IV SA/Po 1904/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Maria Grzymisławska-Cybulska (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego uchyla zaskarżoną decyzję

Decyzją z dnia [...] września 2020 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w poniżej przedstawionym stanie prawnym i faktycznym sprawy:

Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 roku (data wpływu widniejąca na prezentacje M. O. P. S. w K.) M. S. (dalej także jako "wnioskodawca" lub "skarżący") zwrócił się o przyznanie zasiłku celowego. W dniu [...] kwietnia 2020 roku przeprowadzono wywiad środowiskowy, podczas którego ustalono, że Skarżący oczekuje pomocy finansowej z przeznaczeniem na: dofinansowanie do bieżącej energii elektrycznej, dopełnienia butli z gazem, zakup leków, zakup bielizny pościelowej, zakup odzieży wiosennej, zakup 10 litrów farby emulsyjnej, opłacenia rachunku za wodę i ścieki.

W toku postępowania ustalono, ze koszt zakupu bluzy męskiej stanowi kwota ok. [...] zł, kurtki męskiej – ok. [...] zł, spodni dresowych – ok. [...] zł, koszuli polo – ok. [...] zł, kompletu bielizny pościelowej ok. [...] zł, farby emulsyjnej 10 l – ok. [...] zł. Skarżący przedłożył kopie trzech recept wystawionych [...] kwietnia 2019 r. z "wyceną" leków na kwotę [...]zł. Do akt złożono nadto kserokopię faktury VAT nr [...] z terminem płatności do [...] maja 2019 r. na kwotę [...]zł. W złożonym, oświadczeniu majątkowym M. S. wskazał, że posiada licznik energii elektrycznej przedpłatowy za który co miesiąc musi dokonywać stałych opłat abonamentowych w kwocie [...]zł, następnie zakup energii użyciu "mc wynosi [...] zł + opłata za przesył tj. [...] zł".

Organ ustalił, że wnioskodawca zamieszkuje sam i prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, nie posiada nikogo na swoim utrzymaniu, nie pracuje zawodowo, ani dorywczo, ma przyznany zasiłek stały od organu I instancji w wysokości [...] zł miesięcznie. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym na podstawie orzeczenia P. Z. ds. O. o N. w K. z dnia [...] kwietnia 2018 r. ([...]) i posiada uprawnienia do zasiłku stałego w pełnej określonej przepisami wysokości. Dochodem wnioskodawcy w miesięcy poprzedzającym złożenie wniosku, tj. w marcu 2019 r., był zasiłek stały w wysokości [...] zł.

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2019 roku nr [...] Skarżącemu przyznano zasiłek celowy w kwocie [...]zł. Na skutek złożonego przez M. S. odwołania decyzja ta została jednak uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławcze z dnia [...] czerwca 2020 r. a sprawę przekazano do ponownego rozpoznania.

Decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...] Skarżącemu przyznano zasiłek celowy w kwocie [...]zł z przeznaczeniem na: dofinansowanie do bieżącej energii elektrycznej, dopełnienia butli z gazem, zakupu leków, bielizny pościelowej, odzieży wiosennej, zakup 10 litrów farby emulsyjnej, opłacenia rachunku za wodę i ścieki.

W uzasadnieniu decyzji organ przeprowadził analizę przepisów ustawy o pomocy społecznej w zakresie odpowiadającym treści wniosku M. S.. Wyliczono wysokość poszczególnych komponentów składających się na zasiłek celowy. Wskazano, że kwota [...]zł stanowi dofinansowanie do zakupu energii, kwota [...]zł stanowi dofinansowanie do dopełnienia butli z gazem, [...] zł stanowi dofinansowanie do bieżącego rachunku za wodę i ścieki, kwota [...]zł stanowi dofinansowanie zakupu leków, kwota [...]zł stanowi dofinansowanie zakupu odzieży. Dalej wyjaśniono jakim budżetem w 2019 r. dysponował Ośrodek i na jakie cele kwota ta została rozdysponowana.

Odwołaniem z dnia [...] lipca 2020 roku M. S. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości podkreślając w szczególności, że nie wykazano dlaczego Skarżącemu nie przyznano wnioskowanych [...] zł na zakup leków na receptę. Skarżący podniósł, że żąda on pełnej kwoty zasiłku, "a nie jakiegoś dofinansowania".

Decyzją z dnia [...] września 2020 roku nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przyznania zasiłku celowego.

