IV SA/Po 1136/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędzia WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska-Cybulska Protokolant ref. staż. Ewa Stawicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego oddala skargę

Decyzją z [...] stycznia 2017 r. nr sprawy [...] Prezydent Miasta P., wskazując na art. 105 § 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 z późn. zm., dalej jako K.p.a.), w związku z art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2016 r. poz. 778 z późn. zm., dalej jako u.p.z.p.) umorzył postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na [...]

Uzasadniając napisał, że w dniu [...] maja 2015 r. otrzymał wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji, złożony przez [...] (dalej jako Inwestor, Spółka, Skarżący), ale uchwałą [...] zatwierdziła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego [...], którego postanowienia obejmują teren wskazany we wniosku. Uchwała została opublikowana (Dz. Urz. Woj. Wlkp. poz. [...], dalej jako Plan).

Zgodnie z art. 105 § 1 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organ I instancji ocenił, że jeżeli teren wskazany we wniosku o ustalenie warunków zabudowy jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wnioskiem, to jedynym sposobem zakończenia postępowania administracyjnego w sprawie jest umorzenie tego postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, bowiem wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy na tym terenie jest prawnie niedopuszczalne (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.).

W odwołaniu od opisanej decyzji Inwestor, zastępowany przez fachowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik napisał, że organ I instancji pominął najistotniejszy w sprawie fakt wydania już decyzji o warunkach zabudowy dla wnioskowanego obszaru, przed dniem wejścia w życie Planu. Zaznaczył, że fakt wydania decyzji o warunkach zabudowy przed dniem wejścia w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uniemożliwia wydanie zaskarżonej decyzji. Dalej pełnomocnik wskazał, że w dniu [...] lutego 2016 r. została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy dla inwestycji wskazanej we wniosku. Pełnomocnik zaznaczył, że decyzja ta jest określona jako projekt, jednakże jest ona opatrzona stosownym podpisem, a Inwestor został poinformowany o wydaniu decyzji oraz została mu udostępniona treść decyzji i jej egzemplarz. Tym samym Odwołujący się zapoznał się z decyzją i dysponuje jej treścią. Co prawda w decyzji wskazano, że Miejski Konserwator Zabytków nie uzgodni warunków zabudowy dla nowej inwestycji, dopóki nie zostanie rozstrzygnięta kwestia rozbiórki istniejącej zabudowy, jednak okoliczność ta nie ma znaczenia prawnego. Uzgodnienie warunków zabudowy zostało bowiem przez Miejskiego Konserwatora Zabytków dokonane, a to przez następujące zdarzenia. Dnia [...] maja 2015 r. organ I instancji przesłał do Miejskiego Konserwatora Zabytków wniosek o uzgodnienie warunków zabudowy, do którego załączona była kopia wniosku inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, wraz z mapą. Odpowiedź Miejskiego Konserwatora Zabytków jest datowana na dzień [...] czerwca 2015 r. i tego samego dnia wpłynęła do organu I instancji. Miejski Konserwator Zabytków nie podjął zatem rozstrzygnięcia w ciągu 2 tygodni, tym samym zgodnie z art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. z mocy prawa nastąpiło uzgodnienie przez ten organ warunków zabudowy dla inwestycji określonej we wniosku.

