IV SA/Po 771/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz - Grochowska Sędzia WSA Tomasz Grossmann (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. Spółka komandytowa z siedzibą w K. na decyzję Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 20 października 2023 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę w całości.

Zaskarżoną decyzją z 20 października 2023 r. nr [...] Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "WWINB" lub "organ II instancji"), po rozpatrzeniu odwołania spółki P. sp. k. z siedzibą w K. (zwanej też dalej "Spółką" lub "Skarżącą"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 27 czerwca 2023 r. nr [...] umarzającą w całości, jako bezprzedmiotowe, postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek P. z 25 października 2012 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dwóch elektrowni wiatrowych o mocy 600 kW każda, zlokalizowanych na nieruchomości ozn. nr geod. [...] i [...] obr. J. , gm. K..

Zaskarżona decyzja WWINB zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych, poprzedzających jej wydanie:

- decyzją z 19 września 2011 r. znak: [...] (zwaną dalej "Decyzją UŚ") Burmistrz Miasta i Gminy K. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie dwóch elektrowni wiatrowych o mocy 600 kW każda, wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi na działkach nr [...] i [...] położonych w obrębie J., w gminie K. (zwanych dalej "Inwestycją");

- decyzją z 15 czerwca 2012 r. znak: [...] (zwaną dalej "Decyzją PnB") Starosta K. (dalej jako "Starosta"), m.in. po sprawdzeniu zgodności projektu budowlanego z wymaganiami określonymi w ostatecznej Decyzji UŚ, zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. S., prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą P. (dalej jako "Inwestor" lub "PHU"), pozwolenia na budowę Inwestycji. Decyzję tę utrzymał w mocy Wojewoda W. (dalej jako "Wojewoda") – decyzją z 28 sierpnia 2012 r. znak: [...] Decyzja Wojewody została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ("WSA") w Poznaniu;

- podaniem z 25 października 2012 r. Inwestor wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (zwanego dalej "PINB" lub "organem I instancji") z wnioskiem o pozwolenie na użytkowanie ww. dwóch elektrowni wiatrowych;

- decyzją z 14 listopada 2012 r. znak: [...] PINB, po przeprowadzeniu obowiązkowej kontroli i stwierdzeniu wykonania Inwestycji zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym ostateczną Decyzją PnB, udzielił P. pozwolenia na użytkowanie "dwóch elektrowni wiatrowych o mocy 600 kW każda (kat. obiektu XXIX) – obiektu zlokalizowanego na nieruchomości oznaczonej nr geod. [...], [...] położonej w miejscowości J., gmina K.";

- decyzją z 13 marca 2014 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (dalej jak "SKO") stwierdziło nieważność ostatecznej Decyzji UŚ. Decyzja SKO została utrzymana w mocy decyzją własną tego organu z 11 kwietnia 2014 r. znak: [...], na którą skarga została oddalona wyrokiem WSA w Poznaniu z 05 lutego 2015 r. o sygn. akt IV SA/Po 631/14, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego ("NSA") z 20 stycznia 2017 r. o sygn. akt II OSK 1106/15;

- na skutek stwierdzenia nieważności Decyzji UŚ, WSA stwierdził nieważność ww. decyzji Wojewody z 28 sierpnia 2012 r. oraz poprzedzającej ją Decyzji PnB – wyrokiem z 26 kwietnia 2017 r. o sygn. akt IV SA/Po 105/17, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z 11 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II OSK 1762/17. W efekcie Starosta umorzył postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę Inwestycji – decyzją z 30 lipca 2018 r. znak: [...], która została utrzymana w mocy decyzją Wojewody z 28 września 2018 r. znak: [...];

- na wniosek E. W. (podanie z 07 lipca 2018 r.), WWINB – decyzją z 09 listopada 2018 r. znak: [...] – stwierdził nieważność Decyzji PnU. Decyzja WWINB została utrzymana w mocy decyzją wydaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") dnia 03 stycznia 2019 r. znak: [...], na którą skarga została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z 04 września 2019 r. o sygn. akt VII SA/Wa 438/19, od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z 12 stycznia 2023 r. o sygn. akt II OSK 62/20.