W uzasadnieniu decyzji opisano stan faktyczny sprawy oraz przywołano przepisy ustawy o pomocy społecznej odnoszące się do zasiłku celowego. Podkreślono, że świadczenie z pomocy społecznej w postaci zasiłku celowego ma charakter uznaniowy, jednakże nie dowolny. Organ musi zatem przeprowadzić wszechstronne postępowanie wyjaśniające i rozważyć wszystkie okoliczności faktyczne sprawy. Zaakcentowano, że organ nie ma obowiązku spełnienia każdego żądania osoby ubiegającej się o pomoc. Wskazano także, że z uwagi na ograniczone możliwości finansowe przyznano wnioskowane świadczenie w niewielkiej, z punktu widzenia Skarżącego, wysokości.

Pismem z dnia [...] października 2020 roku M. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na powyższą decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Obie decyzje zaskarżył w całości i wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z uwagi na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 39 ust. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący zarzucił też, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1, art. 80, art. 140 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej.

Pismem z dnia [...] lutego 2021 roku Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika fachowego, uzupełnił skargę, podtrzymał podniesione w skardze zarzuty. Szczególnie zaakcentowano, że organ II instancji nie odniósł się do zarzutów odwołania i nie wyjaśnił czym kierował się wydając zaskarżoną decyzję Zaakcentowano, że w świetle przedstawionej przez Skarżącego dokumentacji kwota przyznanego zasiłku pozostaje zaniżona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie Sąd wyjaśnia, że zarządzeniem nr 26/20 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw i wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Poznaniu działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażeniem wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Poznania obszarem należącym do strefy czerwonej oraz w zw. z Zarządzeniem nr 39 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 2020 r. o odwołaniu rozpraw i kontynuowaniu działalności orzeczniczej Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych, sprawa niniejsza została przez Przewodniczącego Wydziału skierowana na posiedzenie niejawne w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374).W świetle tego przepisu Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Zgoda Strony na rozpoznanie w tym trybie nie jest zatem konieczna. Przeprowadzenie posiedzenia niejawnego w tym przypadku jest uzależnione od uznania, że rozprawa mogłaby wywołać nadmierne zagrożenie dla życia i zdrowia osób w niej uczestniczących. Mając na uwadze, że Miasto Poznań, będące siedzibą tutejszego Sądu, zostało objęte tzw. obszarem czerwonym przesłanka powyższa została spełniona. Powyższe stanowisko jest zgodne z poglądem zawartym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2020 r., wydanej w sprawie o sygn. akt II OPS 6/19, zgodnie z którą przepis art. art. 15zzs4 ust. 3 uCOVID-19 należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019, poz. 2325 – dalej jako: "p.p.s.a."). Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami uCOVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

Przeprowadzając kontrolę sądowoadministracyjną zgodnie z przedstawionymi wyżej zasadami, Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019, poz. 1507 ze zm. – dalej jako: u.p.s.) oraz ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020, poz. 256 – dalej jako: k.p.a.).

Poza sporem w okolicznościach badanej sprawy pozostaje, że M. S. zwrócił się o przyznanie zasiłku celowego na zakup bieżącej energii elektrycznej, dopełnienia butli z gazem, zakup leków, zakup bielizny pościelowej, zakup odzieży wiosennej, zakup 10 litrów farby emulsyjnej, opłacenie rachunku za wodę i ścieki. W toku postępowania Skarżący przedstawił m.in. kserokopie recept wskazując, że koszt ich realizacji wycenia na [...] zł.

Istota sporu sprowadza się do zasadności przyznania – w okolicznościach badanej sprawy – zasiłku celowego, na częściowe, a nie pełne pokrycie wskazanych przez wnioskodawcę potrzeb.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił przepis art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. stanowiący, że w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej może być przyznany zasiłek celowy, w szczególności na pokrycie części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu.

Jak wynika z brzmienia powołanego powyżej przepisu decyzja administracyjna wydawana na jego podstawie ma szczególny charakter, ponieważ jest decyzją uznaniową, a to rodzi po stronie organu konkretne obowiązki. Nie ulega wątpliwości, że decyzja uznaniowa oznacza, że norma prawna nie determinuje w sposób jednoznaczny skutku prawnego, lecz pozostawia – w sposób wyraźny – dokonanie takiego wyboru organowi administracji, pozostawiając jemu wybór następstwa prawnego. Charakter decyzji administracyjnej wydanej w trybie art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. nie stanowi jednak istoty sporu. Należy natomiast zauważyć, że upoważnienie organu administracji publicznej do działania w trybie uznania administracyjnego wiąże się zawsze ze szczególnym obowiązkiem dokładnego zbadania i rozważenia okoliczności konkretnej, będącej przedmiotem rozpoznania przez organ sprawy. Szczególnie kształtuje się przy tym zakres kontroli legalności decyzji administracyjnych sprawowany przez sądy administracyjne. Sąd administracyjny bada bowiem zgodność z prawem, a nie celowość wydania decyzji i rozstrzygnięcia w niej zawartego. Z tego też powodu kontrola sądowa zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej, czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego i czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 505).

