IV SA/Po 74/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 kwietnia 2023 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "M. Sp. j. z siedzibą w N. na postanowienie Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia 16 grudnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutu oddala skargę w całości.

Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 16.12.2022 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (jedn. tekst: Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.; dalej: k.p.a.) w zw. z art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst: Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.; dalej: ustawa o postępowaniu egzekucyjnym), po rozpatrzeniu zażalenia Przedsiębiorstwa Handlowo - Usługowego "M. Sp. j., reprezentowanego przez fachowego pełnomocnika, na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. z dnia 18 listopada 2022 r., znak [...] uchylił zaskarżone postanowienie w części, w jakiej oddalony został zgłoszony przez Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowego "M. Sp. j. zarzut, o jakim mowa w art. 33 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (jedn. tekst: Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm.), tzn. zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia i orzekając w tym zakresie co do istoty sprawy na podstawie art. 34 § 2 pkt 4 lit. ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, uznał w całości zgłoszony przez Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowego "M. Sp. j. zarzut, o jakim mowa w art. 33 § 2 pkt 1 [powinno być: pkt 4 – uw. Sądu] ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tzn. zarzut braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, a w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu WWINB wskazał, że po przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu p. (dalej: PINB) decyzją z dnia 10 maja 2017 r., (znak: [...]) nakazał właścicielowi - Przedsiębiorstwu Handlowo - Usługowemu "M. Sp. j., wykonać częściową rozbiórkę utwardzenia działek nr ewid. [...] i [...] wchodzących w skład posesji przy ul. [...] w P., doprowadzając do stanu takiego, aby powierzchnia utwardzona na działce nr ewid. [...] wynosiła nie więcej niż [...] m2, natomiast na działce nr ewid.[...] wynosiła nie więcej niż [...] m2.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od tej decyzji Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 11 października 2017 r., znak: [...] utrzymał powyższą decyzję w mocy.

Wyrokiem z dnia 29 marca 2018 r., sygn. akt. IV SA/Po 1175/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę PHU "M. Sp. j. na decyzję WWINB, a Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 kwietnia 2022 r., sygn. II OSK 1902/19 oddalił skargę kasacyjną od wyroku sądu I instancji.

Po uprzednim zawiadomieniu zobowiązanego, PINB w dniu 26 sierpnia 2022 r. przeprowadził kontrolę wykonania obowiązku, stwierdzając że obowiązek wynikający z powyższej decyzji nie został wykonany. Podczas kontroli obecny był pełnomocnik zobowiązanego.

Pismem z dnia 29 sierpnia 2022 r. PINB - jako wierzyciel, wystosował do zobowiązanego upomnienie, które wysłano na adres pełnomocnika.

Pismem z dnia 28 września 2022 r. PINB zwrócił się do Poczty Polskiej ([...]) o przekazanie zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki adresowanej do pełnomocnika. Z przekazanego PINB duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że przesyłka została odebrana przez w siedzibie kancelarii przez osobę uprawnioną w dniu 1 września 2022 r.

W dniu 4 października 2022r. PINB wystawił tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący obowiązku częściowej rozbiórki utwardzenia działek nr ewid. [...] i [...] wchodzących w skład posesji przy ul. [...] w P..

W oparciu o ten tytuł PINB - jako Organ egzekucyjny, wydał w dniu 4 października 2022 r. postanowienie znak: [...], którym na Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowego "M. Sp. j. (jako zobowiązanego) nałożył grzywnę w celu przymuszenia (w wysokości [...] zł), wezwał zobowiązanego do uiszczenia nałożonej grzywny w oznaczonym terminie z pouczeniem, że w przypadku jej nieuiszczenia w terminie zostanie ona ściągnięta w trybie egzekucji administracyjnej należności pieniężnych oraz wezwał ją do wykonania - w wyznaczonym terminie - obowiązku określonego w tytule wykonawczym, z zagrożeniem, że w razie niewykonania obowiązku w terminie orzeczone będzie wykonanie zastępcze. Postanowienie to pełnomocnik zobowiązanego odebrał w dniu 6 października 2022 r. Przed WWINB toczy się obecnie pod sygnaturą [...] postępowanie z zażalenia zobowiązanego na to postanowienie.

Pismem z dnia 13 października 2022 r. Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowego "M. Sp. j. wniosło zarzut w sprawie egzekucji - na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 (nieistnienia obowiązku) oraz art. 33 § 2 pkt 4 (brak uprzedniego doręczenia upomnienia) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Postanowieniem z dnia 18 listopada 2022 r., znak: [...], PINB:

3) oddalił zarzut dotyczący nieistnienia obowiązku wskazany w art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako nieuzasadniony,

4) oddalił zarzut dotyczący braku uprzedniego doręczenia zobowiązanej upomnienia wskazany w art. 33 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji jako nieuzasadniony.

