POSTANOWIENIE

Dnia 8 sierpnia 2024 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Michał Laskowski

w sprawie M. G.
‎skazanego za popełnienie czynu z art. 197 § 1 k.k. i in.
‎na posiedzeniu bez udziału stron,
‎po rozpoznaniu w dniu 8 sierpnia 2024 r.,
‎wniosku skazanego o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Białymstoku
‎z dnia 13 października 2023 r., sygn. akt II AKa 115/23,

zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w Olsztynie
‎z dnia 10 marca 2023 r., sygn. akt II K 170/21,

p o s t a n o w i ł:

odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Przepis art. 545 § 3 k.p.k. przewiduje możliwość odmowy przyjęcia wniosku o wznowienie procesu niepochodzącego od podmiotu profesjonalnego (adwokata lub radcy prawnego) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku wynika jego oczywista bezzasadność. W judykaturze ugruntowany jest pogląd, że uznanie wniosku za oczywiście bezzasadny wchodzi w grę, gdy w sposób ewidentny, rzucający się w oczy, oparty on zostanie na innych podstawach niż te, które określone są w rozdziale 56 Kodeksu postępowania karnego. Wniosek złożony przez M. G. nie wskazuje na zaistnienie żadnej z przesłanek zawartych w art. 540, art. 540a lub art. 540b k.p.k. Sprowadza się do kwestionowania zarówno dokonanej oceny dowodów, jak i poczynionych ustaleń faktycznych – zresztą w sposób nader chaotyczny. Dlatego należało odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności, bez podejmowania dodatkowych czynności zmierzających do usunięcia braku formalnego związanego z przymusem adwokacko – radcowskim (art. 545 § 2 i 3 k.p.k.).

Autor wniosku zasygnalizował wystąpienie na etapie odwoławczym uchybienia z art. 439 § 1 pkt 2 k.p.k. polegającego na tym, że w składzie orzekającym brała udział sędzia M.N. powołana do pełnienia urzędu sędziego Sądu Okręgowego w Olsztynie przez Prezydenta RP postanowieniem z 28 lutego 2022 r., na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa ukształtowanej przepisami ustawy z 8 grudnia 2017 r. Jakkolwiek w świetle uchwały połączonych 3 Izb Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2020 r. (BSA I – 4110 – 1/20) należy tu mówić o wadliwym powołaniu na stanowisko sędziego, to jednak in concreto fakt ten nie wywarł negatywnego wpływu na sposób rozpoznania sprawy M. G. przez Sąd pierwszej instancji. Wnioskodawca na poparcie przeciwnej tezy nie przedstawił żadnej argumentacji. Z tej racji należało uznać, że w sprawie nie pojawiła się podstawa uzasadniająca wznowienie procesu z urzędu (zob. post. SN z 18 listopada 2020 r., IV KK 290/20). Zwalniało to Sąd Najwyższy z obowiązku wydania w tej mierze decyzji o charakterze procesowego rozstrzygnięcia – postanowienia lub nawet zarządzenia (zob. post. SN z 16 lutego 2021 r., I KZ 6/21).

[J.J.]

[ms]

‎