IV SA/Po 6/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędziowie WSA Józef Maleszewski (spr.) WSA Monika Świerczak Protokolant st. sekr. sąd. Anna Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 06 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. N., D. K., R. N., M. N. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji udzielającej pozwolenia na budowę oddala skargę w całości.

Wojewoda decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 151 § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4, 146 § 2 oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2017r. poz. 1257 - dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania D. N. oraz J. Ł. od decyzji Starosty [...] z [...] marca 2016 r. (znak: [...]) odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] udzielającej R. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (zakładem [...]) w parterze, na działce położonej w miejscowości L. S., gm. Ś., oznaczonej [...], uchylił decyzję organu I instancji i orzekł o wydaniu decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] z naruszeniem prawa, jednocześnie odmawiając jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że D. N. w dniu [...] września 2015 r. wniosła odwołanie od decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] (znak: sprawy [...]) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia R. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym. Wojewoda postanowieniem z [...] października 2015 r. znak: [...] stwierdził niedopuszczalność ww. odwołania.

W dalszej kolejności D. N. pismem z [...] września 2015 r., wskazując na okoliczność pozyskania w dniu [...] września 2015 r. wiedzy o wydaniu decyzji z [...] lipca 2015 r. nr [...], działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. złożyła przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania. W związku z powyższym Starosta K. postanowieniem z [...] października 2015 r. wznowił postępowanie w sprawie, a następnie po ponownym przeanalizowaniu akt sprawy decyzją z [...] marca 2016 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z [...] lipca 2015 r. nr [...] znak [...]

Wojewoda wskazał, że działając na wniosek D. N. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] (znak: [...]) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej R. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (zakład [...]). Powyższe stanowiło przesłankę zawieszenia przedmiotowego postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] z [...] marca 2016 r. znak: [...], do czasu ostatecznego zakończenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności. Wojewoda decyzją z [...] maja 2016 r. znak: [...] stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] W wyniku odwołania złożonego przez inwestora Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] sierpnia 2017 r. (znak: [...]) uchylił decyzję Wojewody w całości i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. Nr [...] znak: [...] Jak ustalił Wojewoda powyższa decyzja jest ostateczna, niemniej jednak została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Z uwagi na powyższe Wojewoda podjął zawieszone postępowanie i wydał decyzję wskazaną na wstępie. Rozstrzygając sprawę Wojewoda stwierdził, że zgodnie z dyspozycja art. 149 § 1 i 2 k.p.a. wznowienie postępowania administracyjnego następuje w drodze postanowienia, na podstawie którego właściwy w sprawie organ przeprowadza postępowanie co do przyczyny wznowienia oraz ustala w tym zakresie treść rozstrzygnięcia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania bada ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz, czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 k.p.a. Tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek bądź nie został zachowany termin do jego złożenia organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowania. W pozostałych przypadkach organ administracji ma obowiązek wydać postanowienie o wznowieniu postępowania i przeprowadzić postępowanie zgodnie z zasadami określonymi w art. 150 i 151 k.p.a. Jak wskazał Wojewoda wnioskodawczyni zachowała termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

Jak wynika z akt sprawy D. N. swój wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego oparła na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., wskazując, iż jako strona postępowania tj. współwłaścicielka działki sąsiedniej o nr [...] bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. (znak: [...]). W badanej sprawie organ I instancji postanowieniem z [...] października 2015 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wznowił postępowanie, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego odmówił uchylenia decyzji.

Starosta K. wydał kwestionowaną decyzję na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. zgodnie z którym, organ uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a. i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy. Jednocześnie wskazał w sentencji decyzji na odmowę uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...], znak: [...] Mając powyższe na uwadze zdaniem Wojewody, w zaskarżonej decyzji z [...] marca 2016r. istnieje rozbieżność podstawy prawnej w stosunku do uzasadnienia. W treści tejże decyzji organ odniósł się merytorycznie do wniosku D. N., co wskazuje niejako na uznanie jej za stronę postępowania, w takim przypadku zastosowanie winien mieć przepis art. 151 § 1 pkt. 2 k.p.a., lub względnie 151 § 2 k.p.a., stwierdzający wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa. W tym drugim wypadku nie uchyla się zaskarżonej decyzji, jednak w uzasadnieniu decyzji należy wskazać, jakiego naruszenia prawa procesowego dopuścił się organ administracji w poprzednim postępowaniu oraz, że naruszenia te nie miały żadnego wpływu na treść podjętego w sprawie merytorycznego rozstrzygnięcia. Innymi słowy organ winien wykazać, że gdyby nawet uchylił zaskarżoną decyzję z powodów procesowych, które mogły mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, to podjęte nowe rozstrzygnięcie w sprawie byłoby tożsame z rozstrzygnięciem dotychczasowym, które jest zgodne z prawem materialnym. Natomiast w sentencji decyzji organ I instancji wskazał, iż odmawia uchylenia ostatecznej decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] W ocenie Wojewody nie można podzielić poglądu organu I instancji, iż uchybienie polegające na nieuznaniu D. N. oraz pozostałych właścicieli sąsiednich nieruchomości za stronę postępowania zakończonego decyzją z [...] lipca 2015 r. zostało wyeliminowane poprzez wznowienie postępowania.