Pełnomocnik zauważył, że (1.) we wniosku o uzgodnienie z [...] maja 2015 r. powołano wyraźnie przepisy prawa, na podstawie których Miejski Konserwator Zabytków ma kompetencję do uzgadniania warunków zabudowy, tj. art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p., (2.) w tytule tego wniosku znalazło się określenie "wstępne" uzgodnienie, ale nie można z tego wyciągać żadnych wniosków o charakterze prawnym, gdyż taka instytucja prawna jak wstępne uzgodnienie po prostu nie istnieje, tę okoliczność trzeba więc uznać za nie mającą znaczenia dla sprawy, podobnie jak z tego samego powodu wzmiankę, iż będzie kierowany kolejny wniosek w trybie art. 106 K.p.a., (3.) do tego wniosku załączono wniosek o wydanie warunków zabudowy wraz z mapą, zatem Miejski Konserwator Zabytków miał możliwość oceny inwestycji, przy czym warto podkreślić, że wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy określa parametry planowanej inwestycji, a decyzja w istocie stanowi tylko odpowiedź pozytywną albo negatywną na ten wniosek - w zależności od spełnienia przesłanek materialnoprawnych, tak organ I instancji jak i Miejski Konserwator Zabytków wydając odpowiednio decyzję o warunkach zabudowy albo dokonując uzgodnienia nie mogą wpływać na treść wniosku, Miejski Konserwator Zabytków nie potrzebował więc projektu decyzji, (4.) odpowiedź Miejskiego Konserwatora Zabytków została złożona po terminie 2 tygodni, (5.) była skierowana także do Inwestora, dokonywana była więc w ramach oficjalnych czynności urzędowych, (6.) rolą Miejskiego Konserwatora Zabytków nie jest uzgadnianie przygotowanego przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy projektu tej decyzji, lecz formułowanie wytycznych do treści decyzji (wyrok WSA w Gdańsku z 10 lipca 2007 r., II SA/Gd 256/08; CBOSA) - w tej sytuacji Miejski Konserwator Zabytków bez podstawy prawnej przejąłby wręcz rolę organu nadzoru, weryfikującego podjęty akt.

Pełnomocnik podkreślił, że decyzja ustalająca warunki zabudowy została nie tylko wydana (podpisana), ale również stronie doręczona. Zgodnie z art. 110 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Oznacza to, organ administracji publicznej po dacie doręczenia lub ogłoszenia decyzji stronie nie może dokonywać samowolnie zmian w tej decyzji ani uchylać takiej decyzji czy zastępować ją innym rozstrzygnięciem. Tym bardziej nie może podejmować rozstrzygnięć jak gdyby decyzja w ogóle nie istniała. W wyniku wejścia w życie Planu dla tego terenu, organ administracji mógł jedynie wydać decyzję o wygaśnięciu decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., a nie o umorzeniu postępowania.

Decyzją z [...] września 2017 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wskazując na art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając SKO napisało, że organ I instancji przeprowadził postępowanie bez naruszenia norm prawa procesowego i zastosował prawidłowo przepisy prawa materialnego, co w konsekwencji sprawiło, że rozstrzygnięcie nie zostało wyeliminowane z obrotu prawnego. Pełnomocnik Inwestora nie ma podstaw do twierdzenia, że Spółka jest w posiadaniu decyzji rozstrzygającej w sprawie, gdyż Spółka mogła otrzymać wyłącznie projekt decyzji, który był poddany uzgodnieniom, a który to projekt nie jest decyzją kończącą postępowanie w rozumieniu art. 104 K.p.a.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Inwestor, zastępowany przez tego samego zawodowego pełnomocnika, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zwrot kosztów postępowania. Pełnomocnik zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy:

a) art. 107 § 3 oraz art. 8 K.p.a., gdyż zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia zarówno prawnego jak i faktycznego, co nie budzi zaufania Skarżącej do organów administracji publicznej,

b) art. 77 § 1 K.p.a. poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co miało wpływ na wynik postępowania,

c) art. 107 § 1 K.p.a. poprzez niezastosowanie, albowiem konstrukcja aktu administracyjnego z [...] lutego 2016 r. przesądza o konieczności uznania go za decyzję w sprawie warunków zabudowy

2. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:

a) art. 104 i art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1, art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1, a także art. 53 ust. 4 pkt 2, art. 53 ust. 5 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez ich niezastosowanie albowiem w sprawie doszło do rozstrzygnięcia sprawy w całości co do istoty, poprzez wydanie w dniu [...] lutego 2016 r. przez organ I instancji decyzji o warunkach zabudowy, w tym jej uzgodnienia z mocy prawa przez Miejskiego Konserwatora Zabytków,

b) art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., poprzez niezastosowanie tj. niewydanie decyzji o stwierdzeniu wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy z [...] lutego 2016 r. w wyniku uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

c) art. 105 K.p.a. poprzez błędne zastosowanie.