Zażalenie na to postanowienie w ustawowym terminie wniosło Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowego "M. Sp., reprezentowane przez fachowego pełnomocnika.

Zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej zostały zgłoszone przez Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowego "M. Sp. j. w terminie określonym w art. 35 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym, zgodnie z którym wniesienie przez zobowiązanego zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, nie później niż w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu tytułu wykonawczego, zawiesza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części z dniem doręczenia tego zarzutu organowi egzekucyjnemu do czasu zawiadomienia tego organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie tego zarzutu. Przepisy art. 56 § 3, art. 57 § 1 i art. 58 stosuje się odpowiednio.

Wyjaśnienia również wymaga, że: 1) "(...) w przypadku wniesienia przez zobowiązanego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym to podstawy ich rozpoznania określa sama strona. To strona wskazuje zarzut, który w jej ocenie uniemożliwia prowadzenie egzekucji. Organ jest uprawniony do rozpatrzenia wyłącznie zgłoszonego zarzutu, nawet nie ma uprawnienia do tego by w tym postępowaniu rozpoznawać, obok zgłoszonego, inne" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 lutego 2010 r., I SA/Go 598/09; LEX nr 591482; tak też np.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2012 r., II FSK 2267/10), 2) organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, nie jest uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego, ponieważ "Organ - wobec konieczności wskazania przez zobowiązanego konkretnej przyczyny zarzutu — nie może także zastępować strony w formułowaniu zarzutu i przy okazji rozpoznawania zarzutu zgłoszonego przez stronę badać, czy nie zachodzą inne przyczyny wymienione w art. 33 u.p.e.a (...), a niewskazane przez zobowiązanego bądź modyfikować jej zarzut" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 sierpnia 2011 r., II FSK 474/10, LEX nr 1068722; tak też np.: Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 26 listopada 2014 r., IV SA/Po 711/14, LEX nr 1766999).

Stąd zaś - co podkreśla się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym - jednoznacznie wynika, że: "(...) konieczność wskazania podstawy prawnej zarzutów spoczywa na zobowiązanym. Jak wskazał bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 września 2007 r. (I OSK 522/07, LEX nr 374393), to właśnie na osobie, do której skierowano tytuł wykonawczy, spoczywa obowiązek wskazania, na której z okoliczności wymienionych w art. 33 u.p.e.a. opiera swój zarzut" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2015 r., I SA/Kr 1190/15, LEX nr 1938997; tak też np.: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2015 r., III SA/Wa 3157/14, LEX nr 1974921).

W podaniu z dnia 13 października 2022 r. zobowiązany zgłosił zarzut w sprawie egzekucji - na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 (nieistnienia obowiązku) oraz art. 33 § 2 pkt 4 (brak uprzedniego doręczenia upomnienia) ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym podstawą zarzutu jest nieistnienie obowiązku. Zarzut ten zobowiązany uzasadnił przywołaniem przez PINB w treści tytułu wykonawczego (komórka B4) sygnatury "[...]", zaś pod taką sygnaturą nigdy niebyło prowadzone przeciwko zobowiązanemu postępowanie i nigdy nie wydano w takiej sprawie decyzji, nakładającej na przedsiębiorstwo jakiekolwiek obowiązki. W odniesieniu do tego zarzutu w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia PINB wskazał, że obowiązek rozbiórki utwardzenia nadal istnieje, co więcej - został podtrzymany orzeczeniem organu II instancji oraz orzeczeniami sądów administracyjnych. PINB wyjaśnił również, że w istocie nie prowadził postępowania pod sygnaturą "[...]", jednak wskazanie tej sygnatury przez zobowiązanego wynika z błędnego odczytania tytułu wykonawczego. Tytuł ten był sporządzony pismem odręcznym i dotyczył obowiązku wynikającego z decyzji PINB z dnia 10 maja 2017 r., (znak: [...]). Różnica w sygnaturze polegająca na rzekomym dodaniu litery "I" wynika ze sposobu pisania litery "A", która w całym tekście wygląda w podobny sposób.

WWINB w pełni podzielił stanowisko PINB o braku podstaw do uznania tego zarzutu.