Jak wynika bowiem z posiadanego materiału dowodowego w sprawie planowany budynek będzie usytuowany w granicy z działkami o nr [...], [...], [...] i [...]. Co do zasady, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r, poz. 1422 – dalej rozporządzenie), budynki na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy lub 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Dopuszcza się przy tym, w przypadkach określonych w § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia, sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy z działka sąsiednią lub bezpośrednio przy tej granicy.

W takiej sytuacji zastosowanie znajduje § 12 ust. 4 rozporządzenia, który stanowi, że usytuowanie budynku na działce budowlanej w sposób, o którym mowa w ust. 2 i 3, powoduje objęcie sąsiedniej działki budowlanej obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, a zatem stronami postępowania winni być również właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania inwestycji, w tym przypadku działki o nr [...], [...], [...] i [...].

W ocenie Wojewody nieruchomość nr [...] znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji i tym samym D. N. została pominięta jako strona w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę. Stąd wydane [...] lipca 2015 r. rozstrzygnięcie (znak: [...]) zapadło z naruszeniem przepisów prawa. Z powyższego zdaniem organu odwoławczego wynika, że organ I instancji błędnie przyjął, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewoda wyjaśnił, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w której ją wydano było dotknięte wadą przewidzianą między innymi w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Po myśli art. 151 § 2 k.p.a., który stanowił podstawę wydania decyzji, w przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Zgodnie natomiast z art. 146 § 2 k.p.a., który równie stanowi postawę wydania decyzji, nie uchyla się decyzji także w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Badając podnoszone w odwołaniu zarzuty dotyczące utrudnienia dojazdu do posesji tj. działki nr [...] Wojewoda wyjaśnił, iż budynek objęty ww. pozwoleniem na budowę został zaprojektowany w całości na działce Inwestora, w granicy z działką o nr [...], oznaczonej w ewidencji gruntów jako droga, należącą do gminy Ś. . Zgodnie z art. 43 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz. U z 2015 r. poz. 460 – dalej u.d.p.) odległość obiektu budowlanego od krawędzi drogi nie może być mniejsza niż 6 m od drogi gminnej na terenie zabudowy. W szczególnie uzasadnionych przypadkach usytuowanie obiektu budowlanego przy drodze, o której mowa w ust. 1 1p. 3 tabeli, w odległości mniejszej niż określona w ust. 1, może nastąpić wyłącznie za zgodą zarządcy drogi, wydaną przed uzyskaniem przez inwestora obiektu pozwolenia na budowę lub zgłoszeniem budowy albo wykonywania robót budowlanych (art. 43 ust. 2). W związku z tym, iż projektowany obiekt budowlany miał być posadowiony po obrysie ścian istniejącego budynku, zgodnie z art. 43 pkt 2 u.d.p. Burmistrz Miasta i Gminy Ś. pismem z [...] lipca 2014r. znak: [...], jako zarządca drogi wyraził zgodę na usytuowanie obiektu budowlanego w odległości mniejszej od krawędzi drogi, niż przewiduje to art. 43 pkt 1 u.d.p. Wskazać należy, iż projekt budowlany nie przewiduje żadnych robót budowlanych w wyniku których miałaby w jakikolwiek sposób zostać ograniczona szerokość istniejącej drogi do działki o nr ew. [...].

