 64 ust. 1 pkt 1-4 u.i.o.ś. Organ zasięgający opinii przedkłada:

1) wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach;

2) kartę informacyjną przedsięwzięcia;

3) wypis i wyrys z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 64 ust. 2 u.i.o.ś.).

Organy opiniujące, uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 u.i.o.ś., wydają opinię, co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 64 ust. 3 u.i.o.ś.).

Jak wynika z akt sprawy Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w P. w postanowieniu z 12 marca 2021 r. orzekł o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, określając jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Burmistrz O. postanowieniem z dnia 25 marca 2021 r. nałożył obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla w/w przedsięwzięcia oraz określił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W dniu 21 czerwca 2021 r. wnioskodawca przedłożył organowi I instancji raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, który został uzupełniony w dniu 28 czerwca 2021 r.

W ocenie Sądu organ prawidłowo przeprowadził ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko stosownie do art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy ooś. Podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko, która obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskanie i uwzględnienie uzgodnień i opinii, zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu, w tym rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu.

Należy wskazać, że raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich możliwych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach.

W tym miejscu zauważyć należy, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, gdyż wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki NSA: z dnia 1 marca 2013 r., sygn. II OSK 2105/11,; z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. II OSK 639/13, LEX, z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. II OSK 495/13 - dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd administracyjny kontroluje bowiem ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy w trakcie postępowania administracyjnego, sam zaś nie dokonuje takich ustaleń.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt kontrolowanej sprawy zauważyć w pierwszym rzędzie należy, iż w toku prowadzonego postępowania organy dochowały wymogów proceduralnych, w tym w szczególności uzyskały wszelkie wymagane przez prawo uzgodnienia organów współdziałających oraz zapewniły możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W ocenie sądu organy zebrały nadto kompletny materiał dowodowy i dokonały jego prawidłowej oceny nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów, w tym w szczególności kluczowego dowodu w postaci raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko i jego uzupełnień nie pomijając w swoich rozważaniach żadnych istotnych dla sprawy okoliczności i odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez strony postępowania.

Inwestor przedstawił raport o oddziaływaniu przedsiębiorstwa na środowisko, w którym została rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 5 u.u.i.ś Warianty przedsięwzięcia różnią się przede wszystkim pod względem sposobu, w jaki przedsięwzięcie w każdym z tych wariantów będzie oddziaływać na środowisko.

W toku prowadzonego postępowania organ uzyskał również wszystkie potrzebne uzgodnienia organów współdziałających, w tym: Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P., Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w P. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z.. Dodatkowo, z uwagi na fakt, iż raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia był w toku prowadzonego postępowania uzupełniany, organ I instancji uzyskał także dodatkowe uzgodnienia organów współdziałających, uwzględniające uzupełnienia raportu. Organy współdziałające, przy pozytywnym uzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia i wskazaniu określonych warunków tej realizacji nie zwróciły uwagi na jakiekolwiek okoliczności, które stanowiłyby przesłankę do odmowy ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji planowanej inwestycji, ani też nie zakwestionowały ustaleń zawartych w raporcie oddziaływania na środowisko. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiły przesłanki negatywne uzasadniające odmowę wydania

Przedmiotowa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 82 omawianej ustawy.

Organ w podjętym rozstrzygnięciu wziął pod uwagę i odniósł się do składanych przez społeczeństwo uwag. SKO nie dopatrzyło się podstaw do przewidywania negatywnego skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przyrodnicze w sąsiedztwie ani na elementy chronione obszarów [...].

Ustawa nie daje też możliwości odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia na podstawie jedynie zgłoszonych sprzeciwów społecznych czy sąsiedzkich. Przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia.

Z akt administracyjnych wynika, że strony postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedmiotowej inwestycji zostały prawidłowo ustalone. Co prawda początkowo jedna ze stron postępowania - Nadleśnictwo C. nie została przez organ I instancji uwzględniona w postępowaniu przez omyłkę, jednakże niedopatrzenie to zostało przez organ na wczesnym etapie postępowania wyeliminowane (w dniu 20 lutego 2021 r.) i od tego momentu wszystkie strony postępowania były informowane o przebiegu postępowania w sposób prawidłowy. Także właścicielka gruntów, na których ma być prowadzona przedmiotowa inwestycja - K. F. od początku została uznana przez organ I instancji za stronę postępowania i w sposób prawidłowy informowana była o przebiegu postępowania, o czym świadczą dowody korespondencji znajdujące się w aktach sprawy.

Inwestycję od działki skarżącego dzieli pas buforowy, który stanowią: szerokość działki nr [...] (16 m), pas ochronny złoża (10 m) i szerokość skarpy powstałego wyrobiska (6 m). Zatem łączna minimalna odległość inwestycji od działki nr [...] wynosi 32 m.

Faktyczna eksploatacja złoża prowadzona będzie w odległości około 80 metrów od rzeki [...] i około 20 metrów od rzeki [...], gdyż ukształtowanie terenu od strony obu rzek oscyluje na rzędnej poniżej rzędnej 119,5 m n.p.m., a więc poniżej poziomu do którego zgodnie z raportem będzie eksploatowane złoże. Ponadto Burmistrz O. ustalając środowiskowe uwarunkowania dla przedmiotowego przedsięwzięcia, w pkt. I. 2. 4 sentencji decyzji wpisał wprost "złoże eksploatować jedynie z suchej warstwy złoża, maksymalnie do rzędnej 119,5 m n.p.m." jako warunek realizacji przedsięwzięcia.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów naruszenia przepisów postępowania, podnieść należy, że okoliczności faktyczne, jakie organ prowadzący postępowanie administracyjne ma obowiązek ustalić, wynikają z treści przepisów prawa materialnego, mających w sprawie zastosowanie. Rolą organu jest przede wszystkim rozważenie, czy stan faktyczny odpowiada dyspozycji przepisu prawa materialnego i jak ten stan faktyczny prawidłowo udokumentować. W przedmiotowej sprawie organy prawidłowo oceniły całokształt zebranego materiału dowodowego i wyjaśniły wzięte pod uwagę okoliczności faktyczne. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana zgodnie z obowiązującymi przepisami. Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie uchybień, ani tych wywiedzionych w skardze, ani też innych – branych pod rozwagę z urzędu, które mogłyby powodować konieczność uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Z powyższych względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.