IV SA/Po 100/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędzia WSA Maciej Busz Sędzia WSA Katarzyna Witkowicz–Grochowska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 marca 2023 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na wniosek S. W. z 2 lipca 2020 r. wszczęło postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24 kwietnia 2014 r., nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości S., w zakresie budowy 4 budynków magazynowo-biurowo-usługowych z funkcją produkcji niezaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Decyzją z dnia 11 sierpnia 2021 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze odmówiło stwierdzenia nieważności powyżej opisanej decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24 kwietnia 2014 r. umarzającej postępowanie w sprawie decyzji o warunkach zabudowy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu prawomocnym wyrokiem w sprawie o sygn. IV SA/Po 59/22 uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 11 sierpnia 2021 r. o odmowie stwierdzenia nieważności.

Sąd stwierdził, że decyzja SKO odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wójta z 24 kwietnia 2014 r. była nieprawidłowa, albowiem ziściła się przesłanka, określona w art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735, dalej: "k.p.a."). Ujawniono bowiem rażące naruszenie obowiązujących regulacji materialnoprawnych, tj. w dniu wydania decyzji o umorzeniu postępowania, nie weszła jeszcze w życie uchwała, w związku z którą umorzono postępowanie, tj. uchwała nr [...] Rady Gminy T. w sprawie przyjęcia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych w S. , w rejonie drogi krajowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. (Dz.Urz. Woj. [...]. z dnia 09.06.2014r. poz. [...]). Procedując w przedmiocie nieważności naruszono również przepisy postępowania, w zakresie obowiązku wnikliwego rozpoznania sprawy oraz stosownego uzasadnienia rozstrzygnięcia.

Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję z dnia 29 sierpnia 2022 r., nr [...].

W uzasadnieniu przywołano przepisy odnoszące się do postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności, a także odwołano się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w sprawie o sygn. IV SA/Po 59/22. Idąc za wskazaniami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu organ uznał i wskazał w motywach rozstrzygnięcia, że nie można akceptować działania organu, w którym wydaje on decyzję umarzającą postępowanie, argumentując to uchwaleniem uchwały, która nie weszła jeszcze do obrotu prawnego. Główna podstawa do umorzenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy (istnienie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego) tak naprawdę nie zaktualizowała się w dniu wydania decyzji.

Opierając się na powyższym SKO w P. wskazało w końcowej części uzasadnienia, że zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisu prawa materialnego, zakreślającego przesłanki, gdy decyzja jest dotknięta wadą kwalifikowaną - art. 156

§ 1 pkt 2 k.p.a. Ujawniono bowiem naruszenie obowiązujących regulacji materialnoprawnych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu na decyzję z dnia 29 sierpnia 2022 r. wniósł Prokurator Okręgowy w P. . Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a., poprzez zawarcie w sentencji orzeczenia, po dokonaniu oceny materiału dowodowego, rozstrzygnięcia dotyczącego przedmiotu innego postępowania, przy jednoczesnym pominięciu przedmiotu postępowania prowadzonego pod sygn. [...], a tym samym zaniechanie wydania orzeczenia co do istoty sprawy - co stanowi rażące naruszenie prawa w myśl art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

2. obrazę przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a oraz art. 80 k.p.a., poprzez wyprowadzenie z materiału dowodowego wniosków sprzecznych ze stanem faktycznym, mimo braku wykazania oczywistego charakteru naruszenia przepisu prawa materialnego i uznanie, że decyzja Wójta Gminy T. z dnia 24 kwietnia 2014 r.; nr [...] została wydana z rażącym naruszeniem prawa i w konsekwencji nieprawidłowe stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.;

3. obrazę przepisów prawa materialnego, tj. art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2022.503 tj. ze zm.) - dalej: u.p.z.p., poprzez pominięcie dyspozycji art. 62 ust 1 pkt 1 i 2 tejże ustawy, zgodnie z którym decyzję o warunkach zabudowy wydaje się, gdy w czasie zawieszenia postępowania "nie uchwalono" planu miejscowego i w konsekwencji uznanie, że nie zaistniały okoliczności uzasadniające wydanie przez Wójta Gminy T. decyzji o umorzeniu postępowania.

W związku z powyższym wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, ewentualnie, w przypadku nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

W uzasadnieniu skargi Prokurator wskazał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 sierpnia 2022 roku jest obarczona licznymi wadami i nie powinna pozostawać w obrocie prawnym.