Odnosząc się do podnoszonych zarzutów odnoszących do odpowiedniej klasy odporności ogniowej ściany zaprojektowanego budynku wyjaśniono, że w projekcie budowlanym w istocie brak informacji w tym zakresie. Jednakże należy mieć na uwadze, iż projekt budowlany został wykonany zgodnie z zasadami wiedzy technicznej. Natomiast do wykonania projektu budowlanego zgodnie z zasadami wiedzy technicznej w myśl ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U.2017 poz. 1332 – dalej p.b.) jest projektant, który zgodnie do art. 20 ust. 4 p.b. składa oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. ma to tyle istotne znaczenie, iż uprawnienia kontrolne organu administracji architektoniczno-budowlanej, który prowadzi postępowanie w sprawie o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, zostały ograniczone wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzanie zgodności z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, zostało natomiast ograniczone do projektu zagospodarowania działki (art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b.). Wojewoda podkreślił, że zgodnie z art. 34 p.b. projekt budowlany składa się z projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego. Projekt dotyczy bezpośrednio obiektu budowlanego: jego formy, konstrukcji oraz funkcji, a także wskazuje m.in. proponowane niezbędne rozwiązania techniczne, materiałowe i zasady nawiązania do otoczenia. Organ nie jest uprawniony do badania zgodności projektu architektoniczno- budowlanego z przepisami techniczno-budowlanymi lub innymi przepisami prawa, poza przepisami określającymi wymogi ochrony środowiska.

Dalej wskazano, że zgodnie z art. 4 p.b. każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Na podstawie art. 3 pkt 11 p.b. poprzez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonania robót budowlanych. Inwestor wystąpił o udzielenia pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Do wniosku załączył oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością tj. działką o nr [...] na cele budowlane. W oświadczeniu tym R. K. wskazał, iż jego tytuł prawny do ww. działki wynika z prawa jej własności. Z wypisu rejestru gruntów, który potwierdza treść księgi wieczystej nr [...] prowadzonej przez Sąd Rejonowy w K., [...] Wydział Ksiąg Wieczystych wynika, że R. K. jest współwłaścicielem przedmiotowej działki wraz z A. S.. Powyższe zostało zweryfikowane przez organ nadzoru w postępowaniu dotyczącym postępowania w sprawie odwołania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. Nr [...], znak: [...], w trakcie którego A. S. wskazała, że jako współwłaścicielka działki wyraziła zgodę "na budowę na tejże działce budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (zakład [...]) w parterze", jak równie wyraziła zgodę na rozbiórkę budynku jednorodzinnego na tej działce.

Wojewoda wskazał, że przedmiotowa działka nr [...] objęta jest uchwałą Rady Miejskiej Gminy Ś. z dnia [...] czerwca 2002r. Nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Ś. , obejmującego tereny miejscowości L. S. (Dz. Urz. Woj. Wlkp. 2002, Nr 102, poz. 2562). Teren inwestycji oznaczony jest symbolem [...], [...] jako teren zabudowy mieszkaniowej i usług komercyjnych, dla którego ustalono m.in. wysokość zabudowy do 2 kondygnacji z użytkowym poddaszem. W ocenie Wojewody planowana inwestycja tj. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (zakładem [...]) w parterze jest zgodna z ww. zapisami planu.

Plan zagospodarowania terenu oraz projekt budowlany zatwierdzony decyzją z [...] lipca 2015 r. przedstawia rozbiórkę istniejącego budynku mieszkalnego oraz budowę nowego 2 - kondygnacyjnego budynku mieszkalnego z usługami w poziomie parteru na działce nr [...] w granicy z działką nr [...] oraz [...] Wojewoda zaznaczył, iż obowiązujący na tym terenie m.p.z.p. nie zawierał regulacji dotyczących lokalizacji budynków w granicy. Zgodnie z § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Działka oznaczona nr [...] posiada szerokość [...] m.

D. N. kwestionując powyższą decyzję wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżąca w sposób opisowy zarzuciła, że inwestycja:

. od strony ul. [...] stanowiącej działkę nr [...] jest sprzeczna z § 8 pkt 3 m.p.z.p., który ustala nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 15 m od zewnętrznej krawędzi jezdni i dalej ustala nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 6 m od frontu działek. Jak wskazała skarżąca obowiązuje tu art. 43 pkt 1 u.d.p.,

. od strony drogi przebiegającej po działce nr [...] jest sprzeczna z § 8 pkt 5 m.p.z.p. ustalającym szerokość w liniach rozgraniczających 8-10 m, nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 6 m od frontu działek . W ocenie skarżącej nawet gdyby nie została wyznaczona minimalna odległość od dróg gminnych to i tak obowiązują odległości według u.d.p. Inwestycja jest również sprzeczna z § 271-273 rozporządzenia ponieważ w odległości około 3,5 m od drewnianego budynku usadowione są otwory okienne i drzwiowe skarżonej inwestycji,

. od strony działki nr [...] jest sprzeczna z m.p.z.p. gdyż nie przewiduje on zabudowy w granicy działki a więc sprzeczne z art. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia a także z art. 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia.