Natomiast w odniesieniu do zarzutu z art. 33 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. braku uprzedniego doręczenia upomnienia. PINB w zaskarżonym postanowienia wskazał, że upomnienie zostało prawidłowo doręczone zobowiązanemu w dniu 1 września 2022 r. Tymczasem z akt sprawy wynika, że upomnienie rzeczywiście zostało doręczone w tej dacie, lecz wysłano je na adres pełnomocnika, reprezentującego Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowego "M. Sp. j. w postępowaniu zwykłym. Zgodnie z wyrokiem NSA z 22 września 2020 r. sygn. akt II FSK 1705/18: ,,Art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stanowi, że egzekucja administracyjna może być wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego (...). Z treści tego przepisu wynika więc jednoznacznie, że czynność przesłania upomnienia zobowiązanemu poprzedza wszczęcie egzekucji administracyjnej, a zatem nie jest dokonywana w trakcie postępowania egzekucyjnego." W tym samym wyroku rozwinięto, że "Ustanowienie przez zobowiązanego pełnomocnika w postępowaniu egzekucyjnym może nastąpić dopiero po doręczeniu mu odpisu tytułu wykonawczego, ponieważ dopiero wtedy zostaje wszczęta egzekucja administracyjna, której stroną jest zobowiązany. Skoro na wcześniejszym etapie postępowania, poprzedzającym wszczęcie egzekucji, zobowiązany stroną tego postępowania nie jest, nie może też ustanowić pełnomocnika, któremu należałoby doręczyć pismo zawierające upomnienie przewidziane w art. 15 § 1 u.p.e.a. Prawidłowe jest zatem doręczenie tego pisma bezpośrednio zobowiązanemu." Podobne stanowisko prezentowane jest w doktrynie - Komentarz - Postępowanie egzekucyjne w administracji, por. red. por. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2021, s. 26-28. Zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami wszczęcie egzekucji następuje z chwilą, gdy wierzyciel będący jednocześnie organem egzekucyjnym nada tytułowi wykonawczemu przez siebie wystawionemu klauzulę o skierowaniu tego tytułu do egzekucji administracyjnej (art. 26 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji), co miało miejsce w dniu 4 października 2022 r. Przed tym dniem postępowanie egzekucyjne się nie toczyło i nie można było skutecznie złożyć pełnomocnictwa do reprezentowania zobowiązanego w tym postępowaniu. W doktrynie przyjmuje się niekiedy, że przy spełnieniu pewnych warunków doręczenie upomnienia pełnomocnikowi jest możliwe, jednak wymaga się wówczas, aby wierzyciel otrzymał wcześniej dokument pełnomocnictwa, z którego wyraźnie wynika, że pełnomocnik upoważniony jest także do odbioru upomnienia określonego w art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Nie jest wystarczające pełnomocnictwo do reprezentowania w postępowaniu egzekucyjnym (por. A. Cudak, "Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Komentarz praktyczny z orzecznictwem", Warszawa 2022, s. 263-265). W niniejszej sprawie brak jednak pełnomocnictwa, które spełniałoby powyższe wymogi.

W tej sytuacji obowiązkiem WWINB jest uchylenie zaskarżonego postanowienia wyłącznie w części dotyczącej zarzutu zgłoszonego przez zobowiązanego na podstawie art. 33 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, tj. braku uprzedniego doręczenia upomnienia oraz orzeczenie w tym zakresie co do istoty sprawy, poprzez uznanie w całości zarzutu, o jakim mowa w art. 33 § 2 pkt 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym.

Skargę na postanowienie WWINB z dnia 16.12.2022 r. w części, w jakiej utrzymano nim zaskarżone postanowienie PINB w mocy wywiodło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Przedsiębiorstwo Handlowo - Usługowego "M. Sp. j. z siedziba w N. reprezentowane przez fachowego pełnomocnika.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono:

I. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

1) naruszenie art. 6, 7, 7a § 1 i 8 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia oddalającego zarzuty dotyczące wydania tytułu wykonawczego uprawniającego do prowadzenia egzekucji w administracji z powołaniem na decyzję niedotyczącą zobowiązanego, co jest sprzeczne z zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej,

2) naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego i prawnego w zakresie podniesionych zarzutów - stwierdzenie, że "WINB w pełni podziela stanowisko PINB o braku podstaw do uznania tego zarzutu" nie spełnia bowiem w ocenie skarżącego kryteriów uzasadnienia decyzji,

3) naruszenie art. 15 k.p.a. poprzez brak samodzielnego rozpoznania zarzutów przez organ II instancji pomimo faktu, że postępowanie administracyjne ma charakter dwuinstancyjny,

4) naruszenie art. 27 §1 pkt. 3 u.p.e.a. poprzez błędne uznanie i przyjęcie, że tytuł wykonawczy z dnia 4 października 2022 r. został sporządzony prawidłowo, gdzie w okolicznościach niniejszej sprawy poprzez wskazanie błędnej sygnatury orzeczenia należało przyjąć, że został on wydany bez podstawy prawnej i faktycznej,

Wobec powyższego wniesiono o:

1) uchylenie w zaskarżonej części, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a., zaskarżonego postanowienia,