Wobec powyższego WWINB przeprowadził dwa odrębne postępowania w sprawie legalności budowy: (i) elektrowni wiatrowej posadowionej na działce nr [...] oraz (ii) elektrowni wiatrowej posadowionej na działce nr [...] (w okresie budowy: działka nr [...]), w wyniku których:

- WWINB – decyzją z 04 lutego 2021 r. znak: [...] – wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (w skrócie "p.b."), nakazał Z. S. rozbiórkę elektrowni wiatrowej posadowionej na działce nr [...]. Decyzja WWINB została utrzymana w mocy decyzją GINB z 30 czerwca 2021 r. znak: [...], na którą skarga została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z 14 grudnia 2021 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1828/21. Obecnie toczy się postępowanie kasacyjne przed NSA w tej sprawie (sygn. akt II OSK 780/22);

- WWINB – decyzją z 08 lutego 2021 r. znak: [...] – wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z ust. 7 p.b., nakazał Z. S. rozbiórkę elektrowni wiatrowej posadowionej na działce nr [...] (w okresie budowy: działka nr [...]). Decyzja WWINB została utrzymana w mocy decyzją GINB z 30 czerwca 2021 r. znak: [...], na którą skarga została oddalona wyrokiem WSA w Warszawie z 14 grudnia 2021 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1829/21. Obecnie toczy się postępowanie kasacyjne przed NSA w tej sprawie (sygn. akt II OSK 784/22).

W konsekwencji na PINB spoczął obowiązek ponownego rozpatrzenia wniosku Inwestora z 25 października 2012 r. o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowych elektrowni wiatrowych – w wyniku czego:

- przywołaną na wstępie decyzją z 27 czerwca 2023 r. PINB umorzył w całości "postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek z dnia 25-10-2012 r. P. [...] w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dwóch elektrowni wiatrowych o mocy 600kW każda – obiektów zlokalizowanych na nieruchomości ozn. nr geod. [...] i [...] obr. J. , gm. K., których inwestorem jest P. [...] – ponieważ stało się bezprzedmiotowe";

- odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka – jako następca prawny P. (w związku z przekształceniem jednoosobowej działalności gospodarczej) – reprezentowana przez ad F., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji PINB i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, a to z powołaniem się na zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez nienależytą ocenę dowodów i faktów, które powinny być znane PINB z urzędu, tj. zupełne zbagatelizowanie, że nadal przed NSA toczą się sprawy pod sygn. akt II OSK 780/22 i II OSK 784/22, których rozstrzygnięcia mogą doprowadzić do zalegalizowania przedmiotowych elektrowni wiatrowych, a tym samym mieć wpływ na wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Tym samym – w ocenie pełnomocnika Spółki – organ I instancji, w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., winien zawiesić przedmiotowe postępowanie do czasu rozstrzygnięcia ww. spraw przez NSA.

Utrzymując w mocy decyzję PINB z 27 czerwca 2023 r. – przywołaną na wstępie decyzją z 20 października 2023 r. – WWINB w uzasadnieniu stwierdził, że bezspornie Spółka jest stroną niniejszego postępowania administracyjnego, bowiem powstała z przekształcenia jednoosobowej działalności gospodarczej w jednoosobową spółkę kapitałową w sposób zgodny z art. 551 § 5 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1467, z późn. zm.). Dalej organ II instancji wyjaśnił, że nie ulega też wątpliwości, iż budowa przedmiotowych elektrowni wiatrowych została zrealizowana w oparciu o decyzję o pozwoleniu na budowę (Decyzję PnB), która następnie została wyeliminowana z obrotu prawnego (stwierdzono jej nieważność), w konsekwencji czego stwierdzono także nieważność decyzji o pozwoleniu na użytkowanie (Decyzji PnU), stąd konieczne stało się ponowne rozpoznanie wniosku w przedmiocie tego ostatniego pozwolenia. W ocenie WWINB trafnie PINB przyjął, że nadal jest organem właściwym w tej sprawie – zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 724, z późn. zm. Równie prawidłowo PINB stwierdził, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie jest bezprzedmiotowe (art. 105 § 1 k.p.a.). Nie dość bowiem – jak dalej wyjaśnił WWINB – że brak jest w tym przypadku pozwolenia na budowę, to dodatkowo obydwie elektrownie objęte są nakazami rozbiórki wynikającymi z ostatecznych decyzji administracyjnych wydanych przez właściwe organy administracji publicznej. "Można wręcz stwierdzić, iż trudno jest o bardziej jaskrawy przykład bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego (z przyczyn przedmiotowych)" – o której to bezprzedmiotowości świadczą, zdaniem WWINB, opisane okoliczności łącznie oraz każda z nich z osobna. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ II instancji stwierdził, że fakt zawisłości przed NSA postępowania w sprawie legalności decyzji, którymi nakazano rozbiórkę elektrowni wiatrowych, nie jest zagadnieniem wstępnym w tej sprawie (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.). Z punktu widzenia postępowania administracyjnego, wobec niewstrzymania wykonania tych decyzji, istotny jest wyłącznie fakt, iż posiadają one cechę ostateczności (art. 16 § 1 k.p.a.). Poza tym wystarczającym powodem dla przyjęcia, że postępowanie w sprawie pozwolenia na użytkowanie jest bezprzedmiotowe, jest fakt, iż w obrocie prawnym nie istnieje decyzja o pozwoleniu na budowę elektrowni wiatrowych ani żadna inna ostateczna decyzja administracyjna, z której wynikałby obowiązek uzyskania takiego pozwolenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na opisaną decyzję WWINB, Spółka, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika – zarzuciwszy naruszenie przepisów postępowania:

a. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – przez nienależytą ocenę dowodów i faktów, które to powinny być znane organowi I i II instancji z urzędu, tj. zupełne zbagatelizowanie, że nadal przed NSA toczą się sprawy pod sygn. akt II OSK 780/22 i II OSK 784/22, a to w sprawie decyzji wydanych przez WWINB z 04 lutego 2021 r. ([...]) i z 08 lutego 2021 r. ([...]), nakazujących rozbiórkę przedmiotowych elektrowni wiatrowych, które to rozstrzygnięcia mogą doprowadzić do zalegalizowania przedmiotowych elektrowni wiatrowych, a tym samym mieć wpływ na wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Tym samym, w ocenie Skarżącej, organ I instancji w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. winien zawiesić przedmiotowe postępowanie do czasu rozstrzygnięcia powyżej wskazanych spraw przez NSA;

b. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. – polegające na braku wyczerpującego rozpatrzenia całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego oraz jego finalnej oceny przez organ II instancji

– wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji WWINB oraz poprzedzającej ją decyzji PINB, a także o zasądzenie na rzecz Skarżącej [zwrotu] kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi jej autor wytknął, że w ocenie Skarżącej organ II instancji, wydając zaskarżoną decyzję, w ogóle nie odniósł się i nie przeanalizował argumentacji i zarzutów poczynionych przez Skarżącą w odwołaniu od decyzji PINB, w związku z czym dotychczas podnoszona argumentacja i zarzuty są nadal w pełni uzasadnione w odniesieniu do zaskarżonej decyzji WWINB.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV tut. Sądu z 03 stycznia 2024 r. sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 15zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095, z późn. zm.; w skrócie "u.COVID-19"), w brzmieniu obowiązującym od 15 kwietnia 2023 r., o czym strony zostały powiadomione pismami z 05 stycznia 2024 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym wyznaczonym w trybie art. 15 zzs4 ust. 1 u.COVID-19 w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania ww. zarządzenia Przewodniczącego Wydziału.

Przystępując do rozpoznania sprawy w tym trybie, Sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, z późn. zm.; w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (pkt 1). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli jest w niniejszej sprawie decyzja Inspektor Nadzoru Budowlanego z 20 października 2023 r. ([...]) utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z 27 czerwca 2023 r. ([...]) o umorzeniu, jako bezprzedmiotowego, postępowania administracyjnego wszczęte na wniosek P. [poprzednika prawnego skarżącej Spółki – uw. Sądu] z 25 października 2012 r. w sprawie udzielenia pozwolenia na użytkowanie dwóch elektrowni wiatrowych o mocy 600 kW każda, zlokalizowanych na działkach nr geod. [...] i [...] (obr. J. ) w gminie K..

Podstawę prawną obu ww. decyzji stanowił przede wszystkim art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm., w skrócie "k.p.a.") w związku z art. 55 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (obecnie: Dz. U. z 2023 r. poz. 682, z późn. zm.; w skrócie "p.b.").

Pierwszy z powołanych przepisów stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

I to właśnie tylko ta kwestia – czy kontrolowane postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia na użytkowanie inkryminowanych elektrowni wiatrowych stało się (jak przyjęły organy obu instancji), czy jednak nie (jak twierdzi Skarżąca), bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. – stanowi przedmiotu sporu pomiędzy stronami.

Obowiązek uzyskania owego pozwolenia dla legalnej eksploatacji takich obiektów, jak ww. elektrownie, wynika z drugiego z powołanych wyżej przepisów: art. 55 ust. 1 pkt 1 p.b., który – niezależnie od brzmienia (czy to odpowiedniego dla niniejszej sprawy, wszczętej wnioskiem Inwestora z 25 października 2012 r., tj. obowiązującego do 28 czerwca 2018 r., czy też obowiązującego po tej dacie, aż do dnia orzekania) – nakładał i nadal nakłada obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego, dla którego budowy wymagane jest pozwolenie na budowę i który jest – tak, jak w niniejszej sprawie – zaliczony do kategorii XXIX.

Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której stanowi art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty (zob. wyrok NSA z 25.05.2023 r., III FSK 32/23, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie "CBOSA").