. od strony działki nr [...] jest sprzeczna jest z m.p.z.p. ponieważ nie przewiduje on zabudowy w granicy działki, a więc sprzeczne z art. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia. W ocenie skarżącej od strony jej działki obowiązuje wyłącznie art.. 12 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia,

. jest sprzeczna z § 11 pkt 35 m.p.z.p., zgodnie z którym potrzeby parkingowe inwestycji, odpowiednia do jej przeznaczenia należy realizować w granicach działki własnej.

W ocenie skarżącej decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana wyłącznie na jednego współwłaściciela działki. Został również złamany przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 i art. 35 ust. 3 Pb oraz art. 7 i 77 k.p.a. poprzez zatajenie przed właścicielami sąsiednich działek budowlanych wydania skarżonego pozwolenia na budowę.

Wojewoda w odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z [...] kwietnia 2018 r., działając na podstawie art. 125 §1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., obecnie j.t. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.– dalej p.p.s.a.) zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne. Na podstawie akt sprawy Sąd ustalił, że w Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, pod sygn. akt VII SA/Wa [...] toczy się postępowanie ze skargi D. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], którą organ ten uchylił w całości decyzję Wojewody z [...] maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] i odmówił stwierdzenia nieważności w/w decyzji.

Po wydaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku z [...] stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK [...] oddalającego skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowieniem z [...] marca 2020r. podjął zawieszone postępowanie.

Pismem z [...] marca 2020 r. M. N. zawiadomił, że skarżąca D. N. zmarła w dniu [...] lipca 2019 r. Powołując się na postanowienie Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Cywilny z [...] stycznia 2020 r. sygn. akt [...] Ns [...] (kopia w załączeniu k. [...] akt) M. N. poinformował, że spadkobiercami ustawowymi skarżącej są D. K., R. N., M. N. i M. N.. Spadkobiercy skarżącej w odrębnych pismach wskazali, że popierają skargę D. N. i wstępują do sprawy jako jej następcy prawni.

M. N. w piśmie z [...] lipca 2020 r. podniósł, że Starosta K. najpierw zataił przed stronami postępowania fakt wydania pozwolenia na budowę, a następnie po interwencji D. N., błędnie uznał za stronę postępowania zmarłego ojca Z. N.. Całe postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę toczyło się z udziałem zmarłej strony pozbawiając możliwości wypowiedzi jego spadkobierców. M. N. wskazał również, że popiera zarzuty skargi oraz odniósł się do postępowania toczącego się w trybie art. 156 k.p.a. a więc do ustaleń zawartych w wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa [...] oraz wyroku NSA sygn. akt II OSK [...] podnosząc przy tym, że orzeczenie NSA zapadło pół roku po śmierci D. N.. M. N. dodatkowo podniósł, że projekt budowlany narusza § 22 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Wojewody uchylającej decyzję Starosty [...] z [...] marca 2016 r. (znak: [...]) i orzekającej o wydaniu decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] z naruszeniem prawa, jednocześnie odmawiającej jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności którejkolwiek z tych decyzji, względnie stwierdzenia jej wydania z naruszeniem prawa.

Przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia skargi wskazać należy, że zaskarżone decyzje zapadły we wznowionym postępowaniu. Instytucja wznowienia postępowania administracyjnego ma zastosowanie w sprawach zakończonych decyzjami ostatecznymi, a więc gdy nie ma już możliwości zaskarżenia ich w trybie zwyczajnym (zob. wyrok NSA z 29.06.2016 r., sygn. akt I OSK 3061/14 dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). Ustawodawca w art. 145-145b k.p.a. wskazuje przesłanki stanowiące podstawę wznowienia postępowania. Tryb wznowienia reguluje art. 148 k.p.a., zgodnie z którym podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w I instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2).