Uzasadniając skargę pełnomocnik ponowił argumenty zawarte w odwołaniu. W szczególności podkreślił, że organ I instancji w dniu [...] lutego 2016 r. miał spełnione wszelkie warunki do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Organ wydał więc tę decyzję, albowiem zostało przeprowadzone w całości postępowanie administracyjne, wyjaśniono wszelkie przesłanki wydania decyzji (wykonano analizę urbanistyczna, zebrano uzgodnienia) i ustalono że są one spełnione, co jednoznacznie wynika z treści decyzji z [...] lutego 2016 r. W ocenie pełnomocnika akt ten zawiera wszystkie konieczne elementy określone w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., a także art. 107 § 1 K.p.a. i został wydany po przeprowadzeniu pełnego postępowania administracyjnego. Zawiera także załączniki tj. graficzne i tekstowe wyniki analizy urbanistycznej (wykonanej i podpisanej przez uprawnioną osobę) oraz ustalenia dla nowej zabudowy w formie graficznej. Decyzja określa rodzaj zabudowy, warunki i wymagania w zakresie ochrony ładu przestrzennego, warunki w zakresie ochrony środowiska i zdrowia ludzi oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej, warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, wymagania w zakresie ochrony interesów osób trzecich, linie rozgraniczające teren inwestycji. Decyzja zawiera także uzasadnienie faktyczne i prawne oraz podpis osoby uprawnionej do wydawania decyzji, jest także pouczenie o prawie odwołania, decyzja została doręczona Inwestorowi przez co, zdaniem pełnomocnika, weszła do obiegu prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy – są zgodne z prawem.

Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie (odpowiednio wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu (czynności).

Przedmiotem niniejszego postępowania przed sądem administracyjnym jest kontrola legalności decyzji, którą utrzymano w mocy decyzję o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Organ I instancji umorzył postępowanie bowiem ocenił, że w dacie wejścia w życie Planu nadal toczyło się postępowanie administracyjne, przy czym Plan obejmuje także działkę co do której został złożony wniosek. Inwestor wywodzi natomiast, zdaniem Sądu bezzasadnie, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy został wcześniej załatwiony, decyzją z [...] lutego 2016 r. SKO twierdzi z kolei, że w dniu [...] lutego 2016 r. został sporządzony projekt decyzji,.

Przede wszystkim trzeba wskazać, że fakt wejścia w życie miejscowego planu skutkuje umorzeniem postępowań w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla terenów objętych ustaleniami tego miejscowego planu. Organ I instancji słusznie wskazał na art. 4 ust. 2 i art. 59 ust. 1 u.p.z.p. Przepisy art. 4 u.p.z.p. wskazują na dualizm prawnego porządku planistycznego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dopiero w przypadku braku miejscowego planu określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Skoro dana działka (lub jej część) została objęta ustaleniami miejscowego planu, to bezprzedmiotowe staje się prowadzenie postępowania, w którym organ ma ustalić sposoby zagospodarowania i warunki zabudowy terenu. Nie budzi żadnych wątpliwości, że ustanowienie lokalnego porządku planistycznego przez gminę powoduje, że postępowanie zmierzające do określenia sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu staje się bezprzedmiotowe, bowiem wejście w życie miejscowego planu jest zdarzeniem prawnym, mającym decydujący wpływ na przedmiot postępowania, wszczętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy.

Ubocznie Sąd wskazuje na art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., zresztą przywołany w skardze. Zgodnie z tym przepisem organ który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Zdaniem strony skarżącej, którego Sąd nie podziela z powodów opisanych poniżej, organ I instancji powinien był procedować na podstawie tego właśnie przepisu.

