Sąd Najwyższy
postanowienie SN z dnia 2014-07-30
Odpowiedź z cytowanymi przepisami i sygnaturami orzeczeń, bez zakładania konta.
Częste pytania:
Sprawdź, co z tego orzeczenia wynika dla Twojego stanu faktycznego.
Zapytaj za darmoTreść przepisu, jego omówienie i inne orzeczenia, które go stosują.
Sygn. akt IV KO 58/14
POSTANOWIENIE
Dnia 30 lipca 2014 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Małgorzata Gierszon (przewodniczący)
SSN Dorota Rysińska
SSN Eugeniusz Wildowicz (sprawozdawca)
w sprawie J. J.
oskarżonej z art. 212 § 2 k.k.
po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 30 lipca 2014 r.,
wniosku Sądu Rejonowego w C.,
z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt IV K …/14,
o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu
na pdstawie art. 37 k.p.k.
postanowił
przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B..
UZASADNIENIE
Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2014 r. Sąd Rejonowy w C. wystąpił do Sądu Najwyższego z wnioskiem o przekazanie sprawy przeciwko J. J. oskarżonej o przestępstwo z art. 212 § 2 k.k. popełnione na szkodę sędziów tego Sądu – […] – do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że za przekazaniem sprawy przemawia dobro wymiaru sprawiedliwości wyrażające się w konieczności wyeliminowania „możliwych w odbiorze społecznym subiektywnych odczuć o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w danym sądzie”.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek Sądu Rejonowego zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie wypada zaznaczyć, że instytucja określona w art. 37 k.p.k. ma charakter wyjątkowy. Odstąpienie od zasady rozpoznania sprawy przez sąd miejscowo właściwy może nastąpić tylko w razie zaistnienia sytuacji jednoznacznie świadczącej o tym, iż pozostawienie sprawy w gestii tego sądu sprzeciwiałoby się dobro wymiaru sprawiedliwości. Przekazanie sprawy w omawianym trybie może nastąpić wtedy, gdy w sposób realny występują okoliczności, które mogą stwarzać uzasadnione przekonanie o braku warunków do obiektywnego i bezstronnego rozpoznania sprawy w danym sądzie (por. postanowienie Sądu Najwyższego z 19 lutego 2014 r., II KO 5/14).
Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Skoro osobami pokrzywdzonymi w sprawie są sędziowie orzekający w sądzie właściwym miejscowo do jej rozpoznania, a oprócz nich w charakterze świadka ma być przesłuchany także składający zawiadomienie o przestępstwie Prezes tego Sądu, to zachodzą okoliczności, które niewątpliwie mogą powodować przekonanie o braku warunków do obiektywnego rozpoznania sprawy w tym sądzie. W tym względzie Sąd Najwyższy konsekwentnie przyjmuje bowiem, że „dobro wymiaru sprawiedliwości” w ujęciu art. 37 k.p.k., uzasadniające przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, zachodzi także wtedy, gdy osobą pokrzywdzoną w postępowaniu karnym jest sędzia orzekający w sądzie właściwym miejscowo (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z 30 stycznia 2013 r., IV KO 102/12; z 25 listopada 2010 r., V KO 96/10).
Wobec powyższego troska o to, aby rozstrzygnięciom sądowym towarzyszyła społeczna świadomość, że są one niezależne od relacji zawodowych istniejących między pracownikami organów wymiaru sprawiedliwości, uzasadnia przekazanie niniejszej sprawy innemu równorzędnemu sądowi rejonowemu.
Z tych przyczyn przekazano niniejszą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w B., a więc tym samym także poza obszar właściwości miejscowej Sądu Okręgowego w C..
kc
