IV KZ 59/14

postanowienie SN – Sąd Najwyższy z dnia 2014-10-21

Dane orzeczenia

SygnaturaIV KZ 59/14
Data orzeczenia2014-10-21
Rodzaj orzeczeniapostanowienie SN
SądSąd Najwyższy
WydziałIzba Karna Wydział IV
SędziowieSSN Wiesław Kozielewicz, SSN Wiesław Kozielewicz (przewodniczący), SSN Wiesław Kozielewicz (sprawozdawca)

Pełna treść orzeczenia

Sygn. akt IV KZ 59/14

POSTANOWIENIE

Dnia 21 października 2014 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Wiesław Kozielewicz

w sprawie z wniosku K. K.
o wznowienie postępowania
po rozpoznaniu w dniu 21 października 2014 r.
zażalenia skazanego
na zarządzenie Zastępcy Przewodniczącego II Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II AKo […],

o odmowie przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania

p o s t a n o w i ł:

utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

UZASADNIENIE

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący nie dostrzega, lub nie chce dostrzec, że odmowa przyjęcia jego wniosku o wznowienie nastąpiła z uwagi na to, że wbrew wymogowi płynącemu z art. 545 § 2 k.p.k. nie został on sporządzony i podpisany przez adwokata, W świetle prawa polskiego nie podlegają rozpoznaniu osobiste wnioski zainteresowanych o wznowienie procesu, ponieważ – ze względu na szczególne i ograniczone podstawy wznowienia – wymaga się tu sporządzenia wniosku przez adwokata lub radcę prawnego (art. 545 § 2 k.p.k.). Wnioskodawcy ustanowiono obrońcę urzędu w osobie adw. E. D.-B., dla rozważenia możliwości sporządzenia takiego wniosku lub złożenia oświadczenia o braku podstaw do wznowienia i obrońca ta, po zapoznaniu się z aktami sprawy, złożyła na piśmie oświadczenie o nieistnieniu powodów do wznowienia, o czym skarżącego powiadomiono. W związku z czym pouczono wówczas skarżącego, że może uzupełnić swój wniosek o wznowienie przez złożenie go, ale jako sporządzonego i podpisanego przez ustanowionego przez siebie obrońcę, jako że obrońca z urzędu nie dostrzegła powodów do takiego wznowienia. Skarżący nie uzupełnił w terminie wskazanego braku, co spowodowało następnie prawidłową reakcję o odmowie przyjęcia jego osobistego wniosku, gdyż ten w ogóle nie podlegał rozpoznaniu z uwagi na niedopełnienie wymogu tzw. przymusu adwokackiego.

W zażaleniu skarżący K. K. w ogóle pomija wskazany mu powód odmowy przyjęcia jego wniosku i wysuwa jedynie zarzuty pod adresem sądów poprzednio orzekających merytorycznie w jego sprawie.

Kierując się przedstawionymi względami, Sąd Najwyższy orzekł jak na wstępie.

[aw]

Zapytaj AI o to orzeczenie

Pytanie 1/2 (bez konta)