W tym kontekście normatywnym wypada za trafne uznać stanowisko, zgodnie z którym wszczynanie postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na użytkowanie w sytuacji, w której wiadomo, że sprawdzane jest w toczącym się już postępowaniu, czy dany obiekt został wybudowany w zgodności z udzielonym pozwoleniem na budowę i czy nie narusza przepisów prawa budowlanego, jest bezprzedmiotowe w powyższym rozumieniu, bowiem z góry wiadomo, że postępowanie to nie może się zakończyć przed zakończeniem postępowania naprawczego (por. wyrok NSA z 19.02.2021 r., II OSK 2929/20, CBOSA).

Zarazem jest jasne, że decyzja o pozwoleniu na użytkowanie dotyczy "oznaczonego w niej obiektu budowlanego i świadczy o prawidłowości jego wykonania. Tak długo dopóki obiekt istnieje, a na skutek nadzwyczajnych zdarzeń faktycznych jego użytkowanie nie zostało uniemożliwione, bądź nie wydano ostatecznej decyzji o rozbiórce (por. wyrok z dnia 14 maja 2004 r. sygn. akt II SA/Kr 537/00, publ. ONSAiWSA 2005/2/31), tak długo nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o pozwoleniu na użytkowanie ze względu na jej bezprzedmiotowość" (zob. wyrok NSA z 15.05.2009 r., II OSK 401/08, CBOSA).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt kontrolowanej sprawy, należy stwierdzić, ze skoro w tej sprawie stwierdzono prawomocnie nieważność udzielonego pozwolenia na budowę przedmiotowych elektrowni wiatrowych (tj. Decyzji PnB), a następnie umorzono postępowanie w tej sprawie, to w obrocie prawnym nie istnieje żadna decyzja o udzieleniu pozwolenia na budowę ww. obiektów, która mogłaby stanowić podstawę dla dokonywanej w ramach postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie wymaganej oceny zgodności wybudowanego obiektu z ustaleniami i warunkami określonymi w pozwoleniu na budowę (art. 59a p.b.). Co więcej, jak trafnie zauważył, WWINB, w obrocie prawnym nie pozostaje żadna inna ostateczna decyzja administracyjna, z której wynikałby obowiązek uzyskania pozwolenia na użytkowanie spornych elektrowni wiatrowych – co już pozwalało stwierdzić bezprzedmiotowość postępowania w sprawie tego pozwolenia.

W szczególności żadna taka decyzja nie zapadła w ramach wszczętych przez organy nadzoru budowlanego – w trybie art. 51 p.b. – postępowań w sprawie legalności ww. obiektów. Postępowania te zakończyły się ostatecznymi decyzjami WWINB i GINB nakazującymi rozbiórki przedmiotowych elektrowni wiatrowych, od których to decyzji skargi zostały oddalone wyrokami WSA w Warszawie z 14 grudnia 2021 r. o sygn. akt VII SA/Wa 1828/21 i VII SA/Wa 1829/21.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej, okoliczność, że ww. wyroki WSA nie są jeszcze prawomocne, a sprawy ze skarg kasacyjnych od tych wyroków nadal toczą się przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (pod sygn. akt, odpowiednio, II OSK 780/22 i II OSK 784/22), wcale nie świadczą o "przedmiotowości" kontrolowanego tu postępowania w sprawie pozwolenia na użytkowanie spornych elektrowni wiatrowych, ani tym bardziej o zasadności jego zawieszania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Po pierwsze, ewentualne uchylenie przez NSA ww. wyroków WSA w przedmiocie nakazu rozbiórki elektrowni, a nawet samych decyzji rozbiórkowych, samo w sobie nie spowoduje "zalegalizowania" istniejącej samowoli budowlanej. Nadal też nie będzie można ocenić zgodności wykonania obiektu budowlanego (elektrowni) z pozwoleniem na budowę – skoro takie pozwolenie nie istnieje, na skutek prawomocnego stwierdzenia jego nieważności.

Po drugie, jak trafnie wyjaśnił WWINB, z punktu widzenia postępowania administracyjnego (tu: w sprawie pozwolenia na użytkowanie) istotny jest fakt, że odnośne decyzje administracyjne (tu: nakazujące rozbiórkę elektrowni), których istnienie i obowiązywanie mogłoby ewentualnie stanowić zagadnienie wstępne (art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.) w danym postępowaniu, są ostateczne. Ich prawomocność w takim przypadku nie jest wymagana. Potwierdza to orzecznictwo sądowe i wypowiedzi doktryny, w których zasadnie wskazuje się, że niedopuszczalne jest udzielenie na podstawie art. 55 p.b. pozwolenia na użytkowanie (choćby w inny niż dotychczas sposób) budynku objętego obowiązkiem rozbiórki orzeczonym ostateczną decyzją (por.: wyrok WSA z 14.05.2004 r., II SA/Kr 537/00, ONSAiWSA 2005, Nr 2, poz. 31; Prawo budowlane. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2024, art. 55 Nb 5).

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę Spółki w całości oddalił.