IV KO 66/19

Sygn. akt IV KO 66/19

POSTANOWIENIE

Dnia 30 października 2019 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Jacek Błaszczyk

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 30 października 2019 r.,

w sprawie z wniosku Z.A.
‎o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnie wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K.
‎z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt VI K (…),

na podstawie art. 545 § 3 k.p.k.

p o s t a n o w i ł:

odmówić przyjęcia wniosku wobec jego oczywistej bezzasadności.

UZASADNIENIE

Do Sądu Najwyższego wpłynął wniosek Z.A. o wyznaczenie obrońcy z urzędu w celu ewentualnego sporządzenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Apelacyjnego w (…) z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt II AKa (…) zmieniającym wyrok Sądu Okręgowego w K. z dnia 7 lipca 2016 r., sygn. akt VI K (…). W uzasadnieniu wniosku skazany nie wskazał żadnych okoliczności, które w jego ocenie uzasadniałyby wznowienie postępowania. Wezwany zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2019 r. do udzielenia w terminie 7 dni informacji jakie to okoliczności, wskazane w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. mają stanowić podstawę wniosku o wznowienie postępowania, pod rygorem nierozpoznania wniosku o ustanowienie obrońcy z urzędu i skierowania wniosku na posiedzenie w trybie art. 545 § 3 k.p.k. w przedmiocie odmowy przyjęcia wniosku, do dnia posiedzenia takich okoliczności nie ujawnił.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Wniosek skazanego jest oczywiście bezzasadny w związku z czym należało odmówić jego przyjęcia bez podejmowania dodatkowych czynności w postaci rozpoznania jego wniosku o wyznaczenie obrońcy z urzędu.

Zgodnie z art. 545 § 3 k.p.k. sąd odmawia przyjęcia wniosku niepochodzącego od osoby wymienionej w § 2 art. 545 k.p.k. (obrońcy lub pełnomocnika) bez wzywania do usunięcia jego braków formalnych, jeżeli z treści wniosku, w szczególności odwołującego się do okoliczności, które były już rozpoznawane w postępowaniu o wznowienie postępowania, wynika jego oczywista bezzasadność.

Możliwość wydania wymienionej w powołanym przepisie decyzji procesowej, nie ogranicza się przy tym wyłącznie do tych wypadków, w których we wniosku o wznowienie podniesione zostały okoliczności będące już wcześniej przedmiotem rozpoznawania w postępowaniu o wznowienie postępowania. Użycie w treści art. 545 § 3 k.p.k. zwrotu „w szczególności” nie pozostawia wątpliwości, że jest to wskazanie przykładowe. Uznanie wniosku o wznowienie za oczywiście bezzasadny będzie więc miało miejsce również w sytuacjach, gdy w sposób oczywisty, rzucający się w oczy, wniosek ten oparty zostanie na innych podstawach niż te, które określone zostały w przepisach rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 września 2015 r., II KO 49/15, LEX nr 1812335 oraz z dnia 23 grudnia 2015 r., III KO 131/15, niepubl.). Stosowanie wskazanego przepisu uznać należy w związku z tym za konieczne także w wypadku, w którym sąd wznowieniowy w sposób niebudzący wątpliwości stwierdzi, że żadna ze wskazanych we wniosku okoliczności nie mieści się w katalogu przesłanek zawartych w art. 540 k.p.k., art. 540a k.p.k. lub art. 540b k.p.k. oraz gdy nie będzie wchodzić w grę działanie tego sądu z urzędu (art. 542 § 3 k.p.k.), albo gdy tego rodzaju okoliczności wnioskodawca w ogóle nie podnosi.

Taki właśnie charakter, a więc oczywiście bezzasadny, ma wniosek złożony przez skazanego Z. A.. Nie zostały w nim wskazane jakiekolwiek okoliczności, które stanowiłyby podstawę do wznowienia postępowania bądź na wniosek, bądź też ex officio. Co więcej, skazany pouczony przez Sąd Najwyższy, o przesłankach wznowienia postępowania, na wezwanie o wskazanie okoliczności uzasadniających żądanie nie odpowiedział. Tym samym bezprzedmiotowe stało się rozpatrywanie wniosku Z. A. o wyznaczenie obrońcy z urzędu, skoro w najmniejszym stopniu nie uprawdopodobnił on, że takie postępowanie – oparte o przepisy rozdziału 56 Kodeksu postępowania karnego – w ogóle powinno zostać wszczęte.

as