Sygn. akt IV KZ 55/13
POSTANOWIENIE
Dnia 23 października 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Rafał Malarski
w sprawie J. O.
skazanego z art. 228 § 1 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 23 października 2013 r.,
zażalenia obrońcy skazanego,
na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Odwoławczego Sądu
Okręgowego w K. z dnia 1 sierpnia 2013r., o odmowie przyjęcia kasacji od wyroku
Sądu Okręgowego w K. z dnia 5 marca 2013r., utrzymującego w mocy wyrok Sądu
Rejonowego w K. z dnia 2 listopada 2012r.10,
p o s t a n o w i ł
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia kasacji sporządzonej
przez obrońcę skazanego z uwagi na jej niedopuszczalność z mocy ustawy.
Zażalenie na to zarządzenie wywiodła obrońca, zarzucając uchybienie polegające
na niewezwaniu skarżącego do usunięcia braków formalnych kasacji w trybie art.
120 § 1 k.p.k.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie obrońcy skazanego należało uznać za niezasadne. Wskazuje ona,
że w sytuacji niedopuszczalności kasacji z uwagi na oparcie jej na powodach
2
innych niż wymienione w art. 439 k.p.k., w przypadku skazania na karę
pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, obowiązkiem
uprawnionego organu w postępowaniu okołokasacyjnym jest wezwanie skarżącego
do uzupełnienia w trybie art. 120 § 1 k.p.k. braku formalnego przez sformułowanie
właściwych podstaw skargi. Nie sposób podzielić tego stanowiska. Zgodnie z art.
530 § 2 k.p.k., prezes sądu, do którego wniesiono kasację, odmawia jej przyjęcia,
jeżeli zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 120 § 2 k.p.k. lub w art. 429 § 1
k.p.k., albo gdy kasację oparto na innych powodach niż wskazane w art. 523 § 1
k.p.k. Wykładnia literalna tego przepisu prowadzi do wniosku, że przesłanki z art.
523 § 1 k.p.k. wskazane zostały niejako w oderwaniu od tych z art. 120 § 2 k.p.k. i
art. 429 § 1 k.p.k. Oparcie kasacji na niedopuszczalnych podstawach nie będzie
zatem brakiem formalnym w rozumieniu art. 120 § 1 k.p.k., który mógłby zostać w
trybie opisanym w tym przepisie uzupełniony. Stąd brak dopuszczalnych zarzutów
kasacyjnych prowadzić musi do odmowy przyjęcia kasacji i siłą rzeczy nie może
być podstawą do uruchomienia tzw. postępowania naprawczego. Wyeliminowanie
takiej wady będzie więc możliwe jedynie poprzez ponowne wniesienie lub
uzupełnienie kasacji, oczywiście przy zachowaniu wszelkich wymogów formalnych,
w tym z zachowaniem terminu z art. 524 § 1 k.p.k. (por. P. Hofmański, E. Sadzik, K.
Zgryzek, Kodeks postępowania karnego. Komentarz, tom III, Warszawa 2012, s.
303; J. Grajewski, S. Steinborn [w:] J. Grajewski, L. K. Paprzycki, S. Steinborn,
Kodeks postępowania karnego. Komentarz, tom II, Warszawa 2013, s. 324-325).
Nie jest rolą organów sądowych w postępowaniu okołokasacyjnym pomoc czy
wręcz wyręczanie strony w formułowaniu dopuszczalnych podstaw skargi. O ile
więc rzeczywiste braki formalne kasacji, chociażby w postaci braku jej opłacenia
czy sporządzenia i podpisania jej przez adwokata, mogą i powinny być podstawą
wezwania strony do ich usunięcia w trybie art. 120 § 1 k.p.k., o tyle za wady takie
nie wolno uznać brak w skardze zarzutów spełniających wymagania wskazane w
art. 523 k.p.k. Mamy wówczas do czynienia z brakami natury merytorycznej, które
żadną miarą nie mogą być eliminowane w trybie tzw. postępowania naprawczego.
Reasumując: kasacja wniesiona wbrew ograniczeniom z art. 523 § 2 k.p.k., w
której nie podniesiono uchybienia wymienionego w art. 439 k.p.k., jest
niedopuszczalna i ma tu zastosowanie rozwiązanie przyjęte w art. 530 § 2
3
k.p.k. lub art. 531 § 1 k.p.k.; brak w takiej kasacji zarzutu wystąpienia
bezwzględnego powodu odwoławczego nie może być uzupełniony w trybie
art. 120 k.p.k.
Sąd Najwyższy pragnie zwrócić także uwagę, że kasacja jest
nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia, którego nie można traktować jako kolejnej
instancji w sprawie. Stąd sformalizowany charakter tego nadzwyczajnego środka
zaskarżenia, wyrażający się m. in. w istnieniu katalogu wymogów, których
spełnienie umożliwia jej przyjęcie i rozpoznanie. Zgodnie z art. 523 § 2 i 4 k.p.k.,
kasację na korzyść skazanego można jedynie wnieść w przypadku skazania na
karę pozbawienia wolności bez jej warunkowego zawieszenia. Ograniczenie to nie
dotyczy kasacji wniesionej z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. W
niniejszej sprawie J. O. wymierzono karę pozbawienia wolności z warunkowym
zawieszeniem jej wykonania. Tymczasem treść kasacji skarżącej nie zawierała
żadnych uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. W związku z tym kasacja
skarżącej nie spełniła wymogów koniecznych do jej przyjęcia i rozpoznania w
świetle art. 523 k.p.k.
Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że zaskarżone
zarządzenie wydane zostało w sposób prawidłowy, skutkujący jego utrzymanie w
mocy.