W pierwszej kolejności Prokurator uzasadnił wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wskazując, że sentencja zaskarżonej decyzji została sformułowana w sposób niezrozumiały, a ponadto zachodzi sprzeczność między sentencją rozstrzygnięcia, a treścią jego uzasadnienia. Następnie Prokurator przywołał treść sentencji decyzji z 29 sierpnia 2022 r. Z dokładnego brzmienia sentencji nie wynika zdaniem Prokuratora wprost, jakiej treści orzeczenie zostało wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Fragment sentencji w postaci frazy "stwierdzenia nieważności" nie został poprzedzony sformułowaniem "odmawia" (co oznaczałoby rozstrzygnięcie w postaci odmowy stwierdzenia nieważności), ani też nie została mu nadana forma gramatyczna "stwierdza nieważność" (co oznaczałoby z kolei rozstrzygnięcie w postaci stwierdzenia nieważności). Dodatkowo w sentencji decyzji kończącej postępowanie znalazło się wadliwe rozstrzygnięcie dotyczące decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24 kwietnia 2014r. nr [...] (dot. dz. nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]).

Prokurator podkreślił, że choć uzasadnienie decyzji zostało sporządzone w sposób prawidłowy (dotyczy właściwego przedmiotu postępowania), to nie można na jego podstawie uznać, by cała decyzja miała prawidłowy charakter. Sentencja decyzji musi zawierać rozstrzygnięcie - co do istoty sprawy. Dlatego też z uzasadnienia nie można wywodzić wniosków co do przedmiotu rozstrzygnięcia, jego zakresu czy też praw przyznanych stronie lub nałożonych na nią obowiązków.

Zdaniem Prokuratora jest oczywiste, że tak sformułowane rozstrzygnięcie nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 107§ 1 k.p.a., a tym samym decyzja organu odwoławczego rażąco narusza prawo.

Na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd powyższych zarzutów przemawiających za stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji Prokurator wskazał, że jego zdaniem nie zaistniały przesłanki do stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24 kwietnia 2014 r. nr [...], co z kolei oznacza, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego powinna zostać uchylona. Prokurator argumentował, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy u.p.z.p., w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Przepis ten nie rozstrzyga jednoznacznie czy sformułowanie "brak planu miejscowego" należy rozumieć jako brak planu miejscowego, który już obowiązuje czy może być również interpretowane jako stan, w którym jest on uchwalony, jednak ma wejść w życie w odpowiednim wskazanym w jego treści czasie.

Zdaniem Skarżącego na powyższe wskazują inne przepisy u.p.z.p. tj. art. 62 ust. 1 na podstawie którego postępowanie o wydanie warunków zabudowy zostało zawieszone i następnie zakończone. Zgodnie z jego brzmieniem postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 9 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem Prokuratora skoro zatem uchwalono plan miejscowy - wójt nie mógł wydać decyzji o warunkach zabudowy. Wniosek nie mógł zostać merytoryczne rozpatrzony, a więc postępowanie było bezprzedmiotowe. Ponadto podkreślił, że dokonując wykładni językowej treści przepisu zawartego w art. 62 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. jednoznacznie należy stwierdzić, że ustawodawca użył słowa "uchwalono'', a fakt ten nastąpił. Ustawodawca nie zamieścił w przedmiotowym przepisie wymogu aby uchwalony plan wszedł już w życie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona w zasadniczej części.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 – dalej jako: "k.p.a.").

Przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. O tym, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz skutki, które wywołuje kwestionowana decyzja (zob. szerzej M. Jaśkowska, komentarz do art. 156, (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, LEX 2018). Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, tj. gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 1994 r., III ARN 13/94, OSN 1994, Nr 3, poz. 36; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 lipca 1994 r., V SA 535/94, ONSA 1995, Nr 2, poz. 91). Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 1992 r. V SA 86/92, ONSA 1993/1/23). Dokonując konkluzji powyższych wywodów należy podkreślić, że nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony.

Zasadny okazał się wniosek Prokuratora o stwierdzenie nieważności decyzji 29 sierpnia 2022 r. z uwagi na to, że sentencja zaskarżonej decyzji została sformułowana w taki sposób, że w istocie nie zawiera rozstrzygnięcia konkretnej sprawy administracyjnej.

Zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. decyzja zawiera: oznaczenie organu administracji publicznej (pkt 1); datę wydania (pkt 2); oznaczenie strony lub stron (pkt 3); powołanie podstawy prawnej (pkt 4); rozstrzygnięcie (pkt 5); uzasadnienie faktyczne i prawne (pkt 6); pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie oraz o prawie do zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania (pkt 7); podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji (pkt 8); w przypadku decyzji, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego, sprzeciw od decyzji lub skarga do sądu administracyjnego - pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi lub sprzeciwu od decyzji, jeżeli mają one charakter stały, albo podstawie do wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie od kosztów albo przyznanie prawa pomocy (pkt 9). Są to jej obligatoryjne elementy.