Analiza postępowania wszczętego wnioskiem Spółki o ustalenie warunków zabudowy każe stwierdzić, że następnego dnia po otrzymaniu wniosku (a więc w toku postępowania wszczętego tym wnioskiem) została przesłana do biura Miejskiego Konserwatora Zabytków kopia wniosku wraz z mapą, z prośbą o "wstępne uzgodnienie warunków zabudowy", oraz o "wskazania niezbędne do sporządzenia decyzji" (k. 58). Pełnomocnik wywodzi, że w ten sposób Miejski Konserwator Zabytków został powołany do zajęcia stanowiska w trybie art. 106 K.p.a. (art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 60 ust. 1 i art. 64 ust. 1 u.p.z.p.) i dokonał milczącego uzgodnienia, jako że nie zajął stanowiska w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. W ocenie Sądu ww. korespondencja miała charakter faktyczny, nie prawny, stanowiła wyłącznie zapytanie, czy to urzędników z biura Miejskiego Konserwatora Zabytków, czy to Miejskiego Konserwatora Zabytków, o pogląd co do oczekiwań Inwestora opisanych we wniosku. Utrwalenie zapytania na piśmie nie ma żadnego znaczenia, w szczególności nie może kreować okoliczności prawnej. Przesądza o faktycznym (nie prawnym) charakterze tej korespondencji zastrzeżenie u dołu pisma, że do uzgodnienia w trybie art. 106 K.p.a. przesłany zostanie projekt decyzji. Nie można danej czynności organu administracji nadawać innego znaczenia niż znaczenie jednoznacznie zamierzone.

Na marginesie Sąd wskazuje, że uzgodnieniu podlega projekt decyzji, przygotowany przez organ prowadzący postępowanie (P.M. Przybysz. Komentarz aktualizowany do art. 106 K.p.a., nb. 4, Lex), tymczasem Miejski Konserwator Zabytków otrzymał kopię wniosku Inwestora wraz z mapą. Miejski Konserwator Zabytków został zatem poinformowany wyłącznie o tym, co planuje Inwestor, bez poinformowania, w jaki sposób organ I instancji zamierza załatwić wniosek. Sąd podziela pogląd, że przedmiotem uzgodnienia jest projekt decyzji, i to w takim jego ostatecznym kształcie, w jakim organ zamierza wprowadzić go do porządku prawnego jako wiążące rozstrzygnięcie (K. Małysa-Sulińska. Administracyjnoprawne aspekty inwestycji budowlanych. Warszawa 2012, s. 81 i wskazane tam orzecznictwo) – przynajmniej w tej części, która podlega uzgodnieniom. Pogląd, że wyrażenie opinii lub uzgodnienie jest dokonywane na podstawie projektu decyzji, pozostaje stabilny w orzecznictwie sądowoadministracyjnym – wyroki NSA: z 15 lipca 2016 r., II OSK 2824/14; z 21 października 2015 r., II OSK 3204/14; z 14 lutego 2013 r., II OSK 1941/11; z 04 października 2012 r., II OSK 1021/11 (CBOSA). Pogląd odmienny, wywodzony ze wskazanego w odwołaniu prawomocnego wyroku WSA w Gdańsku z 10 lipca 2008 r., II SA/Gd 256/08 (CBOSA), że rolą organów uzgadniających jest nie tyle kontrolowanie organów przygotowujących projekt decyzji, co raczej zajęcie merytorycznego stanowiska czy na daną zmianę zagospodarowania terenu można się zgodzić (M. Szewczyk. Prawo zagospodarowania przestrzeni. Warszawa 2012, s. 235) pozostaje odosobniony zarówno w orzecznictwie jak i w doktrynie; zdaniem Sądu nie jest prawidłowy.

Dalsza analiza akt postępowania prowadzonego przez organ I instancji prowadzi do oceny, odmiennej niż ocena sformułowana w skardze, że w dniu [...] lutego 2016 r. został sporządzony projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy, tak jak to zostało napisane przez organ I instancji (k. 225 akt sprawy). Wskazują na to następujące okoliczności:

a. brak jakiegokolwiek innego projektu decyzji w aktach sprawy; gdyby przyjąć, że w dniu [...] lutego 2016 r. została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy (z czym Sąd się nie zgadza) oznaczałoby to, że w aktach administracyjnych nie ma projektu decyzji, że "decyzja" z [...] lutego 2016 r. została "wydana" bez sporządzenia projektu decyzji. Sąd podkreśla, sporządzenie projektu decyzji, czy to lokalizacyjnej czy to decyzji ustalającej warunki zabudowy, jest jednym z obowiązkowych elementów procedury (art. 50 ust. 4, art. 60 ust. 4 u.p.z.p.). Analiza akt postępowania nie uprawnia do konstatacji, że organ tego obowiązku nie spełnił.