Z cytowanych przepisów wynikają trzy przesłanki, które muszą zostać spełnione łącznie, aby mogło dojść do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Po pierwsze, musi zostać dochowany termin (miesięczny) od dnia, w którym powzięto wiedzę o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania. Drugą przesłanką jest powołanie przynajmniej jednej okoliczności spośród wymienionych w art. 145-145b k.p.a. Trzecia przesłanką jest ustalenie, że wniosek pochodzi od strony postępowania. Łączne spełnienie tych przesłanek prowadzi do wznowienia postępowania, a w jego następstwie do merytorycznego rozpoznania wniosku.

W świetle materiału zgromadzonego w sprawie niesporne jest to, że D. N. (właścicielka działki nr [...] powołująca się na przesłankę opisaną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wskazując na okoliczność pozyskania wiedzy o decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania w dniu 1 września 2015 r. i składając wniosek w dniu 3 września 2015 r., dochowała wymogu zgłoszenia wniosku w terminie miesięcznym od dowiedzenia się o wydaniu decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] Również kwestia posiadania przez zmarłą D. N. przymiotu strony, tj. legitymowania się interesem prawnym w postępowaniu zakończonym w/w decyzją z [...] lipca 2015 r., została dostatecznie wyjaśniona w toku wznowionego postępowania administracyjnego i nie jest to przedmiotem sporu.

Organ odwoławczy ustalił bowiem, że planowany budynek będzie usytuowany w granicy z działkami o nr [...], [...], [...] i [...]. W takiej sytuacji organ odwoławczy wskazał, że na podstawie § 12 ust. 4 rozporządzenia stronami postępowania winni być właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujący się w obszarze oddziaływania inwestycji, w tym przypadku stanowiącego działki o nr [...], [...], [...] i [...]. Zgodnie bowiem ze znajdującym w tym przypadku zastosowanie przepisem art. 28 ust. 2 p.b: "Stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu." Przez obszar oddziaływania obiektu z kolei rozumie się – w myśl art. 3 pkt 20 p.b. – "teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu".

Na tej podstawie, Wojewoda, dokonawszy oceny formalnej okoliczności uzasadniających wznowienie postępowania, jako organ odwoławczy mógł przystąpić do merytorycznego rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją Starosty [...]. W tym miejscu należy wskazać, że merytoryczne rozpoznanie wniosku o wznowienie postępowania wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania w całym jego zakresie, w jakim wyznacza go decyzja ostateczna, którą w tym przypadku jest decyzja Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] udzielająca R. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (zakładem [...]) w parterze, na działce położonej w miejscowości L. S., gm. Ś., oznaczonej nr [...] – ustalając przy tym, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami – i usunięcia ewentualnych wadliwości zakończonego postepowania zwykłego, ustalenia, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym, oraz – w razie stwierdzenia określonej wadliwości decyzji dotychczasowej – doprowadzenia do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenia, że decyzja dotychczasowa wydana została z określonymi naruszeniami prawa (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 k.p.a.) [por. uchwała 7 sędziów NSA z 2.12.2002 r. sygn. akt OPS 11/02 - CBOSA]. Wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania "otwiera" je celem ponownego rozpatrzenia sprawy i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia. "Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie art. 149 § 2 k.p.a. jest zarówno badanie, czy postępowanie, w którym zapadła ostateczna decyzja, było dotknięte jedną z wad wymienionych umożliwiających wznowienie postępowania, jak i merytoryczne wyjaśnienie sprawy w celu rozpoznania sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną" (R. Stankiewicz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, pod red. R. Hausera, M. Wierzbowskiego, Warszawa 2017, art. 149 Nb 19; zob. też wyrok NSA z 20.12.2007 r. sygn. akt II OSK 1726/06, CBOSA).