Sąd kontrolując legalność uznaniowej decyzji administracyjnej ma więc obowiązek ocenić przede wszystkim to, czy podjęto wszelkie niezbędne kroki dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższe wskazać trzeba że - uzasadnienie - zaskarżonej decyzji Kolegium nie ukazuje w sposób oczywisty i niebudzący wątpliwości, dlaczego organ uznał, że nie jest w stanie przyznać zasiłku celowego w wysokości odpowiadającej potrzebom wnioskodawcy. Decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego, oszczędnie tylko odnosi się do stanu faktycznego sprawy. Organ zwrócił uwagę, że wnioskodawca utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości [...] zł. Ustalenia te pozostają bezsporne. Należy jednak wskazać, że M. S. nie kwestionuje ustaleń faktycznych organu, ani tego że zasiłek celowy został mu przyznany w części. Skarżący nie rozumie jednak dlaczego przyznane zostało mu jedynie dofinansowanie, a nie pełna kwota która pozwoliłaby na zaspokojenie zgłoszonych potrzeb. Szczególną uwagę zwraca fakt, że Skarżący podnosi, że na zaspokojenie fundamentalnej potrzeby, tj. zakup leków na receptę, Skarżący potrzebuje kwotę [...]zł, tymczasem na ten cel przyznano mu dofinansowanie w wysokości [...] zł.

Uzasadniając swoje stanowisko Kolegium odwołało się do ograniczonych środków pomocy społecznej akcentując, że M. S. od lat jest obejmowany systematyczną pomocą w formie zasiłku stałego, a także zasiłkami celowymi, natomiast posiadane przez M. O. P. S. w K. środki finansowe są ograniczone i pozwalają jedynie na częściowe dofinansowanie do realizacji potrzeb Skarżącego. Odnosząc się do tej argumentacji Kolegium, należy szczególnie zaakcentować, że wskazując na ograniczone możliwości finansowe organu, jedynie generalnie odwołano się do konieczności ograniczenia pomocy do formy dofinansowania, nie wskazując kryteriów, jakimi kierował się organ w ustalaniu świadczenia w tej indywidualnej sprawie. Tymczasem - jak zauważył NSA w wyroku z dnia 19 stycznia 2021 r. sygn. I OSK 2310/20 - ograniczone możliwości pomocowe organu stanowią fakt powszechnie znany, co jednak nie oznacza, że takie lakoniczne stwierdzenie może stanowić - rdzeń - uznaniowej decyzji organu administracji, która w istocie jest w tym przypadku w części decyzją odmowną. Organ nie wykazał ani braku możliwości przyznania zasiłku celowego w żądanej wysokości, ani nie wskazał na obiektywne zasady przyznawania świadczeń. Trzeba mieć także na uwadze, że w istocie organ nie uzasadnił odmowy przyznania zasiłku celowego w żądanej wysokości w jakikolwiek inny sposób niż wyłącznie w oparciu o konieczność uwzględniania potrzeb wszystkich uprawnionych do korzystania z pomocy społecznej, co nie stanowi bezpośredniego wyjaśnienia odmowy uwzględnienia żądania wnioskodawcy w całości, na tle realiów tej sprawy.

Zaznaczyć trzeba, że decyzje wydane na zasadzie uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą Sądu jak każde inne, jednakże Sąd nie wnika w celowość wydania decyzji. Kontrola ogranicza się do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawnych dopuszczalne było wydanie decyzji uznaniowej i czy organ przy jej wydawaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie sprawy zindywidualizowanymi przesłankami. W okolicznościach badanej sprawy nie ulega wątpliwości, że co do zasady wydanie decyzji uznaniowej w trybie art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. było dopuszczalne. Jednak organ wydając zaskarżoną decyzję nie sprecyzował kryteriów którymi się kierował, a w konsekwencji zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wobec powyższego należało uchylić zaskarżoną decyzję. Kolegium musi, bowiem w sposób znajdujący oparcie w materiale dowodowym wskazać na czym konkretnie opiera swoje ustalenia. Podkreślić trzeba, że Sąd nie przesądza, że stanowisko Kolegium jest wadliwe, ale wskazuje, że nie poddaje się ono kontroli sądowoadministracyjnej.