2) uchylenie w całości, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a oraz lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a., postanowienia PINB poprzedzającego zaskarżone postanowienie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji,

3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego, na podstawie art. 200 p.p.s.a., zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podkreślono, że organ wydał tytuł wykonawczy z powołaniem na orzeczenie zapadłe w postępowaniu, które zapewne nigdy się nie toczyło i którego stroną nie był zobowiązany. W ocenie skarżącego tłumaczenie organu I instancji z powołaniem się na sposób pisania litery "A" przez osobę sporządzającą tytuł stoi w sprzeczności z zasadą praworządności i prowadzenia przez organ postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Organ II instancji nie uczynił natomiast – zdaniem skarżącego – zadość obowiązkowi samodzielnego ustalenia stanu faktycznego i dania temu wyrazu w uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę WWINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się bezzasadna.

Na wstępie wskazać należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2022r. poz. 329 - dalej p.p.s.a.), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd uznał, że nie narusza ono prawa w stopniu uzasadniającym jego uchylenie.

Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji tytuł wykonawczy zawiera treść podlegającego egzekucji obowiązku, podstawę prawną tego obowiązku oraz stwierdzenie, że obowiązek jest wymagalny, a w przypadku egzekucji należności pieniężnej - także określenie jej wysokości i rodzaju, terminu, od którego nalicza się odsetki z tytułu niezapłacenia należności w terminie, oraz rodzaju i stawki tych odsetek.

W ocenie skarżącego w tytule wykonawczym z dnia 4.10.2022 r. (k. 257 akt adm.) jako podstawa obowiązku wskazane zostało orzeczenia o numerze (komórka B4 formularza), które nie dotyczy zobowiązanego: "[...]" [podkreśl. Sądu].

Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniach organów obu instancji co do tego, że sposób pisania litery "A" w – wypełnionym pismem ręcznym – tytule wykonawczym wskazuje jednoznacznie, że w komórce B4 wpisano treść "[...]" [podkreśl. Sądu]. Niemal wszystkie litery "A" w tym formularzu opatrzone bowiem zostały poprzedzającym dodatkowym elementem graficznym w postaci – mniej lub bardziej oddzielonej od lewej krawędzi litery "A" – pionowej linii łączącej się z podstawą litery, przez co graficznie obraz litery "A" zbliżony jest do liter "IA". Występowanie tej maniery pisarskiej (która nota bene nie zasługuje na aprobatę, właśnie z uwagi na potencjalną możliwość dwuznaczności tekstu i która dotyczy także – choć w mniejszym stopniu – pisowni liter "M" i "N") w całym dokumencie (poza wyrazami "TAKIEGO" i "ABY" w trzeciej linii komórki B5 oraz wyrazem "BUDOWLANEGO" w komórce D1) w okolicznościach niniejszej sprawy nie może wywoływać wątpliwości co do tego, że w komórce B4 wpisano treść: "[...]".

Sąd orzekający w sprawie niniejszej podziela pogląd wyrażony w prawomocnym wyroku wojewódzkiego sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 27 stycznia 2016 r. w sprawie I SA/Kr 1802/15, że "powołany przepis [art. 27 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – uw. Sądu] wymienia więc wymogi formalne tytułu wykonawczego. Wymogi te nie są przewidziane same dla siebie, ale w określonym celu. Tym celem jest zagwarantowanie zobowiązanemu, że zostanie wyegzekwowana kwota, do zapłaty której rzeczywiście jest zobowiązany na podstawie decyzji organu. Wobec tego naruszenie wymogów formalnych tytułu wykonawczego musi przełożyć się na niebezpieczeństwo wyegzekwowania kwoty, która nie obciąża zobowiązanego, by można było zasadnie rozważać instytucję umorzenia postępowania egzekucyjnego. Dopiero taki brak formalny tytułu wykonawczego, który tę gwarancję istotnie narusza, należy postrzegać w kategorii przesłanki do umorzenia postępowania egzekucyjnego (...) Nieistotne wady tytułu wykonawczego, które nie spowodowały naruszenia praw Skarżącej, nie mogą być narzędziem dla uniknięcia wykonania decyzji organu." (Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w skrócie: CBOSA).

Taki właśnie charakter – nieistotnej wady, która nie spowodowała naruszenia praw skarżącego – ma zarzucane w skardze uchybienie w tytule wykonawczym. Marginalnie zauważyć też należy, że sam skarżący ma świadomość tego, że sposób odczytania przez niego numeru orzeczenia [...]) tworzy numer błędny (fikcyjny), skoro zarzuca, że postępowanie tak oznaczone "zapewne nigdy się nie toczyło".

W tym stanie rzeczy, ponieważ zawarte w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.