W niniejszej sprawie, SKO w P. w decyzji z 29 sierpnia 2022r. wskazało, że procesowało po rozpoznaniu z urzędu na posiedzeniu niejawnym działając po prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7.04.2022r. sygn. akt IV SA/Po 59/22 sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24.04.2014 r., nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości S., w zakresie budowy 4 budynków magazynowo-biurowo-usługowych z funkcją produkcji niezaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko

Następnie po wskazaniu podstawy prawnej, tj. art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (jedn. tekst Dz.U. z 2018r., poz. 570 ze zm.) art. 127 § 3, art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks Postępowania Administracyjnego (jedn. teks: Dz. U. z 202lr., poz. 735), w miejscu rozstrzygnięcia znalazło się sformułowanie:

"stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24.4.2014r. nr [...] umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości S. w zakresie budowy 2 budynków magazynowo - biurowo - usługowych z funkcją produkcji nie zaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z dnia 12 listopada 2010r.)".

Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie zawiera wskazanego w art. 107 ust. 1 pkt 5 k.p.a. obligatoryjnego jej elementu, tj. rozstrzygnięcia, co skutkowało koniecznością jej wyeliminowania z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie nieważności na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważna jest decyzja, która rażąco narusza prawo. Wskazać należy, że rozstrzygnięcie, określane również jako osnowa decyzji, stanowi wyraz woli organu co do ukształtowania stosunku prawnego w określony sposób. Jest to kluczowy element decyzji, wyraża bowiem rezultat stonowania normy prawa materialnego lub procesowego do konkretnego przypadku, w kontekście określonych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 15 października 2009 r., sygn. II SA/Ol 741/09, Legalis).

Rozstrzygnięcie powinno być sformułowane w sposób jasny, wyraźny i jednoznaczny, tak aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji. Decyzja organu administracji publicznej nakładająca na stronę postępowania administracyjnego obowiązek określonego zachowania lub też konkretyzująca określone uprawnienia powinna obowiązek ten lub uprawnienie wyrażać precyzyjnie, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji (zob. wyrok NSA z 2 sierpnia 1995 r., sygn. III SA 1225/94, ONSA 1996, Nr 3, poz. 135; wyrok NSA w Poznaniu z 26 października 1995 r., SA/Po 1024/95, Glosa 1996, Nr 7, poz. 35; wyr. WSA w Warszawie z 24 listopada 2006 r., III SA/Wa 2515/06, Legalis; wyr. NSA z 26 września 2007 r., II OSK 1253/06, Legalis; wyr. NSA z 6 maja 2008 r., II GSK 64/08, Legalis; wyr. NSA z 22 stycznia 2009 r., II OSK 1923/07, Legalis; wyr. WSA w Białymstoku z 24 września 2009 r., II SA/Bk 473/09, Legalis, oraz Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. prof. dr hab. Roman Hauser, prof. dr hab. Marek Wierzbowski, 2021, Legalis).

Rozstrzygnięcie decyzji powinno, więc zostać sformułowane w sposób niebudzący żadnych wątpliwości co do kierunku orzeczenia sformułowanego przez organ. Ta część decyzji, stanowiąc wiążące ustalenie konsekwencji stosowanego przepisu prawa administracyjnego, powinna być na tyle zrozumiałe dla stron, aby nie było wątpliwości, czego ona dotyczy i jakie konkretne obowiązki zostały na stronę nałożone (wyrok NSA z 21 listopada 2017 r., II OSK 491/16, LEX nr 2429389). Rozstrzygnięcie (osnowa decyzji) musi być także sformułowane w taki sposób, żeby możliwe było następnie wykonanie decyzji dobrowolne lub z zastosowaniem środków egzekucji administracyjnej, czyli aby nie było wątpliwości, czego ono dotyczyło (wyr. NSA z 15 października 1999 r., IV SA 1654/97, niepubl.; wyr. WSA w Krakowie z 15 marca 2007 r., II SA/Kr 891/04, Legalis; wyr. WSA w Gliwicach z 28 września 2009 r., II SA/Gl 9/09, Legalis; wyr. NSA z 3 lipca 2019 r., II GSK 2059/17, Legalis).

Przy czym, w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że rozstrzygnięcia nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia, powinno ono być wyrażone wprost w sentencji decyzji w sposób precyzyjny (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 14 września 2022 r., IV SA/Po 991/21, LEX nr 3405848, a także M. Wojtuń [w:] Z. Kmieciak, J. Wegner, M. Wojtuń, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2023, art. 107, LEX).

