Sygn. akt IV KZ 49/15
POSTANOWIENIE
Dnia 26 sierpnia 2015 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Dariusz Świecki
w sprawie B. Z.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu
w dniu 26 sierpnia 2015 r.,
na skutek zażalenia B. Z.
na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Karnego Sądu Apelacyjnego z dnia 18
maja 2015 r. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie postępowania
p o s t a n o w i ł:
utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.
UZASADNIENIE
Zaskarżonym zarządzeniem odmówiono przyjęcia wniosku B. Z. o
wznowienie postępowania z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie
braku formalnego w postaci sporządzenia go i podpisania przez adwokata. Na
to zarządzenie zażalenie złożyła wnioskodawczyni zarzucając niezasadną
odmowę przyjęcia wniosku, którego braku nie była w stanie uzupełnić z uwagi
na nieposiadanie wystarczających środków finansowych na ustanowienie
obrońcy z wyboru, a ponadto podniosła nienależyte wykonanie obowiązków
przez wyznaczonego z urzędu obrońcę, który nie stwierdził podstaw do
sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania. Skarżąca stwierdziła, że
nie popełniła przypisanego jej czynu i powinna zostać uniewinniona. W
konkluzji wniosła o uwzględnienie zażalenia.
2
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zażalenie nie jest zasadne, albowiem prawidłowo odmówiono przyjęcia
wniosku o wznowienie postępowania. Należy wskazać, że zgodnie z art. 545 §
2 k.p.k., jeżeli wniosek o wznowienie postępowania nie pochodzi od
prokuratora, to powinien być sporządzony i podpisany przez obrońcę albo
pełnomocnika. Wnioskodawczyni został wyznaczony obrońca z urzędu do
zbadania podstaw wniosku o wznowienie postępowania. Trzeba jednak
podkreślić, że nie jest on zobowiązany do sporządzenia wniosku o wznowienie
postępowania, gdy w jego ocenie brak jest ku temu podstaw (art. 84 § 3 k.p.k.).
W przedstawionej opinii obrońca oświadczył, że nie ma takich podstaw i
szczegółowo uzasadnił swoje stanowisko. Sąd nie jest jednak uprawniony do
kontrolowania zasadności tej opinii. Jest ono dla Sądu wiążąca w tym
znaczeniu, że w Kodeksie postępowania karnego nie ma przepisu, który
upoważniałby organ procesowy do „przymuszenia” obrońcy z urzędu do
sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania, jak i też przepisu, który
nakazywałby ustanowić innego obrońcę z urzędu (por. postanowienie SN z
dnia 17 czerwca 1997 r., V KZ 57/97, OSNKW 1997, z. 9-10, poz. 82).
Natomiast organ procesowy, który go wyznaczył, jest uprawniony do badania
prawidłowości wykonania obowiązków w ramach zagwarantowania stronie
prawa do skutecznej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w zakresie
wynikającym z art. 84 § 3 k.p.k. W przedmiotowej sprawie nie zostało
stwierdzone, aby wyznaczony obrońca z urzędu nienależycie wykonał swoje
obowiązki. Ta okoliczność nie może być przedmiotem kontroli zażaleniowej,
gdyż Sąd Najwyższy bada jedynie zgodność z prawem wydanego zarządzenia
o odmowie przyjęcia wniosku. Ta decyzja jest prawidłowa wobec
nieuzupełnienia wskazanego braku. Nie ma przy tym znaczenia z jakiego
powodu wnioskodawczyni nie mogła go uzupełnić.
3
Z tych wszystkich względów Sąd Najwyższy utrzymał w mocy
zaskarżone zarządzenie.