b. kumulacja uprawnień kierownika Wydziału [...] mgr inż. arch. Z. C.-G., która posiada uprawnienia pozwalające na sporządzenie projektu decyzji, jak i jest upoważniona przez piastuna funkcji organu do wydawania decyzji administracyjnych, o czym świadczy chociażby fakt, że podpisała decyzję z [...] stycznia 2017 r. o umorzeniu postępowania. Zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie posiadające profesjonalne przygotowanie. Z kolei upoważnienie występuje na gruncie prawa publicznego i stanowi formę prawną, przy wykorzystaniu której organ administracji upoważnia pracownika obsługującego ten organ do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych, postanowień i zaświadczeń (art. 268a K.p.a.).

c. przesłanie sporządzonego projektu decyzji wyłącznie inwestorowi. Mimo rozbudowanego kręgu stron postępowania (k. 42) projekt decyzji został przesłany tylko inwestorowi, z pominięciem pozostałych stron. Wskazuje to na informacyjny charakter przesyłki.

Sąd ocenia, na podstawie przedłożonych akt sprawy, że przedmiotowe postępowanie z wniosku Inwestora o ustalenie warunków zabudowy toczyło się do etapu sporządzenia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy oraz wystąpienia o uzgodnienia projektu tejże decyzji. W aktach sprawy znajduje się postanowienie Miejskiego Konserwatora Zabytków z [...] czerwca 2016 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji (k. 290), które to postanowienie zostało utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z [...] listopada 2016 r. (k. 317). Z Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach wynika, że WSA w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z 15 maja 2017 r., IV SA/Wa 233/17 oddalił skargę Inwestora na ww. postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (przed WSA w Warszawie reprezentował Spółkę ten sam zawodowy pełnomocnik). Warto zaznaczyć, że w przywołanym wyroku WSA w Warszawie także uznał, że uzgodnieniom podlega projekt decyzji o warunkach zabudowy.

Podsumowując, Sąd stwierdza, że pełnomocnik bezpodstawnie nadał analizowanym czynnościom organu I instancji charakter inny niż charakter każdorazowo przewidywany przez organ prowadzący postępowanie i bezpodstawnie wywiódł istnienie korzystnego dla siebie skutku prawnego, czyli wydania i wejścia w życie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Z powodów wyżej opisanych Sąd stwierdza, że wniosek Spółki o ustalenie warunków zabudowy, który wpłynął do organu I instancji w dniu [...] maja 2015 r., nie został załatwiony w dacie wejścia w życie Planu, to jest w dniu [...] stycznia 2017 r. Ta okoliczność musiała skutkować wydaniem decyzji o umorzeniu postępowania administracyjnego, wszczętego tym wnioskiem. Organ I instancji postąpił zgodnie z prawem, wydając decyzję z [...] stycznia 2017 r.

Sąd częściowo podziela krytyczne stanowisko skargi co do uzasadnienia zaskarżonej decyzji. SKO nie tylko zrezygnowało z odniesienia się do zarzutów odwołania, ale i w ogóle ich nie przytoczyło. Nie można jednak przyjąć poglądu strony skarżącej, że uzasadnienie jest pozorne. Sąd wskazuje, że zaskarżona została uzasadniona prawnie: wprawdzie jednozdaniowo, ale trafnie SKO stwierdziło, że pełnomocnik Spółki nie ma podstaw do twierdzenia, że Spółka jest w posiadaniu decyzji rozstrzygającej w sprawie, gdyż Spółka mogła otrzymać wyłącznie projekt decyzji. Zarazem, rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji jest zgodne z prawem.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd skargę oddalił.