W niniejszej sprawie, po pierwsze SKO w P. wydało rozstrzygnięcie dotyczące innej sprawy niż ta, którą wskazało we wstępnej części decyzji z dnia

29 sierpnia 2022r., bowiem przywołano sprawę z decyzji Wójta Gminy T. o numerze [...] i dotyczącą 4 budynków, a w rozstrzygnięciu wskazano sprawę z decyzji Wójta Gminy T. nr [...], odnoszącą się do innej inwestycji - 2 budynków oraz na innych działkach ewidencyjnych. Słusznie wskazuje skarżący Prokurator, że doszło do rozbieżności w samym wskazaniu czego sprawa dotyczy, a rozstrzygnięciem w konkretnej sprawie będącej przedmiotem postępowania administracyjnego przed SKO w P.. Z akt administracyjnych sprawy oraz z treści prawomocnego wyroku WSA w Poznaniu z 07 kwietnia 2022r. (sygn. akt IV SA/Po 59/22) wynika, co nie budziło wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie postępowanie nadzwyczajne o stwierdzenie nieważności decyzji Wójta Gminy T. z 24 kwietnia 2014r., nr [...] dotyczyło umorzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w miejscowości S., w zakresie budowy 4 budynków magazynowo-biurowo-usługowych z funkcją produkcji niezaliczoną do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, (k. 53 akt adm. I inst.)

Po drugie, błędnie sformułowano rozstrzygnięcie - "stwierdzenia nieważności...". Nie wynika z niego czy organ odwoławczy odmawia stwierdzenia nieważności, czy orzeka o stwierdzeniu nieważności decyzji. Mając na uwadze powyższe stanowiska doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych, z których zgodnie wynika, że rozstrzygnięcia organu nie można ani domniemywać, ani wyprowadzać z uzasadnienia, powinno ono być wyrażone wprost w sentencji decyzji w sposób precyzyjny, jasny, wyraźny i jednoznaczny, bez niedomówień i możliwości różnej interpretacji, tak aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, które nie zawsze musi być składnikiem decyzji, to już z tego powodu zaskarżona decyzja nie może się ostać, co skutkuje wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego. W tym stanie sprawy rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji nie wyraża woli organu administracji publicznej załatwiającego sprawę (art. 104 § 1 i 2 k.p.a.) oraz godzi w zasadę praworządności (art. 6 k.p.a.) i pogłębiania zaufania obywateli do organu państwa, o jakiej mowa w art. 8 k.p.a.

Wprawdzie z treści uzasadnienia decyzji z dnia 29 sierpnia 2022 r. wynika, że organ zastosował się do wskazań zawartych w wyroku w sprawie o sygn. IV SA/Po 59/22 i uznał, że ujawniono naruszenie obowiązujących regulacji materialnoprawnych, a decyzja była dotknięta wadą kwalifikowaną wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., SKO wskazało w uzasadnieniu także, że nie można akceptować działania organu, w którym wydaje on decyzję umarzającą postępowanie, argumentując to uchwaleniem uchwały, która nie weszła jeszcze do obrotu prawnego. Tym samym z uzasadnienia decyzji można wywodzić, że intencją organu było wydanie rozstrzygnięcia stwierdzającego nieważność decyzji Wójta Gminy T. z dnia 24 kwietnia 2014 r., tym niemniej, jak wskazano powyżej, brak jednoznacznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy przez organ administracji w sentencji decyzji z 29 sierpnia 2022r. przesądza o jej rażącej wadliwości i konieczności jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uchybienia powyższe Sąd ocenił jako rażąco naruszające prawo w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - w sposób oczywisty, wyraźny i niepozwalający na ich zaakceptowanie z punktu widzenia praworządności, co musiało skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji SKO w P. z 29 sierpnia 2022r. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Ponownie rozpatrując sprawę SKO w P. precyzyjnie określi w decyzji w przedmiocie jakiej sprawy orzeka i następnie wyda jednoznaczne, pełne i niebudzące wątpliwości rozstrzygniecie, które następnie uzasadni zgodnie z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Organ odwoławczy zgodnie z art. 153 p.p.s.a. uwzględni przy tym wydany w sprawie prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia

07 kwietnia 2022r., sygn. akt IV SA/Po 59/22.

Sąd wskazuje, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV (k. 35) na podstawie art. 15 zzs? ust. 3 ustawy z dnia 6 października 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 z późn. zm.), w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania zarządzenia, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Strony zostały poinformowane o powyższym trybie rozpoznania sprawy i umożliwiono im złożenie w terminie 7 dni ewentualnych wniosków dowodowych lub twierdzeń, które miałyby być zgłoszone lub podnoszone na rozprawie (k. 36 i nast. akt sąd.).