Istotą dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego jest dwukrotne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie przez dwa różne organy tej samej sprawy. Ze względu na zasadę dwuinstancyjności postępowania, sprawa administracyjna rozstrzygnięta po raz pierwszy jest otwarta do ponownego orzekania, jeżeli zostanie wniesiony środek odwoławczy. Rozstrzygnięcie organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak rozstrzygnięcie organu I instancji, a działanie organu II instancji nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym (B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J.Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 96-97). Dlatego też właściwe zapewnienie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez stosowne organy, ale konieczne jest aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, tak by dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie argumenty (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 672/10; http;//orzeczenia.nsa.gov.pl). Dla załatwienia niniejszej sprawy nie jest konieczne prowadzenie postępowania dowodowego w całości, ani nawet w znacznej części, co ze względu na osadzoną w art. 15 k.p.a. zasadę dwuinstancyjności postępowania uzasadniałoby ewentualnie uchylenie decyzji obu instancji.

Należy podkreślić raz jeszcze, że decyzja Kolegium jest decyzją uznaniową, a więc Sąd nie może oceniać jej celowości, ale też z tego powodu tak istotne znaczenie ma uzasadnienie tej decyzji w sposób pozwalający stwierdzić, że uznanie administracyjne nie nosi cech dowolności. Zaakcentować trzeba, że uzasadnienie decyzji uznaniowej ma tym bardziej szczególne znaczenie w sprawie z zakresu pomocy społecznej. Tym wnikliwiej więc Kolegium powinno zweryfikować okoliczności faktyczne sprawy. Skarżący przedłożył recepty, w których czytelnie wskazano przepisane leki oraz procentową odpłatność za nie. Jeżeli organ uznał kwotę [...]zł za adekwatną do zaspokojenia potrzeb uzasadnionych przedłożonymi przez M. S. kserokopiami recept, to powinien wprost to wskazać i uzasadnić. Podkreślić należy, że Skarżący przedłożył "wycenę leków" na łączną kwotę [...]zł. Z akt nie wynika jednak jakie ustalenia poczyniło Kolegium dokonując weryfikacji tej wyceny, a w konsekwencji dlaczego uznało, że okoliczności sprawy uzasadniają przyznanie dofinansowania na zakup leków właśnie w kwocie [...]zł, podczas gdy zgłoszona potrzeba w tym zakresie została "wyceniona" na [...] zł. Nie ulega wątpliwości, że z zasady subsydiarności wynika m.in., że osoby zwracające się o pomoc społeczną zobowiązane są przede wszystkim do wykorzystania własnych środków, możliwości i uprawnień, zaś rodzaj, forma i rozmiar pomocy muszą być odpowiednie nie tylko do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, ale również do możliwości finansowych organu. Uzasadnienie przyznania dofinansowania do zgłoszonych potrzeb (a więc w istocie wydanie decyzji w części odmownej) wymaga przede wszystkim wskazania jakimi kryteriami kierował się organ, rozpoznając - konkretną - sprawę. W zaskarżonej decyzji nie wskazano na żadne konkretne kryteria, które przesądziły o przyznaniu Skarżącemu pomocy w ustalonej przez organ wysokości.

W okolicznościach badanej sprawy nie sposób pominąć faktu, że z odwołania jednoznacznie wynika, że Skarżący domaga się wyjaśnienia czym kierował się organ podejmując decyzję o przyznaniu dofinansowania i dlaczego wnioskowaną pomoc przyznano mu tylko w części. W tym zakresie odwołanie od decyzji organu I instancji pozostaje bez rozpatrzenia.

Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzeczono, jak wyroku.

W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że nie orzekł w niniejszym wyroku w kwestii przyznania pełnomocnikowi zawodowemu skarżącego wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy, gdyż zgodnie z art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wydanie postanowienia w tym przedmiocie należy zasadniczo do referendarza sądowego – który w niniejszej sprawie niezwłocznie wyda stosowne orzeczenie.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, rzeczą Kolegium będzie wyjaśnienie i ewentualnie udokumentowanie, na czym Kolegium opiera swoje rozstrzygnięcie poprzez konkretne wskazanie i wyjaśnienie kryteriów, jakimi kierowano się przy ustalaniu świadczenia w tej indywidualnej sprawie. Kryteria, którymi kierowało się Kolegium ponownie rozpoznając sprawę należy przedstawić i wyjaśnić w odniesieniu do całego żądania złożonego wniosku.