W związku z tym na organach rozpoznających przedmiotowy wniosek o wznowienie postępowania spoczywał obowiązek ponownego zbadania okoliczności uprawniających inwestora do przeprowadzenia procesu budowlanego. Powyższe doprowadziło do podjęcia przez Wojewodę działań w zakresie ustalenia, czy D. N. była stroną postępowania (o czym mowa wyżej) – a także czy budowa spornego budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (zakładem [...]) w parterze została zaprojektowana zgodnie z przepisami prawa. W ocenie Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie Wojewoda słusznie uznał, że planowana inwestycja na działce nr [...] znajdującej się zgodnie z obowiązującym m.p.z.p. na obszarze oznaczonym symbolem [...] jako teren zabudowy mieszkaniowej i usług komercyjnych, dla którego ustalono m.in. wysokość zabudowy do 2 kondygnacji z użytkowym poddaszem jest zgodna z zapisami planu. Jak zauważył Wojewoda obowiązujący na tym terenie m.p.z.p. nie zawierał regulacji dotyczących lokalizacji budynków w granicy. Wskazano przy tym na § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych i drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Działka oznaczona nr [...] posiada szerokość [...] m. Wojewoda zasadnie stwierdził również, że inwestor dysponował nieruchomością na cele budowlane.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdzić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z [...] stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK [...] oddalił skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa [...], którym oddalono skargę D. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2017 r. nr [...] W uzasadnieniu wyroku z [...] stycznia 2020 r. sygn. akt II OSK [...] Naczelny Sąd Administracyjny orzekając w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] odpowiadając na zarzuty skargi kasacyjnej stwierdził, że postanowienia m.p.z.p. dopuszczają budowę obiektów budowlanych z zachowaniem linii istniejącej zabudowy oraz z zachowaniem dotychczasowej odległości budynków od krawędzi jezdni ul. [...]. W ocenie NSA nie można przyjąć, że wyrażenie zgody na posadowienie budynku w miejscu budynku dotychczas istniejącego, rażąco narusza przepisy planu. Przyjęcie proponowanej przez skarżącą wykładni planu, musiałoby w ocenie NSA skutkować rozebraniem istniejącej już zabudowy, która również nie spełnia wymogu odległości 15 m od krawędzi jezdni, podobnie jak wykluczałoby taką zabudowę w miejscu dotychczas istniejących budynków (jak w niniejszej sprawie), nawet jeżeli zabudowa spełnia wymóg określony w § 11 pkt 35 m.p.z.p. W ocenie NSA chybiona jest również argumentacja skarżącej wskazująca na naruszenie postanowień planu w zakresie lokalizacji miejsc parkingowych. Zgodnie z § 10 pkt 35 m.p.z.p. potrzeby parkingowe inwestycji, odpowiednio do jej przeznaczenia, należy realizować w granicy własnej działki. Zatem nie jak wskazuje skarżąca kasacyjnie w obrębie działki inwestycyjnej, ale działki własnej, która wcale nie musi być działką inwestycyjną.

Za niezasadny NSA uznał również zarzut dotyczący naruszenia art. 43 ust. 1 i 2 u.d.p. Jak wskazał NSA przepis ten odnosi się do nowej zabudowy, określa bowiem minimalne odległości, które co do zasady powinny być zachowane pomiędzy obiektem budowlanym a zewnętrzną krawędzią jezdni, podczas budowy takiego obiektu. Jako kryteria do wyznaczenia tego ustawowego minimum wskazuje się: rodzaj drogi (autostrada, droga ekspresowa, droga ogólnodostępna - krajowa, wojewódzka i powiatowa oraz gminna) i okoliczność, czy obiekt będzie usytuowany w terenie zabudowy i poza terenem zabudowy. Wyjątek od zasady stanowi przepis art. 43 ust. 2 u.d.p. Na jego podstawie inwestor, który zamierza usytuować obiekt budowlany w mniejszej odległości od drogi niż odległości minimalne wynikające z tabeli w art. 43 ust., jest zobligowany do złożenia do właściwego zarządcy drogi wniosku o wyrażenie zgody na planowane odstępstwo. W niniejszej sprawie inwestor taką zgodę uzyskał, stąd nie można mówić o jakimkolwiek naruszeniu wskazanego przepisu. W ocenie NSA postanowienia planu miejscowego nie wykluczały zastosowania w sprawie przepisów u.d.p.

NSA wskazał również, że błędna jest wykładnia tego przepisu dokonana przez skarżącą, że w sytuacji gdy plan nie zawiera takiej regulacji, niedopuszczalna jest zabudowa w granicy działki. Z faktu, że m.p.z.p. nie wprowadza żadnych regulacji w zakresie lokalizowania obiektów w granicy działek, nie można skutecznie wywodzić, że istnieje zakaz lokalizacji obiektów budowlanych w granicy działek na tym terenie. Oznacza to jedynie, że w sprawie nie znajduje zastosowania § 12 ust. 2 rozporządzenia. Natomiast zastosowanie znajduje § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia zgodnie z którym w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Analiza mapy do celów projektowych potwierdza, że szerokość działki inwestycyjnej wynosi [...] m, zatem spełniony został w tym zakresie warunek zastosowania powołanego przepisu. NSA stwierdził także, że przepisy § 12 rozporządzenia nie znajduje zastosowania w kwestii lokalizacji spornego budynku względem działki nr [...], bowiem jak wynika z treści powołanego przepisu określa on sytuowanie budynków w odległości od granicy z działką budowlaną, a działka nr [...] ma w części status działki drogowej i jak wynika z księgi wieczystej tak jest również wykorzystywana. Przedmiotem kontroli w ramach postępowania w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] była również kwestia wydania decyzji na jednego współwłaściciela działki. W tym zakresie NSA jak i WSA nie stwierdziły naruszenia art. 35 ust. 1 i art. 35 ust. 3 p.b.

Jakkolwiek zatem Sąd w niniejszej sprawie jest zobowiązany do poddania ocenie zarzutów skargi i – w zależności od wyników powyższej oceny – do sformułowania końcowego wniosku co do zasadności albo jej bezzasadności, to jednak trzeba mieć na względzie, że dokonując powyższej oceny Sąd w sprawie niniejszej nie może nie uwzględnić wynikającej z art. 170 p.p.s.a. zasady związania prawomocnymi orzeczeniami sądów administracyjnych. Powyższa zasada z jednej strony nakazuje uwzględniać i respektować jako wiążący stan prawny wynikający z treści prawomocnego orzeczenia każdego sądu administracyjnego, z drugiej zaś zakazuje formułowania ocen prawnych oraz rozstrzygnięć orzeczniczych, które mogłyby bezpośrednio albo pośrednio naruszać albo podważać oceny i rozstrzygnięcia wynikające z wcześniejszych prawomocnych orzeczeń sądowoadministracyjnych. Z wynikającej z art. 170 p.p.s.a. zasady związania prawomocnymi orzeczeniami sądów administracyjnych należy wyprowadzić wniosek, że prawomocny wyrok sądu administracyjnego oddalający skargę na decyzję odwoławczą w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] musi zostać uwzględniony przez sądy administracyjne kontrolujące legalność tej samej decyzji w trybie wznowienia postepowania. Oznacza to, że sądy administracyjne orzekające w sprawie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę nie tylko nie mogą formułować ocen prawnych i rozstrzygnięć podważających związanie prawomocnym wyrokiem, którego skutkiem jest prawomocność decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności, lecz także nie mogą uwzględniać zarzutów, które zmierzają do podważenia związania treścią prawomocnego wyroku. Ocena ta jest bowiem wiążąca w innych postępowaniach, w takim zakresie w jakim rozstrzyga o legalności danej decyzji w odniesieniu do przesłanek stwierdzenia nieważności.

Mając powyższe na uwadze z uwagi na tożsamość zarzutów przedmiotowej skargi z zarzutami poddanymi kontroli sądowej w ramach postępowania dotyczącego decyzji wydanej w trybie stwierdzenia nieważności z uwagi na treść art. 170 p.p.s.a. brak jest podstaw do ponownej ich oceny. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż przy uwzględnieniu treści art. 170 p.p.s.a. bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje podważenie ocen prawnych wyrażonych w prawomocnym wyroku WSA w Warszawie sygn. akt VII SA/Wa [...] oraz wyroku NSA sygn. akt II OSK [...] dokonane przez M. N. w piśmie z [...] lipca 2020 r. W tym miejscu odnosząc się do kwestii śmierci D. N. w trakcie postępowania prowadzonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, co jak wskazał M. N. uszło uwadze tego Sądu wskazać należy, iż Sąd orzekający w niniejszej sprawie będąc na zasadzie wyrażonej w art. 170 p.p.s.a. związany prawomocnym wyrokiem wydanym w sprawie dotyczącej decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. Nr [...] znak: [...] nie jest jednocześnie władny do oceny legalności wydanego w tej sprawie wyroku. Kwestia udziału w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym osoby zmarłej może być bowiem badana przez ten Sąd w trybie wznowienia postępowania z powodu nieważności na podstawie art. 271 pkt 2 p.p.s.a.

Odnosząc się do podnoszonej przez M. N. kwestii śmierci Z. N. (ojca m.in. M. N. i męża zmarłej w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego D. N.) zmarłego w dniu [...] października 1989 r. wskazać należy, iż Z. N. zmarł jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego zakończonego kontrolowaną decyzją administracyjną wydaną w trybie wznowienia postępowania jak i przed wszczęciem postępowania w trybie zwykłym. Okoliczność ta nie została ujawniona w toku kontrolowanego postępowania, w związku z tym ani M. N., ani też pozostali następcy prawni (D. K., R. N. i M. N.) nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, przez co zgodnie z art. 32 i 33 § 1 p.p.s.a. nie brali również udziału w początkowej fazie postępowania sądowoadministracyjnego. Tym niemniej wskazać należy, iż wszyscy następcy prawni Z. N. zmarłego przed wszczęciem postępowania administracyjnego jak i następcy prawni D. N. zmarłej w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w K. [...] Wydział Cywilny z [...] stycznia 2020 r. sygn. akt [...] Ns [...] o stwierdzeniu nabycia spadku po Z. N. i D. N. zgłosili swój udział w postępowaniu sądowoadministracyjnym i go uzyskali. W tej sytuacji nie może być wątpliwości, że postępowanie sądowoadministracyjne zakończyło się już z udziałem następców prawnych D. N. i Z. N.. Mieli oni zatem zapewniony udział w postępowaniu. Odnośnie natomiast żądań dotyczących stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z powodu niebrania udziału w postępowaniu części stron jako następców prawnych Z. N., należy zauważyć, że naruszenie takie nie może polegać na nieważności zaskarżonych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. z powodu skierowania jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. Uwzględnienie w postępowaniu administracyjnym osób, które zmarły przed wszczęciem postępowania administracyjnego, nie stanowi wady postępowania, która mogłaby mieć wpływ na wynik sprawy. Kwestia uczestnictwa w postępowaniu i podjęcie prób doręczania osobom zmarłym pism nie jest tożsama z pojęciem "skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną". Ta druga kategoria odnosi się do kwestii skierowania w decyzji określonego prawa lub obowiązku do osoby, która nie jest stroną postępowania, a nie z samym faktem doręczenia pisma. W przedmiotowej sprawie przypadek, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania a także wydana w postępowaniu zwykłym decyzja o pozwoleniu na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (zakładem fryzjerskim) w parterze przyznawała określone prawa i obowiązki zupełnie innemu podmiotowi będącemu inwestorem. Ponadto taka okoliczność nie oznacza, że doszło do rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Skoro nie jest to wada, która mogła mieć wpływ na wynik sprawy, tym bardziej brak jest podstaw do stwierdzenia, że z omawianych względów doszło do rażącego naruszenia prawa.

Końcowo odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia § 22 ust. 1 rozporządzenia wskazać należy, że zgodnie z tym przepisem na działkach budowlanych należy przewidzieć miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z uwzględnieniem możliwości ich segregacji. Zwrócić należy jednak uwagę na fakt, iż zgodnie z § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia miejscem na pojemniki służącym do czasowego gromadzenia odpadów stałych wyodrębnione pomieszczenia w budynku, mające posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego odbierającego odpady, lecz nie wyżej niż 0,15 m, w tym także dolne komory zsypu z bezpośrednim wyjściem na zewnątrz, zaopatrzonym w daszek o wysięgu co najmniej 1 m i przedłużony na boki po co najmniej 0,8 m, mające ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację oraz sztuczne oświetlenie. Ze znajdującego się aktach projektu budowlanego wynika, że w planowanym budynku znajduje się pomieszczenie, które może spełniać powyższe wymagania. Zarzut podnoszony przez M. N. wskazujący, że zatwierdzony projekt budowlany narusza § 22 ust. 1 rozporządzenia nie jest zatem uzasadniony.

Podsumowując, należy zatem stwierdzić, że zaskarżona decyzja Wojewody odpowiada prawu, gdyż w związku z wykazanym bezspornie, we wznowionym postępowaniu, uchybieniem, jakie cechowało pierwotne postępowanie zakończone wydaniem decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] znak: [...] udzielającej R. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym (zakładem fryzjerskim) w parterze, na działce położonej w miejscowości L. S., gm. Ś., oznaczonej [...] polegającym na nieuwzględnieniu D. N. jako strony tego postępowania prawidłowo stwierdzono wydanie decyzji Starosty [...] z naruszeniem prawa. Zarazem zasadnie odmówiono uchylenia tej decyzji z uwagi na to, że w wyniku wznowienia mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r. nr [...] (znak: sprawy [...]), czyli decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia R. K. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z lokalem usługowym.

Mając wszystko to na uwadze, Sąd doszedł do przekonania o niezasadności zarzutów podniesionych w skardze, uznając jednocześnie, że zaskarżona decyzja Wojewody odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę w całości oddalił, o czym orzekł w sentencji wyroku